Ανεμοδαρμένη

Σήμερα αλλάζουμε σελίδα...ίσως αργήσω στο επόμενο ραντεβού , θα μου πεις για πότε προβλεπόταν...αν πω μετά από πέντε μήνες ίσως ακουστώ υπερβολική...πολύ με αποκαλούν έτσι...το συναίσθημα είναι που μεταφράζεται καμπόσο και όχι η υπερβολή...με αυτήν εύκολα ενδύονται οι λέξεις και ξεχειλίζουν από το στόμα...ομολογουμένως οι τελευταίες μέρες ήταν δυσκολοδιάβατες... μοναχά δύο ώρες ξεγνοιασιάς ζήσαμε ξανά στο Νοσφεράτου της οδού Γερμανικού και μια ώρα στο unplugged που αποδείχθηκε ανάξιο λόγου... αλλά επανήλθαμε, το μυαλό πάντα επιστρέφει στις σκέψεις του αλλά δεν θέλει αλλό να υπομένει, να συζητά ... είναι μάταια όλα...μην φοβάσαι, μην δείξεις αδυναμία-δειλία, είσαι ότι δηλώσεις, μπορείς να τα καταφέρεις και μην είσαι ανασφαλής στυλώσου, όλα καλά θα πάνε άνοιξε τα φτερά σου, φύγε φύγε όσο πιο μακριά μπορείς είσαι νέα μην μιζεριάζεις ανοίγονται πόρτες μπροστά σου...

νιώθω σαν μικρό παιδί ακατέργαστο, άπειρο...γιατί γαμώτο τι κατάλοιπα κουβαλάω... κουράστηκα, κουράστηκα γαμώτο μου ειλικρινά θέλω να νιώσω λίγη ασφάλεια...είναι τόσο άξια μομφής η έννοια αυτή...??? Τα ανήσυχα πνεύματα δεν ξεκουράζονται ποτέ ανεμοδαρμένη ήσουν και θα είσαι πάντα!

Old Holborn Unplugged

Μα δεν κρατιέμαι σου λέω...μπαίνω σπίτι και τι βλέπω...ένα δεματάκι περιποιημένο που μου κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι, λέει καλημέρα και με ευχαριστεί για την εμπιστοσύνη που έδειξα στη Kanga services! Το ανοίγω όλο αγωνία και ναι είναι μέσα!!!! Όχι σου λέω δεν πρόκειται απλά για μια διπλή πρόσκληση που σου εξασφαλίζει την περιβόητη χρυσή είσοδο στο Club 22 -καλά ακόμη δεν έχετε καταλάβει ότι σήμερα είμαι guest μετά από κλήρωση στο unplugged των Puressence?-αλλά για ένα πάσο δημοσιογραφικό (;) που βρίσκεται στο έλεος της λείας σε υφή κορδέλας του, χρώματος ultramarine blue...αυτό το συλλεκτικό περιδέραιο ανεκτίμητης αξίας θα τυλίγει με τρυφερότητα τα χαρωπά μας λαιμουδάκια όλο το βράδυ!
Επιτέλους η τύχη φλερτάρει μαζί μου...
άντε.... να γίνουμε και MTV unplugged!

Αχχχχ καλά να περάσουμε...
Doors open at 20:30
See u there James Mudriczki!!!

υ.γ. ευχαριστώ πολύ το φίλο Δημήτρη που μπήκε στον κόπο να μου κοινοποιήσει με email το όλο event, χωρίς αυτό προφανώς δεν θα είχα ιδέα...αναμένουμε και για Madrugada!!!Δημήτρη απορώ πως την πάτησες έτσι και δεν θα είσαι εκεί γαμώτο σου...

Να μας Ζήσει ο Άγιος...

Σήμερα λοιπόν γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος...αντιπροσωπευτικό δείγμα-αφιέρωμα θα βρείτε εδώ...δεν έχω κάτι να προσθέσω μοναχά του ζητάω...μια χάρη τόσο δα μικρή...σε παρακαλώωωω Άγιεεεε μακαριστέ, σεβασμιότατε φώτιζε τις ψυχές των αδαώς ανεγκέφαλων πολιτών αυτού του καμινιού που λέγεται Αθήνα...ξέβρασε τους όλους σε ένα μακρυνό νησί-αν έχω κάτι υπόψη?-και λύτρωσε τους από την άγνοια και την κακοτροπιά τους...εξάγνισε την μαλακία που κατοικεί στα μυαλά τους γιατί δεν δύναται να αντισταθώ στα δολοφονικά μου ένστικτα!

Ποτέ ξανά στα Village στου Ρέντη!!!!!Κανένας σεβασμός...δεν γουστάρεις την ταινία κοπάνα την και γρήγορα από μπροστά μου...γιατί γράφει πουθενά μαλάκας, εγώ θα είμαι αυτή που μια ζωή θα υποχωρώ, φέρε τα λεφτά μου πίσω ρε άθλιε και στο Κέντρο μοναχά από εδώ και στο εξής...έλεοοοοςςς δείξτε, Τιμ Μπάρτον πήγαμε να δούμε...όχι Ταρκόφσκι...τεστ πριν μπεις στην αίθουσα, καλά τα λέει ο συνάδελφος...τι είναι θρίλερ και όχι μιούζικαλ?Οξωωωωω...σου είναι τόσο δύσκολο δηλ. να ξεφυλλίσεις ένα λεπτό το πρόγραμμα, να δεις περί τίνος πρόκειται...έτσι θα απαλλάξετε και εμάς που θέλουμε να παρακολουθήσουμε ευλαβικά την ταινία από την παρουσία σας...δεν μου έχει ξανατύχει να βγαίνω από προβολή επείδη δεν αντέχω την οχλαγωγία...ανεπίτρεπτο!!!!Ουφ

Άσχετο, αλλά μόλις θυμήθηκα ότι ήθελα και κάτι άλλο να γράψω..ααα ναι για το Βlueberry Nights, τα Παιχνίδια Μυαλού και τη Γυναίκα με τα Μαύρα αλλά πάλιωσε πια και λέω να το αφήσω...εεεε καλύτερα δεν είναι?Όχι τίποτα άλλο φοβάμαι να γράψω κριτική για ταινία...χαχαχα

γιατί μάθατε ότι έχουμε και μια Παυλάκη μωρέ "ειδήμων" στο είδος που μας θεωρεί όλους άχρηστους και προτιμά να φιμώσει κάθε άποψη εξαπολύωντας ένα βλακώδη πόλεμο εναντίον όλων των μπλογκερς που δεν εργάζονται στο χώρο των περιοδικών, που είναι 25 χρονών και κάτω, που δεν έχουν την προστασία κάποιου εκδότη κτλ.κτλ.λες και οι κριτικές που κάνουν εκείνοι οι λεγόμενοι σπουδαγμένοι δημοσιογράφοι πρέπει να χαίρει εκτίμησης, να είναι σοβαρές ενώ οι δικές μας, λόγω απειρίας, ασόβαρες και άλλου τέτοιου είδους γελοιότητες, μικρόψυχες αντιδράσεις κτλ. Δεν ασχολούμαι άλλο...

Σας είπα πόσο πολύ μ'αρέσουν τα logo του Google που αλλάζουν μορφή ανάλογα με την περίσταση, π.χ. σήμερα αν προσέξατε έχει δύο ερωτευμένα γεροντάκια που περπατούν με τα χέρια πιασμένα...τι ρομαντικό!!!!Μάλλον θα πάρω πίσω την ευχή που έκανα στον Άγιο και θα του πω , αντί για τα παραπάνω, να φέρει στη ζωή μου κανένα γκομενάκι άξιο αναφοράς!!!χαχαχαχα

Happy Valentine's Day ...για πάντα!

In the Dead of Night, Love Bites...

Ένα πυροτέχνημα ήταν αυτή η παράσταση ...εκεί που νόμιζες ότι θα απλώσει τις φανταχτερές του κορδέλες και σιγά σιγά θα σβήσει...συνέχιζε να ζωγραφίζει με μια αριστοκρατική απλότητα. Οι βιρτουόζοι της ομάδας Εx Animo στολίζουν την θεατρική κοινότητα με μια "υπερπαραγωγή" δημιουργικής υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού και ευφάνταστης μίμας που ξεπερνάει κάθε όριο...χιουμοριστικής και σαρκαστικής διάθεσης...Κίνηση, μορφασμοί, ήχοι παραγόμενοι από τον ηθοποιό ζωηρεύουν και προσδίδουν μια αλλιώτικη "γέψη" στο απέριττο σκηνικό. Δεν είχε ανάγκη άλλωστε από λούσα! Ο Δρογώσης με τις στοιχειωμένες νότες του πιάνου του λούζει αφ'υψηλού την ιστορία... ο βρυχηθμός του, που απευθύνεται επιτακτικά και ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο Δόκτορα Βαν Χέλσινγκ, είναι ζωτικής σημασίας διότι σηματοδοτεί την πτώση ενός φανταστικού τελεγραφήματος το οποίο αποκαλύπτει ζουμερές λεπτομέρειες για την έκβαση του έργου...

Ημέρα γενεθλίων και εγώ κοίτομαι εκεί μαζί με τα παρέα μου, κρατάω την κοιλιά μου, τραβάω τα μαλλιά μου, σκουπίζω τα μάτια μου από τα δάκρυα χαράς και γέλιου... αστείρευτου γέλιου...και εκεί πάνω που παίρνω μια βαθιά ανάσα για να αντέξω την συνέχεια ξανακυλιέμαι στα πατώματα και σείεται μαζί μου ολόκληρη η πλάση...τι να πω...τελείως σουρρεάλ καταστάσεις, έτριβα το πρόσωπο μου, έλεγα από μέσα μου αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει...τόσο γέλιο, τόση τελειότητα μαζεμένη επι σκηνής...κωμικές καταστάσεις όχι επιτηδευμένες...σε ένα blog διάβασα αυτό: "...γέλασα αβίαστα με το χιούμορ εκείνο που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη σου αλλά την εξυψώνει"...ακριβώς έτσι!!!!

Διασκεδάσαμε με όλη μας την ψυχή...

Ένα μεγάλο μπράβο στον κο.Νοσφεράτου με τη θλιμμένη μουτσούνα (Δ.Ζωγραφάκης), στο Δρ.Βαν Χελσινγκ (Ζησης Ρούμπος) Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο-Σ, στη Λούσυ (Φωτεινή Τιμοθέου) ΣΚΕΤΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ, στην Ελίζαμπεθ (Κων/να Λαδοπούλου)*, στον Ιγκορ που μας υποδέχτηκε όλο θέρμη (Ροζαμάλια Κυρίου) και στον Τζόναθαν (Παύλο Εμμανουηλίδη) που επιμελήθηκε τα κείμενα και τους στίχους των τραγουδιών. Άξιοι!!!!!

Μπρός ολοταχώς...αυτή η παράσταση δεν χάνεται με τίποτα στον κόσμο!!!!!!

Εγώ πάντως σε 2 βδομάδες θα είμαι πάλι εκεί!!!

*στο βιογραφικό της ισχυρίζεται οτι χρειάστηκαν 3 χρόνια σπουδής στην υποκριτική για να μάθει να διπλώνει ένα πιάνο και να το κρύβει στον κόρφο της με την τέχνη της μίμας...ουαουυυ

Frida sufrida...

Συχνά θέλω να πεθάνω, αλλά έχω τόση οργή
μέσα μου που θέλω να ζήσω.

Και να ζωγραφίσω. Και να κάνω έρωτα.
Να ζωγραφίζεις και να κάνεις έρωτα είναι το ίδιο πράγμα.
Είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεγελάσεις τον θάνατο...
Τίποτα δεν είναι ισάξιο του γέλιου. Να γελάς, να αφήνεσαι,
εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Να είσαι ανάλαφρος.
Το τραγικό, είναι ότι πιο γελοίο υπάρχει στον άνθρωπο...

Δεν χρειάζεται να πεις πολλά, μοναχά νιώσε...την νεκρική σιγή ...συμφιλιώσου με τον θάνατο, μύρισε τον καπνό από το θυμιατό σου...un monton de rosas alrededor de tu feretro...Frida sufrida que hay adentro de ti...
...οι ωδίνες γεννούν το έργο σου, την απαρχή της δημιουργίας απεικονίζει το εκρηκτικό σου είδωλο με το οποίο καταπιάνεσαι αδιάκοπα, ο λευκός σου κορσές συνδιαλάσσεται με την τέχνη σου, στην ζωή σου δεν τεκνοποιείς γιατί περιβάλλεσαι από ένα κομματιασμένο κορμί, στην σάρκα σου ασέλγησε μια σιδερένια ράβδος το πρωινό εκείνο...

Δύο γυναίκες στο ίδιο κουβάρι από οστά συνδιαλέγονται, ζητούμενο της παράστασης είναι ο εσωτερικός διάλογος της Frida με τον εαυτό της, απολαμβάνουμε τις διαρκείς εναλλαγές ύφους, προσγειωνόμαστε ανάλαφρα σε ποικιλόμορφες σφαίρες δράσης που προσφέρουν στο έργο διαστάσεις και εικόνες διαφορόχρωμων διαθέσεων σε σχέση πάντα με την πολυτάραχη ζώη της ηρωίδας του πόνου. Οι οπερετικές χορδές του κ.Φίλια αντηχούσαν όλο το βράδυ σαν καμπάνες τρικυμιώδεις, η φωνή του γέμιζε ευωδία τις καρδίες μας. Η Κ.Ταλάκου χαρισματική, πληθωρική με εξαίσια προφορά castellano, ενέπνεε μια αυθεντικότητα, φορούσε την μάσκα του θανάτου και περιφερόταν επιδεικτικά σαν μια γνήσια βαμπ, μια ηθοποιός γεννημένη για το σανίδι, απολάμβανε κάθε έκρηξη, δονούταν. Η Φ.Παπαδόδημα χαριτόβρυτη και προσεγμένη. Μια προσέγγιση της ζωγράφου, αδιαμφισβήτητου κύρους, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την σκηνοθέτη Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ...μην τη χάσετε...

505

Ορμώμενη από σκέψεις που με κατατρέχουν διακαώς τις τελευταίες ημέρες, και χωρίς καμία αναστολή, καταλήγω ενστικτωδώς στο συμπέρασμα ότι το soundtrack της ζωής μου θα ήταν κάπως έτσι...το δικό σου?????

In my imagination you´re waiting lying on your side,
With your hands between your thighs...

Not shy of a spark,
A knife twists at the thought that I should fall short of the mark,
Frightened by the bite though its no harsher than the bark,
Middle of adventure, such a perfect place to start...

SPEECHLESS!!!!!!!!!!!!!!
GODDAMN VOICE...AND RHYTHM..

Obituary

Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στο Μανχάταν...

Το σώμα κείτεται μπρούμυτα στο κρεβάτι, με το κεφάλι στο κάτω μέρος του...πλάι του είχε ένα μπουκαλάκι συνταγογραφημένα χάπια για τον ύπνο...

Απορρίπτουν το ενδεχόμενο αυτοκτονίας...

Hταν ένας προσγειωμένος νέος μόλις 28 ετών...

Υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου στην βραβευμένη ταινία του Ανγκ Λι, Το Μυστικό του Brokeback Mountain...

Ένας από τους πολλούς ηθοποιούς που ερμήνευσαν τα διαφορετικά πρόσωπα του Μπομπ Ντίλαν στην ταινία I'm not there...

Πατέρας ενός δίχρονου κοριτσιού, που είχε αποκτήσει με την επίσης ηθοποιό Μισέλ Ουίλιαμς...

Ένας ταλαντούχος ηθοποιός , ένας ανερχόμενος σταρ...

Κρίμα...πολύ κρίμα...

Καλό σου Ταξίδι...Ηeath!!!

Υ.Γ. Φιλμογραφία και λίγα πράγματα για εκείνον

Η Νύχτα των Μυστικών

«Καλώς ορίσατε στο βασίλειο της ουτοπίας και των κρυφών πόθων»

Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει το ταξίδι μας στο θέατρο του παραλόγου. Η ουτοπία ντύνεται με σάρκα και οστά και εκμαιεύει τις πιο μύχιες σκέψεις των αλλόκοτων πλασμάτων που περιπλανώνται αφενός ξεχασμένοι και αφετέρου εγκλωβισμένοι στο δαιδαλώδες τσίρκο. Ακροβατούσαν στο ψέμα...χωρίς εξηγήσεις η διαδρομή αυτή αποβαίνει καθαρτικό ψυχής για όλους τους εμπλεκόμενους, τους λυτρώνει ανεπανόρθωτα. Τα παρασκήνια απόκοσμα θαρρείς πως βρισκόσουν σε ένα μαυσωλείο από αναμνήσεις περίτεχνα διακοσμημένο. Οι live μουσικές παραστάσεις με τα τύμπανα και τις ηλεκτρικές κιθάρες να γρυλίζουν κολασμένα riffs ενώ οι μελωδίες που ξετυλίγονται σαν χείμαρρος και έρχονται να αγκαλιάσουν τα νούμερα των «τσαρλατάνων», προβάλλουν την μοναδικότητα της σκηνοθέτη.

Κάτι το γοτθικό οσφραίνομαι στην ατμόσφαιρα, κάτι μεταξύ σαπίλας και ατέρμονης σκοτεινιάς...η αλλοπρόσαλλη κινησιολογία της Μάρθας (Αθήνα Μαξίμου) έρχεται να επισφραγίσει αυτή μου την αίσθηση. Ελκυστικά vibes διαχέονται ολούθε με τα ουρλιαχτά της ενώ ελίσσεται στο μπαρόβιο hype. Η μπάσα φωνή, η γερασμένη αρρενωπότητα του Μάγου (Θοδωρής Κατσαφάδος), ερωτεύσιμος και θελκτικός, σε υπνωτίζει με την επιβλητικότητα του στη σκηνή, το μυστήριο βλέμμα του Νίκολας (Λαέρτης Βασιλείου) που αντανακλάται σαν σκιά στο ακροτήριο με τις λευκές μπογιές βαμμένες στο πρόσωπο του αλα Μέριλιν, η Miss Colorado ( Blaine Reininger) με την εξαίσια εμφάνιση ερμαφρόδιτου/ Drag Queen, συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό μωσαϊκό. Θα ήθελα να ξαναζήσω την τελευταία σκηνή του παραμυθιού, εκείνη ονειρεύτηκε για μια στιγμή να γίνει ακροβάτης...και έτσι η Μιράντα (Πέγκυ Τρικαλιώτη) αιωρείται κρεμασμένη από το σκοινί και προσπαθεί να σε αγγίξει ενώ ο εκκωφαντικός απόηχος ακρωτηριάζει κάθε σου είναι και την βουβή εκδήλωση του πόνου δεν μπορείς να πνίξεις.

Οι κύριοι πρωταγωνιστές ερμήνευσαν επιτυχώς κάποια διαλογικά μέρη σκορπώντας το ρίγος - ο Κωνσταντίνος (Θανάσης Ευθυμιάδης) κατρακύλησε σε ένα σπαρακτικό μονόλογο διαρκείας που χαίρει της εκτίμησης μας-μολαταύτα δεν μπόρεσαν να μας πλησιάσουν πολύ καθ’ολη τη διάρκεια της παράστασης. Πολύ κρίμα μιας και ήταν πολλά ακόμα τα χιλιόμετρα που έπρεπε να διανύσουν. Έφυγα με δύο εκφράσεις χαραγμένες στο μυαλό, τις προσυπογράφω...η μια είναι στάση ζωής, η άλλη είναι ψέμα και πρέπει να καταρριφθεί (...και ο νοών νοείτο).

«Δεν είμαι αλλοπαρμένη. Μόνο να ονειρεύομαι θέλω.»

«Τα ζευγάρια που γελούν μαζί δεν χωρίζουν ποτέ...»

Καλή εβδομάδα!

Caution!

Καλή σου μέρα και ιδιαίτερα σε εσένα ποδηλάτη. Είμαι λιγάκι τρομοκρατημένη μετά από το τελευταίο συμβάν που είδα να εκτυλίσσεται μπροστά στα νυσταγμένα μου μάτια.

Λεωφορείο κόβει ταχύτητα για να στρίψει δεξιά, ποδηλάτης επίσης διασχίζει το δεξί ρεύμα ενώ προχωράει παράλληλα με το όχημα. Στον δρόμο από την υγρασία και την βροχή καθρεφτίζεται ισχνά το είδωλο σου, είναι ένα ψυχρό πρωινό. Ο ποδηλάτης, με δίκυκλο αγνώστου ταυτότητας, γλιστράει και πέφτει κατάχαμα, χτυπάει η ρόδα του στην ρόδα του λεωφορείου ενώ τα χέρια του εκτείνονται για να κρατηθεί και να μην παρασυρθεί κάτω από το όχημα...εκατοστά χώριζαν το σώμα του, είδικα τα άκρα του, από τις δολοφονικές ρόδες του λεωφορείου. Σταμάτησε ο οδηγός, του απηύθηνε τον λόγο, ο ποδηλάτης ασάλευτος σαν να είδε την ζωή του να περνάει μπροστά από τα μάτια του σαν ταινία μικρού μήκους, κουνάει ρυθμικά το κεφάλι όλο απορία, σκουπίζει τα λασπωμένα χέρια του και παίρνει τον δρόμο του γυρισμού.

Εκλιπαρώ λοιπόν, επειδή τυγχάνει να έχω πολλούς φίλους αγαπημένους που χρησιμοποιούν το ποδήλατο σε καθημερινή βάση, ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ γιατί εκείνο το λεπτό έχασα την αναπνοή μου και για λίγο την ζωή μου!Κατανοώ τις βαθύτερες ανάγκες τους, το ποδήλατο είναι ένας εναλλακτικός τρόπος να κινηθείς μέσα στην πόλη αλλά μην ξεχνάμε ότι είμαστε εκτεθειμένοι. Θεωρούσα ότι η ποδηλασία ήταν ένας σχετικά ασφαλής τρόπος μετακίνησης...ενδόμυχα παραπέμπει στην παιδική μου ηλικία, ακτινοβολεί μια αθωότητα αλλά σήμερα διαλύθηκε για λίγο αυτός ο μύθος.

"Τάξη στο Χάος"

..να ρέει το χρήμα άφθονο...ρίξτε μια ματιά σε αυτό το "σκανδαλώδες" άρθρο της Καθημερινής της Κυριακής που μας ξυπνάει από την λήθη και ελπίζουμε -τι άλλο μπορούμε να κάνουμε άλλωστε-να εξεγείρει την στρατευμένη μήνη των εκπροσώπων ενάντια στο status quo...

Καλή εβδομάδα

"Ay canto que mal mesales"

Περιμένοντας τον Γκοντό…γυρίζω σελίδα στο ’07 και προσγειώνομαι εν έτη 2008 σε ένα παλιό ξενοδοχείο στην πόλη του Σαν Αντόνιο. Κοντά στο Σαντιάγκο της Χιλής όπου δέσποζε το πάλαι ποτέ πολυτελές θέρετρο πλουσίων Χιλιανών της δεκαετίας του '70, το Tejas Verdes, κραυγές καταδυναστευμένων ανθρώπων διαχέονται στο χώρο και το ξενοδοχείο μετατρέπεται σε ένα από τα πιο φρικτά κέντρα βασανιστηρίων στην σύγχρονη Ιστορία.
Το Προεδρικό Μέγαρο “La Moneda” βομβαρδίζεται μετά την άρνηση του Προέδρου Αλιέντε να παραδώσει την εξουσία στους στρατηγούς του πραξικοπήματος. O Αλιέντε «χρίζεται» αυτόχειρας. Στα 17 χρόνια της δικτατορίας Πινοσέτ, απροσμέτρητες ακόμα οι χιλιάδες των δολοφονημένων, αγνοουμένων, νεκρών και σακατεμένων από αποτρόπαια βασανιστήρια Χιλιανών. Αμέτρητα και τα άντρα της κολάσεως που έστησε το τερατώδες, μακρόχρονα αμερικανόθρεφτο καθεστώς του τυράννου όλου του χιλιανού λαού.

Πέντε γυναίκες, εφτά μονόλογοι δυναμιτίζουν το γυμνό, τσιμεντένιο συνεργείο, την παγωμένη του ατμόσφαιρα, περιγράφοντας εμφατικά στο κοινό που ενσωματώνεται στην σκηνή, την διαστρέβλωση της αλήθειας, την προδοσία της Καρδερίνας από την συγκρατούμενη της, την υπεράσπιση της συνηγόρου του Πινοσέτ, την κατάθεση της γυναίκας-νεκροθάφτη, ενώ σπαρταριστά και με τρόπο που τρομοκρατεί το βλέμμα μας, ξεκλειδώνονται μνήμες και ξεχύνονται οι μαρτυρίες από τα τραύματα που υπέστησαν...Ηλεκτρικά σοκ στα γεννητικά όργανα, στα αυτιά, στα μάτια, στον πρωκτό...σεξουαλική βία, κτηνοβασίες, ξυλοδαρμοί... Εφιάλτης...Δάκρυσα γιατί δεν άντεχα να ακούω, είναι αλήθεια, μα ναι είναι πράγματι αλήθεια..."το κείμενο στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ένα κολάζ από υλικό που πάρθηκε από το διαδίκτυο ανεξαρτήτως αν χτίστηκε γύρω από μια ιστορία μυθοπλασίας" ομολογεί ο Φέρμιν Καμπάλ...

Ανατριχιαστικές οι ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών, υποδειγματικές θα έλεγα, πρότυπες για την γενιά μας...Ας παραδειγματιστούν κάποιοι ατάλαντοι που κυκλοφορούν στις φυλλάδες των θεατρικών δρώμενων , όλοι οι wannabes ή και εκείνοι που εφησυχάζονται με μια επιτυχία. Εκπληκτικές οι εναλλαγές στο φωτισμό, μεταμόρφωνε ένα λιτό σκηνικό σε ένα στυγνό ανακριτικό νεκροταφείο. Μείον θεωρώ την μουσική ενδυμασία του έργου, θα μπορούσε να είναι πιο καταιγιστική ώστε να ταιριάζει με το ύφος της παράστασης.

Μια γόνιμη παράσταση λοιπόν, που καταγγέλλει την κτηνωδία των βασανιστηρίων και την κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι το Tejas Verdes. Μια εναλλακτική πρόταση για όλους τους φίλους του θεάτρου που σέβονται τον εαυτό τους και επιθυμούν κάτι παραπάνω από ψυχαγωγία, είναι το έργο-ντοκουμέντο του δραματουργού Fermin Cabal, σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου που ανεβαίνει σε ένα πραγματικό συνεργείο αυτοκινήτων στον Κεραμεικό. Η παράσταση τελεί υπό την Αιγίδα των Πρεσβειών της Χιλής και της Αργεντινής, καθώς και της Διεθνούς Αμνηστίας και του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Παράλληλα στο υπόγειο λειτουργεί έκθεση με θέμα τα βασανιστήρια. Φωτογραφίες αγνοουμένων, προσωπικά αντικείμενα, βίντεο και ηχητικές μαρτυρίες λειτουργούν ως αποδείξεις ότι τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Χιλή στα χρόνια του Πινοσέτ είναι απτά και είναι λυπηρή η διαπίστωση μας ότι εξακολουθούν, ακόμη και στις μέρες, να συμβαίνουν αντίστοιχα σε διάφορα σημεία του κόσμου.


Η μικρή μας στάση στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας ήταν μια ατυχής στιγμή για την οποία δεν είμαι και πολύ υπερήφανη. Το εξυμνούν δίνοντάς του χαρακτηρισμούς όπως π.χ. «το κορυφαίο εμβληματικό έργο» ή το «ποιητικό αριστούργημα που θεωρείται η αρχή του σύγχρονου θεάτρου» ενώ συνάμα «καθρεφτίζει με γλαφυρό τρόπο την απέραντη ερημιά και απόγνωση του ανθρώπου μπροστά στο κενό της ύπαρξης». Μιλάμε για το θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ, σε απόδοση Ν. Καμτσή που ανεβαίνει στη σκηνή του Τόπος Αλλού. «Τίποτε δεν συμβαίνει, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει» και μια εναγώνια αναμονή για τον συμβολικό Godot ο οποίος έστηνε διαρκώς τους πρωταγωνιστές του έργου. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Μα ποιος είστε τελοσπάντων? Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει με το δικό του μοναδικό τρόπο τον αινιγματικό Γκοντό. Μπλεχτήκαμε σε διαφορετικές εκδοχές αλλά όπου και αν καταλήξαμε ένα ήταν το γενικό συμπέρασμα. Η τέχνη τους ήταν ελλιπής, δεν κατάφεραν να περάσουν τα μηνύματα που επιδίωκαν.

Παγερά αδιάφορη. Αυτός θα έπρεπε να ήταν ο τίτλος της παράστασης. Εκνευριστικοί, μονότονοι διάλογοι, κανένας χρωματισμός στον τόνο της φωνής, καμία ανατροπή στην ερμηνεία, ασυνάρτητοι ρόλοι, αποστειρωμένοι από συναισθηματικές διακυμάνσεις, μηδενιστές άνευ ουσίας, αδύναμοι να αντεπεξέλθουν προφανώς στο μεγαλείο ενός τέτοιου ρόλου, ίσως με μικρές εξαιρέσεις. Ειλικρινά προσπάθησα αρκετά, έδωσα πολλές ευκαιρίες, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες αλλά μάταια. Δεν με έπεισε ούτε ένα χιλιοστό! Ασφυκτιούσα και παρακάλαγα τον χρόνο να περάσει, όπως το ίδιο παρακαλούσε και ο διπλανός μου. Θυμήθηκα την πρόζα του Χέντελ Κλάους, σε σκηνοθεσία Ε. Λυγίζου, πέρυσι στον εξώστη του Αμόρε. Και εκεί εμφάνισα τα ίδια συμπτώματα. Ευτυχώς όμως το έσωσαν το έργο εν μέρει οι ερμηνείες των Α. Ξάφη και Ε. Σαουλίδου.

Αύριο περιμένω όλο αγωνία για να δω την παράσταση του Δ. Κατρανίδη, η Γυναίκα με τα Μαύρα κάπου στη πλατεία Βικτωρίας. Επανέρχομαι δριμύτερη!

Surrender!!!!

Γύρω μου σκόρπια περιοδικά (Soul, Sonic), CD’s (Janis Joplin, Bob Dylan, Lynyrd Skynyrd), εφημερίδες και free press magazines…συνεχίζω να τα κοιτώ αλλά η δύναμη της άρνησης, της έλλειψης χρόνου, η επιμονή μου να υπάρχει άκρα του τάφου σιωπή σε αυτό το σπίτι ώστε απερίσπαστη να επιδίδομαι στο σπορ (πράγμα σπάνιο), ενίοτε της τεμπελίτιδας μου που μεταφράζεται με διάφορες μορφές, π.χ. χαζεύω στο ιντερνέτι ή κάνω οτιδήποτε άλλο προκειμένου να την σκαπουλάρω...με έχει φέρει σε αυτό το σημείο, να καταναλώνω διαρκώς για μικροπράγματα και στο τέλος να τα στοιβάζω σε ένα μεγάλο πύργο όπου και παραμένουν ανέγγιχτα ίσως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η θέληση υπάρχει, η αγάπη και ενθουσιασμός εμμένουν, άρα τι είναι αυτό που με κρατάει μακριά...προτεραιότητες? Προτιμάς να κάνεις dolce vita με τους φίλους σε κάποιο από τα νεοσυσταθείσα kinky bar της Πλατείας Καρύτση ή την βρίσκεις περισσότερο με την διαδραστικότητα που υποβόσκει κατά μια έννοια σε μια θεατρική παράσταση ή σε μια ταινία? Δεν έχω απάντηση όμως επείγομαι για μια άμεση λύση που κατά βάθος ξέρω ότι θα έρθει μόνο από εμένα...

Επίγειοι προβληματισμοί άνευ ουσίας θα μου πεις...ναι ίσως έχεις δίκιο αλλά για να το θίγω μάλλον κάτι άλλο θα κρύβεται από πίσω...ένα μόνιμο άγχος ότι οι 24 ώρες/ μέρα δεν είναι ποτέ αρκετές, ότι μεγαλώνοντας επιλέγεις έναν δρόμο, και αντί να τον βαδίζεις εσύ, έρχεται και σε ασφαλτοστρώνει χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, υποχωρείς, αναβάλεις για αύριο αυτό που πρέπει να κάνεις σήμερα και πάει λέγοντας...

Καλή χρονιά είπαμε??? Δεν είπαμε...εύχομαι λοιπόν … Sweet lips, flowers + cream
deep in love ...Surrender ...pink steam...

και μην μείνετε στις λέξεις, εμβαθύνετε...

άντε και του χρόνου πιο hardcore…

:-)

Feelin' Good...

Αμάν πια, τόσες μέρες αποχή…μπάφιασα! Ρούφα μια γερή τζούρα από «νικοτίνη», κράτα βαθιά την δόση στην στοματική κοιλότητα και ξεκίνα…

Περσέπολις λοιπόν. Η αυτοβιογραφική Μαργιάν Σατραπί μας μεταφέρει στα δύσκολα χρόνια της ανατροπής του Σάχη, της ισλαμικής επανάστασης του ‘79 και του πολέμου Ιράν-Ιράκ μέσα από ένα καυστικό animation που καθηλώνει με την τεχνοτροπία του, το απολαυστικό του χιούμορ, την αφηγηματική του απόδοση, και τους έξυπνους διαλόγους που ταυτίζονται με γνώριμες νοοτροπίες της Μεσογείου. Ανάμεικτα συναισθήματα με έντονες εξάρσεις. Εκπληκτικό! Η μικρή θηλυκή ριζοσπάστης «άγεται» και φέρεται όπως της προστάζει το έμφυτο αντιδραστικό της ταλέντο, οι καταβολές της και η ιστορία που αρχίζει να γράφεται στους δρόμους. Με μαντίλα, σύμβολο της γυναικείας καταπίεσης, και t-shirt “Punk is not dead” τριγυρνάει στους δρόμους της Τεχεράνης (?), αλιεύει πειρατικά cd των Iron Maiden, ενίοτε μαστουρώνει με metal tempo και ενώ επιδίδεται σε «ακροβατικά» headbanging βγάζει γλώσσα σε στερεότυπα, σοφιστίες, διακρίσεις και κατεστημένα του πολιτικού πάλκου με την αρωγή της αρετής που είναι διάχυτη στην οικογένεια της, στον λενινιστή θείο της Ανούς με τις ανατρεπτικές του θεωρίες και στην ασύλληπτη, σούπερ γιαγιά της.
Η φυγή της από την πατρίδα, οι αδιέξοδοι έρωτες, οι μέρες της περιπλανώμενη φλερτάροντας με το περιθώριο, αποδίδουν στην μεγάλη οθόνη μια φιγούρα (και ας είναι καρτούν) διόλου φαντασιακή, σφυρηλατημένη μέσα από αντιξοότητες, συγκινησιακή μέσα από τον χαβαλέ καθώς και αναπάντεχα αληθινή.
Το κόμικ αυτό χαίρει της υψηλής μας εκτίμησης, άλλωστε δεν τιμήθηκε τυχαία με το βραβείο σεναρίου.

Αισίως, ας πάμε παρακάτω.

Θεατρική παράσταση, ο Δον Ζουάν στο Σόχο. Ο απόλυτος λάτρης της γυναικείας σάρκας, θιασώτης και υπέρμαχος του μότο «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» γιατί παντού υπάρχει κρυμμένη η μοναδικότητα, διεκδικητής και ματαιόδοξος, νάρκισσος μέχρι τελικής πτώσεως, επιδερμικός, μοιράζει τις μεγάλες του αλήθειες με μια ανεκδιήγητη έπαρση και βεβαιότητα, αλήθειες που σε τσιμπάνε χλευαστικά στο μάγουλο, αποστομωτικός, προκλητικός, βάναυσος, στυγνός, . Δεν εξεπλάγην με την ερμηνεία του Μαρκουλάκη, εξάλλου ξέρει καλά να ανταποκρίνεται σε τέτοιους «άρρωστους» ρόλους. Ο Παπαχρόνης από την άλλη, θα μπορούσε δίκαια κάποιος να επικαλεστεί, ότι επισκιάζει τον τρομερό «γαλαζοαίματο». Άντε γιατί του τα έχω και μαζεμένα…να κατηγορήσει την κοινότητα των bloggers και των podcasters ότι δεν έχουνε ζωή, και ότι όλοι είναι κλεισμένοι σε ένα μικρόκοσμο καλά μπανταρισμένο…get a life ρεεεεεε??? Σε εμένα απευθύνεστε κύριε, που βρίσκομαι πρώτη σειρά πλατεία? Και εγώ τυχαίνει να είμαι blogger. Πολύ αντιφατικός μου φαίνεστε Δον, και πολύ cool να μιλάει κανείς εκ του ασφαλούς, άεργος και ανέμελος…το γαμήσι πράγματι δεν έβλαψε κανέναν, ειδικά όταν δεν έχει σκοτούρες…θα μου πεις μια θεατρική παράσταση/ διασκευή είναι προσγειωμένη στη σημερινή εποχή, μην πωρώνεσαι…ok σιωπώ!
Ομολογώ ότι σεναριακά το έργο με ταρακούνησε στο έπακρο. Είναι πολύτιμος ο θησαυρός της ελληνικής γλώσσας που χρησιμοποιείται με έναν απροσδόκητα εκπληκτικό τρόπο…μακάρι να μπορούσαμε να μιλάμε έτσι και στην καθημερινότητά μας.

Αυτά και με την παράσταση.

Μπορώ να πω και κάτι τελευταίο ρε παιδιά γιατί με πνίγει? Γιατί να μην μπορείς καημένη? Λοιπόν!!!!
Θα παρακαλούσα τα ειδησεογραφικά δελτία των 8, τώρα που μαίνεται φονικός πόλεμος μεταξύ της emo και trendy κοινότητας-χαχαχα μην χέσω-να προσέξουν πολύ πριν μας κατακρεουργήσουν, τοποθετώντας στα παράθυρα μαϊντανούς που αραδιάζουν μπουρδεολογίες του στυλ «μάνα emo, trendy ή whatever μαρτυρά…» …δεν νομίζω ότι η νέα γενιά μπορεί να αντέξει άλλη ασύδοτη μαλακία στα μέσα ενημέρωσης. Θα ξεχάσω εγώ τις @@$$% που ξεστομίζανε άτομα εκλεκτής ποιότητας –χαχαχα-όπως π.χ. η Ηρώ Μουκίου κ.α. (ο Ζουράρης perhaps…?)στα κανάλια, γύρω στα τέλη του ’90 σχετικά με το κύμα των ravers και την trance μουσική που κατακλύζει όλη την χώρα καθώς και την αξέχαστη, πονεμένη μάνα raver που σφάδαζε όλο αγανάκτηση για το υιό της που κατρακύλησε στα ναρκωτικά εξαιτίας της καταραμένης μουσικής!

Και τελοσπάντων ποία είναι αυτά τα πλασματάκια με την ωραία φραντζούλα και το ξασμένο από την λακ μαλλί που ισχυρίζονται ότι ακούνε πανκ/ γκόθικ μουσική με emotional στίχους (I beg your pardon?) φέρουν ένα δήθεν μαστουρωμένο-θλιμμένο βλέμμα στο πρόσωπο και μια στάμπα στην τσάντα Ν. Βέρτης ή Ε. Παπαρίζου, και τους συναντά κανείς σε πίστες, μπουζουκερί και σκυλάδικα κάθε λογής? Παντού υπάρχουν εξαιρέσεις και άτομα ψαγμένα με την emo μουσική αλλά ρε παιδιά εδώ μιλάμε κυρίως για μια ομογενοποιημένη μάζα από ύφη και στυλ. Θα μου πεις αυτά που λάνσαρες ή άκουγες εσύ στην ηλικία των 17 ήταν ποιοτικά? Πάντα δεν υπάρχουν τα ρεύματα, οι μουσικές τάσεις? Το ντύσιμο δεν ήταν πανομοιότυπο? Περίπου, maybe, maybe not. Το σίγουρο είναι ότι κανείς μας δεν πήγαινε στα μπουζούκια και στα clubs και όχι επειδή δεν μπορούσαμε.

Η Emo- εποχή χαρακτηρίζεται από τον κ. Ορφανό του Βlow magazine ως ένα κακόγουστο «χωνευτήρι από διαφορετικότητες». Δεν χρίζει σοβαρότητας, διάκρισης, αυθεντικότητας. Για τον λόγο αυτό, καλό είναι να υπάρχει πλήρη επίγνωση του τι ακούς και να μην το κάνεις επειδή το προστάζει η μόδα.

Η μουσική emo που λέγεται ότι ακούνε (π.χ. Alesana, Funeral for a Friend etc…) είναι ένα αδιαχώριστο πράγμα από ακαθόριστες μελωδίες και ουρλιαχτά (όχι δεν μοιάζουν καθόλου με τα brutal φωνητικά metal/ death /gothic συγκροτημάτων, πολύ θα το ήθελαν), λέγεται ότι είναι ένα συνονθύλευμα punk, hardcore στοιχείων (το φαντασιώνονται?) όπως και το ντύσιμο τους… το οποίο παρεμπιπτόντως τυγχάνει να μ’ αρέσει (όχι σε όλους)…
Αυτός ο Ian McKaye πολύ παρεξηγημένο άτομο…από όσο γνωρίζω πάντως και διαβάζω αυτοί που ακούγανε τότε emo rock ουδεμία σχέση δεν έχουν με την τωρινή κατάσταση…και φυσικά δεν είχαν περισσότερες τάσεις αυτοκτονίας από άλλους… δεν αγνοώ το ακαταλόγιστο της ηλικίας αλλά εις γνώσιν και συμμόρφωσιν…

Υ.Γ. μερίδιο ευθύνης έχουν γονείς και φυσικά το καταραμένο σύστημα!

Καλά Χριστούγεννα παίδες!!!!!

"Waltzing" in and out...

Ευπειθώς αναφέρω ότι:

Στις 18.11.2007 εθεάθη στα multiplex cinema Odeοn Starcity, της οδού Συγγρού. Παρακολούθησε την νέα ταινία του σκηνοθέτη Ang Lee “Lust Caution”

Εντυπώσεις: δεν ανταποκρίθηκε στις υψηλές της προσδοκίες

Στις 21.11.2007 εντοπίζεται στον αριθμό 10 της οδού Πριγκηποννήσων στο Πολύγωνο. Θέατρο του Νότου, Κεντρική Σκηνή Αμόρε. Metamorphoses+ με αφορμή τους μύθους και ήρωες του Οβίδιου (Φαέθων, Νάρκισσος,Δάφνη κ.α.) εμπνευσμένοι από την ελληνική και ρωμαϊκή μυθολογία .

Εντυπώσεις: Εκθαμβωτικές παρουσίες, ασύλληπτου βάθους μονόλογοι, εύρος ερμηνειών και πολυμορφία, λιτά σκηνικά, παραλληλισμοί και επιτόπια σκιαγράφηση του Οβίδιου από τον ζηλευτό θίασο που ζωγραφίζει με τη «γύμνια» και την ανθρώπινη υπόσταση τους, τα επικά του ποιήματα. Ένας προς έναν η αναλογία. Καμία διάκριση. Ένα μεγάλο μπράβο στους νέους ηθοποιούς και στον εναλλακτικό σκηνοθέτη Θ. Μοσχόπουλο.

Δήλωση της ημέρας: μετά από μια ενδελεχή ματιά, συνεντεύξεις και αποσπάσματα από τον τύπο καταλήγουμε στο δυσάρεστο συμπέρασμα ότι το Θέατρο του Νότου θα κλείσει. Ευχή μας είναι να διαψευστούμε!

Στις 23.11.2007 διασταυρώνεται με την suburban παρέα της και περνάει την πόρτα του κατάμεστου Gagarin 205 στην οδό Αχαρνών. Puressence live. Θέα από τον εξώστη? Ξέχασέ το. Κεφάλια να κρέμονται από παντού. Καμία πιθανότητα διαφυγής. Ένα ασφυκτικά γεμάτο Gagarin, μια ακόμη απαράδεκτη διοργάνωση! Sold out η συναυλία? Απίστευτο! Στο πρώτο encore, δηλ. μετά από μια ώρα on stage καταφέρνει να δει τον James Mudriski και τους υπόλοιπους Mancunians. «Απαγγέλλει» στίχους με την κρυστάλλινη φωνή του, ομορφότερος από ποτέ. Αυτό οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε. Η απογοήτευση όμως στο πρόσωπο της δεν διαγράφεται έτσι απλά. Πρέπει κάποιος να επανορθώσει. Δυστυχώς όμως το encore δεν διαρκεί παρά μόνο 15’ λεπτά. Τέλος. Τι της έμεινε χαραγμένο στο μυαλό? Τίποτα. Μοναχά κάποιες διάσπαρτες νότες από τα αγαπημένα κομμάτια των πρώτων τους άλμπουμ.

Προσωπικές μαρτυρίες: Η συναυλία έκανε μεγάλη κοιλιά, όχι μόνο επειδή δεν βλέπαμε αλλά επειδή ήταν ένα καθαρό promotion του τελευταίου τους δίσκου- αναμάσημα των παλαιών- Don’t Forget to Remember. Στα μάτια μας φαντάζει αντιεπαγγελματική αυτή διοργάνωση-άρπα κόλλα! Διάβασα σε reviews ότι o James ξεχύθηκε στον κόσμο, έπαιξε με το κοινό του. Νιώθω σαν να μην υπήρξα ποτέ σε αυτό το live. Αθλιότητα. Κρίμα, πολύ κρίμα!

Στις 24.11.2007 σημειώνεται παραμονή στο σπίτι. Το dvd player έπαιξε την ταινία της Jane Campion (The Piano, The Portrait of a Lady), In the Cut με πρωταγωνιστές την Μέγκ Ράιαν και τον Μάρκ Ραφάλο.

Εντυπώσεις: ατμοσφαιρικό θρίλερ με σκηνοθετικές καινοτομίες και χρωματισμούς που καθηλώνουν. Σειρά από ακρωτηριασμούς γυναικών. Μια ζοφερή κοπέλα με υποψιασμένο βλέμμα ανέτοιμη να ενδώσει στις ορμές της και να παραδοθεί, ένας μπάτσος διαθέσιμος να την ανιχνεύσει και να την κάνει να υποκύψει. Γερές δόσεις συνουσίας παντός είδους. Παραδόξως, αν και όχι φαν αυτού του σινεμά, ενθουσιάστηκε

Στις 25.11.2007 εμφανίζεται μπουχτισμένη από ένα εντός των θυρών Σαββατοκύριακο στα multiplex cinema Village Park στο Ρέντη. Παρακολούθησε την ταινία του James Gray “We own the night” που κάνει την πρεμιέρα του σε ελληνικό έδαφος με το Φεστιβάλ Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Εντυπώσεις: η Mendes κείτεται σε retro καναπέ, ο Phoenix πλησιάζει με εκστασιασμένο το βλέμμα και «τρυπάει» με το δάχτυλό του το αιδοίο της υπό τους ήχους του Heart of glass των Blondie. Καλά αρχίσαμε-μουρμουράει- περιμένοντας ένα «ιδανικό» τέλος. Η γκανγκστερική δραματική ταινία με τις μικρές της ανατροπές δυστυχώς όμως οδηγεί σε ένα 20’λεπτο επίλογο αλα Ζαν Κλοντ Βαντάμ. Το ξεφτίλισε εν ολίγοις. Μας άφησε με ένα χλευασμό στην έκφραση σαν να επισκίασε τις σκηνές που προηγήθηκαν. (Στα μεγάφωνα οι Pet Shop Boys με το Domino Dancing τα «σπάνε», οφείλω να το πω!)

Στις 28.11.2007 δέχεται ανοιχτή πρόσκληση από το ανοιχτό πανεπιστήμιο Ξε.Κοι.Να. Την εκδήλωση φιλοξενεί το πολιτιστικό κέντρο Γιάννης Ρίτσος προς τιμήν της προεξέχουσας προσωπικότητας, της ελληνίδας πρύτανη του Πανεπιστημίου της Ευρώπης, Ελένης Γλύκατζη- Αρβελέρ. Στις 18.00 περνάει μια βόλτα από τον πρώτο όροφο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης και δανείζεται τρία βιβλία με θεματολογία άσχετη μεταξύ τους. Μουσική: The Clash- The only band that matters, Γλωσσολογία: Συμβολή στην Ιστορία της γραφής (για να μην πάνε χαμένες τόσες διαλέξεις που παρακολουθεί στη Στοά του Βιβλίου υπό την επίβλεψη του κ. Μπαμπινιώτη) και Πολιτική Ιστορία: Το Χρονικό μιας Αντίστασης 1940-1950.
Επιστροφή στην αίθουσα. 19.30 μ.μ. Την κ. Αρβελέρ προλογίζουν διακεκριμένοι ομιλητές. Προηγείται καλλιτεχνικό πρόγραμμα επιμελημένο από το Κέντρο Λαογραφικών Μελετών, και ολιγόλεπτο αφιέρωμα στην Μικρά Ασία, λόγω του τόπου καταγωγής της κυρίας Αρβελέρ (Μουδανιά). Το πρόγραμμα «ντύνουν» παραδοσιακοί χοροί από τοπικό σύλλογο που εξεγείρει τα πάθη! Στο άκουσμα του χανιώτικου και του καστρινού είναι έτοιμη να ξεχυθεί στη σκηνή.

Kύριε Διοικήτα Διατάξτε!

Beautiful Stranger

Καταστρώνουν το σχέδιο. Το ομηρικό έπος που ξεπροβάλλει στέφεται με απόλυτη επιτυχία. Οι δολοπλόκες γυναίκες εργάζονται πυρετωδώς. Από το πρωί λοιπόν της είναι αδύνατον να ησυχάσει. Οι Μοίρες που κλώθουν τα νήματα της ζωής του ανθρώπου, ήρθαν και έγνεψαν μια μικρή κλωστή και στην δική της ασήμαντη ζωή. Η Λάχεση της μοίρασε τον κλήρο πουρνό χωρίς να ξέρει τι θα της λάχει. Μαύρος πάνθηρας με τα αρχικά ΙΡΚ. Καφές, αριθμός 497. Δεύτερος όροφος, καλημέρα. Πέμπτος όροφος, Win Gaep. Ευγνωμονεί. 08:08 εσύ Τ4, 08:12 εκείνη ΔΟ1. Διασταύρωση στοιχείων. Μα εσύ είσαι τελικά, ο αριθμός 1976 με τα περίτεχνα στραφταλίσματα σου να θαμπώνουν την θάλασσα της? Ο μονόλογος του Κύκλωπα στον Οβίδιο.

Ξύπνα σε παρακαλώ. Όχι άφησέ την, σου φωνάζει φθονερά, είναι παντέρημη νησίδα που την χτυπάν τα κύματα. Το υφάδι της είναι κεντημένο. Δεν θέλει να νιώσει, όμως σαλεύει το μυαλό της η χρυσαφί του επιδερμίδα. Το βλέμμα της μαγεμένο, η απεραντοσύνη της αρρενωπής του ματιάς, αλλοτριώνει κάθε λογική. Ανακαλεί, γυρνάει βασανιστικά τις σελίδες, σταματάει πάντοτε στο ίδιο σημείο. Καλημέρα, δεύτερος όροφος. Άλογη συμπεριφορά την κυριεύει. Και τώρα χάνεται απερίσκεπτα στους ατελείωτους διαδρόμους χωρίς να βρίσκει καταφύγιο στα κλαδιά του σαν χέρια όλο θέρμη. Ίσως ακροβατεί γιατί πασχίζει να βρει ένα βράχο να καλιάσει. Ο Έρωτας. Μάταια. Ναι, έμαθες…Και τώρα τι?

Μην προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη, δεν θα μπορέσεις!

Sirens

...παλιές καλές εποχές, 2000, δευτεροετής φοιτήτρια κάπου μεταξύ Σόλωνος και Σίνα, ετοιμόρροπα κτίρια, η Νομική να σφύζει από ζωή, οι παρατάξεις σε μυούν και σε καταγράφουν στα κατάστιχα τους, επαναστατική μουσική να ξεχύνεται από τα υπαίθρια ηχεία, κρατάω ένα βιβλίο Πολιτικής Φιλοσοφίας ή Επικοινωνίας, αμέριμνη με το τσιγάρο να κρέμεται στο στόμα, καθισμένη στο υπόστεγο αναμένω την παλιοπαρέα για να πιούμε τον μεσημεριανό μας καφέ λίγο πριν μπούμε στο βραδυνό μάθημα Πολιτικής Οικονομίας. Αποχαιρετιόμαστε. Στάση Ακαδημίας. Αφετηρία 245 και 221, προορισμός οδός Παπάγου, Ζωγράφου. Η πρώτη μας γνωριμία με την Ανατολή!Συμφόρηση, αμάξια, παράθυρα με αναμμένα φώτα σαν μικρές φωτεινές κηλίδες στο σκότος, βγαίνουμε στο μπαλκόνι να καπνίσουμε παρέα, τους παρακολουθούμε, παραληρείς και με παρασέρνεις, κάτι γεμίζει ανεπαίσθητα τις φλέβες, χαμέρπεια από νότες, μπάσα και γρατζουνίσματα, ντράμς που πονάνε και μια φωνή αγγελική, διαπεραστική, ακόρεστη, τρυπάει τα εντόσθια μου...well hearts belongs, Like rock and skin, At peace with evil, And all within...διεισδύει σαν οξύ μέσα μου... A shadow looms above the river, And fire sweeps across the land, Our bones are twisted in their sockets, And even we must try to stand alone, Right here alone... αργοσβήνω με τις θελκτικές του μουσικές Fire in work beneath your skin, Forever let us sleep, παραδίνομαι στην βιομηχανική σιωπή του Sivert και καθάρια, ανέπαφη στην αυγή της Νορβηγικής alternative rock σκηνής...στέκομαι και σε κοιτώ...Til sirens tear the night wide open, And even we awake, love, Oh, listen,The world is awake, Oh, it's time for the tellers to ris...
Aποδέχομαι το στίγμα τους...νιώθω προνομιούχα που παρευρίσκομαι σε αρκετές συναυλίες τους αλλά νιώθω μια θλίψη για το χαμό του Robert, τον συνάντησα ένα βράδυ στον Αλχημιστή και από τότε...σαν να χάθηκε ένα κεφάλαιο από την ζωή μου, σαν μια βιωματική μουσική που έκανε fade out. Γνωρίζω το πλήγμα που υπέστη το γκρουπ και πενθώ μαζί με όλους τους φαν αν και το αναφέρω λιγάκι ετεροχρονισμένα...αναγνωρίζω το θησαυρό που μας αφήσανε και εύχομαι να τους ξαναδούμε σε στιγμές όπως το Nightly Disease και το Industrial Silence...και γιατί όχι και των δύο τελευταίων τους δίσκων (Grit & The Deep end)...Ειρωνεία...The Deep end είναι το όνομα του τελευταίου τους δίσκου, σφραγίζει την πορεία του γκρουπ με την γνωστή του σύνθεση.No life, no life without a fall...Now the wind has swept us all....
(Salt από το δίσκο Industrial Silence ). Τέλος εποχής για όλους μας λοιπόν?

υ.γ.αφορμή για αυτό το ποστ στάθηκε η ακατάπαυστη ροή από μουσικές των Madrugada στο ipod μου...οι παρηχήσεις, οι αναμνήσεις... εξάλλου το όφειλα στον εαυτό μου το συγκεκριμένο ποστ...όπως και πολλά ακόμη που δεν έχω βρει την διάθεση και τον χρόνο για να καταγράψω...εν αναμονή λοιπόν!

'

..Που να'σαι Ρωτόκριτε?

Εν έτει 2007 δύο νέα παιδιά, ο 24χρονος Βαγγέλης και η 17χρονη Ειρήνη, αποφάσισαν να απεμπλακούν με άδοξο δυστυχώς τρόπο από τα στεγανά μιας κλειστής κοινωνίας, μιας κοινωνίας που ο θεσμός της οικογένειας και οι δεσμοί αίματος που τους συνέδεαν στάθηκαν τροχοπέδη στον έρωτα τους...ο κύκλος που δεν συναινεί και απορρίπτει με αιχμηρό τρόπο το συναίσθημα ήταν η αιτία που κατέστησε τα παιδιά αυτόχειρες...μέσω ενός ισχυρού φυτοφάρμακου. Τοποθεσία και μάρτυρας του γεγονότος η περιοχή Πλατιά Όψη στην Ιεράπετρα Κρήτης. Ειπώθηκε ότι ο Ερωτόκριτος ζωντάνεψε και πάλι στην αφέντρα του γυαλού, την Κρήτη. Δυστυχώς όμως το πέμπτο και τελευταίο χωρίο του ποιητή Κορνάρου δεν συνάδει με το θρήνο που θέρισε την οικογένεια του νεαρού Βαγγέλη. Εκείνος δεν τα κατάφερε, όμως τι να απέγινε άραγε το ανήλικο κορίτσι? Αν επιβίωνα εγώ μετά από ένα τέτοιο δράμα, ένας θα ήταν ο δρόμος...

Σαφώς επηρεασμένη από τα γεγονότα στην Ιεράπετρα και στα Ζωνιανά, ξεθάβω από το συρτάρια μου την κρητική μουσική, τις μαντινάδες με τους ομοιοκατάληκτους στίχους, τους καστρινούς και τα πεντοζάλια...μαθαίνω να χορεύω...και με ξορκίζω... δεν θα λησμονήσω ποτέ ξανά τις ρίζες μου, τις ανακαλύπτω από την αρχή, νιώθω υπερήφανη που καταγόμαι από το Ρέθυμνο της Κρήτης και τίποτα και κανένας οπλαρχηγός ή έμπορος ναρκωτικών, καμία μειοψηφία, δεν μπορεί να αμαυρώσει την τύχη του και την λεβεντιά του, την ιστορία της Κρήτης και τον πολιτισμό της... άλλωστε αυτό το "απόστημα" για να σπάσει και να καθαρίσει πρέπει να βγει από την ρίζα του, το παρακράτος ξεκινάει μέσα από την αστυνομία και οι υποτιθέμενοι κοινωνικοί λειτουργοί που θα σταλούν για να επιτελέσουν το έργο τους στα χωριά μου προκαλεί μοναχά τον γέλωτα ...λες και πρόκειται να απευθυνθούν σε άτομα με ειδικές ανάγκες ή πρώην κρατούμενους που επιζητούν την ένταξη τους στην κοινωνία. Μα για ποιον λόγο να το κάνουν όταν η νοσηρή κατάσταση της ανοχής της κοινωνίας ξεκινάει από την πρωτεύουσα, όταν τα γκέτο έχουν παρεισφρύσει στα προάστια, όταν π.χ. τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται στην Βέροια κοκ. Τι συμφωνία άραγε δεν έκατσε ανάμεσα στους φιλάργυρους αστυνομικούς, τους ιθύνοντες πολιτικούς ή βουλευτές με τα μόλις χτες φιλικά τοιυς κυκλώματα προστασίας, εμπορίας όπλων και ναρκωτικών που αποφάσισαν όλως τυχαίως να ξεκουκουλώσουν γιατί τα χαλάσανε στα λεφτά... θα το μάθω πολύ σύντομα που θα μου πάει!

Επειδή με παρέσυρε το ρέμα και αρχικά είχα σκοπό άλλα πράγματα να πω, βάζω στο cd player μια μαντινάδα, ανάβω το τσιγάρο του δειλινού, ξεδιαλύνω την θαμπή σου εικόνα, φαντάζομαι τα μεσημέρια να αλωνίζεις στους αγρούς, θυμάμαι τους Αρμένους, βράδυ Σαββάτου και απογεύματα στη μεσοχωριά, κάνω κτήμα μου την μαντινάδα, και πριν την καταπιώ με όλη μου την ανάσα, την παίρνω και την αφιερώνω στις αλύτρωτες ψυχές, σε εκείνες που χαθήκανε και σε εκείνες τις ζωντανές νεκρές...

Φτώχεια περνώ στον έρωτα...
Φτώχεια περνώ στο έρωτα...την φτώχεια που περνούνε
Αχ η φτώχεια που περνούνε τα μαδαρίτικα πουλιά όντε θα χιονιστούνε

....
εμπερδεψάτο το κορμί...
εμπερδεψάτο το κορμί τσι αγάπης σου τα πάθη
αχ τσι αγάπης σου τα πάθη μα δεν...
...μα δεν μαλώνω την καρδιά που κάνει τέτοια λάθη

.....

λυπούμαι την...
λυπούμαι την, τηνε καρδιά που την εχτυπούνε οι πόνοι
αχ που την εχτυπούνε οι πόνοι
...πάνω στην πρώτη μαχαιριά
πάνω στην πρώτη μαχαιριά δεύτερη δεν σηκώνει
αχ η δεύτερη δεν σηκώνει

......

άργησε στα χείλη μου το γέλιο να προβάλει
αχ το γέλιο να προβάλει....
πάνω στην πρώτη μαχαιριά
...πάνω στην πρώτη μαχαιριά μην ξαναρίξεις άλλη
αχ μην ξαναρίξεις άλλη...

.....

άργησε στα χείλη μου το γέλιο να προβάλει
...το γέλιο από τα χείλη μου
το γέλιο από τα χείλη μου εχάθηκε από τώρα...
…εχάθη
...εχάθηκε από τώρα, γιατί είναι οι πίκρες τσι αγάπης σου τα δώρα

.....

..τα μαύρα έβαλε η καρδιά
...τα μαύρα έβαλε η καρδιά
...και τα έχει συνηθίσει
αχ και τα έχει συνηθίσει και...
και πως θα το ξαναδεχτεί για να ξαναγαπήσει

..............

ποτές δεν γνώρισα χαρές,
χαρές δεν περιμένω
αχ χαρές δεν περιμένω,
...μοιάζω σαν να είμαι του βουνού...
μοιάζω σαν να είμαι του βουνού πουλί κυνηγημένο...
πουλί κυνηγημένο...
αχ ποτέ δεν γνώρισα χαρά...
χαρές δεν περιμένω

.............

τσιγάρο την αγάπη μας
τσιγάρο την είχες καταντήσει
αχ την είχες καταντήσει
δεν υπολόγισες ποτέ πως θα καεί να σβήσει....

Beggin'

Λοιπόν έχω πάθει μεγάλη πλάκα με το συγκεκριμένο κομμάτι ...χτες ένας συνάδελφος από την δουλειά με μύησε στους ρυθμούς του Doo Wop, ένα διασκευασμένο "έγχρωμο" μουσικό κατασκεύασμα της δεκαετίας του '50-'60, με καταβολές rythm n' blues...μου έφτιαξε τρομερά την διάθεση
όσοι πιστοί προσέλθετε, λάβετε θέσεις και ξεκινήστε το χορευτικό παραλήρημα... καλημέρα!

Do me a favour...

...κάνε να έρθουν οι Arctic Monkeys για μια και μόνο συναυλία στην Ελλάδα...είναι ζήτημα ζωής και θανάτου......cheer me up!
"....αν μετρήσω μέχρι το δέκα και με φωνάξει η μαμά μου για φαγητό τότε αυτό σημαίνει ότι θα έρθουν...1,2,3,4...."

Children of Beslan

Βραδυνή έξοδος και επιστροφή στο σπίτι, ώρα 04:00 τα ξημερώματα. Ανοίγω την τηλεόραση στην συχνότητα της ΝΕΤ και αναρωτιέμαι χαμηλόφωνα "...μα ντοκιμαντέρ τέτοια ώρα, δεν είναι λιγάκι ακατάλληλη η στιγμή?". Συνοφρυωμένη όλο απορία, κουλουριάζομαι στον καναπέ και παρακολουθώ...Φρίκη!Με αφορμή αυτό το ποστ και λαμβάνοντας υπόψη ότι από ώρα σε ώρα μπορεί να γεννηθεί το μωρό μιας φίλης, αναλογίζομαι τις βαρβαρότητες και τα άχαρα παιχνίδια που τελικά μας επιφυλάσσει η ζωή. Σας παραπέμπω στο παρακάτω βιντεάκι. Είναι αποσπάσματα από την εφιαλτική εκείνη Τετάρτη της 1ης Σεπτεμβρίου του 2004 όταν "η εμπόλεμη ζώνη της Τσετσενίας πέρασε αιφνιδιαστικά τις πύλες ενός ήσυχου σχολείου της Βόρειας Οσετίας. 53 ώρες αργότερα, η πολιορκία κατέληξε σε σφαγή. Πάνω από 330 άνθρωποι σκοτώθηκαν, πολλοί από αυτούς παιδιά". Συγκλονιστικές οι μαρτυρίες που εξομολογούνται, με μια αφηρημένη αθωότητα στα μάτια, τα λιλιπούτεια εκείνα πλάσματα που υπέστησαν τις κτηνωδίες των Τσετσένων τρομοκρατών. Στο ντοκιμαντέρ είναι ακραιφνώς αποτυπωμένη η φρενήρης ατμόσφαιρα που έζησαν για 3 ολόκληρες ημέρες οι όμηροι του σχολείου που τελικά μετατράπηκε σε ένα πορφυρό ποτάμι από αίμα.
"Θεός δεν υπάρχει, μόνο Στρατιωτική Δύναμη"..."Ονειρεύτηκα τον Χάρρυ Πότερ, γίναμε φίλοι, ήρθε με τον αόρατο μανδύα του για να με προστατέψει από τους κακούς..."Αυτές είναι φράσεις που ξεπροβάλουν από τα "ανυπεράσπιστα" χείλη δύο μικρών αγοριών. Σπαρακτικό.

Κλείνοντας, ας θυμίσουμε ότι η δολοφονημένη, από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, δημοσιογράφος Άννα Πολιτόφσκαγια που έχω αναφέρει και σε παλαιότερο ποστ - η εκλιπούσα ακτιβίστρια που πάσχιζε να υπερασπίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων των πολιτών- όταν επιχείρησε να μεταβεί από τη Μόσχα στο Β.Καύκασο για να καλύψει τη δραματική κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν, υπέστη σοβαρή δηλητηρίαση στο αεροπλάνο. Αυτή ήταν και η πρώτη απόπειρα δολοφονίας εναντίον της.

1st part

2nd part