Η Μαγική Πόλη...

Έλα ντε ρε Ψαριανέ!!!!! Πες τα Χρυσόστομε! Μα από το πρωί αναρωτιέμαι και κάτι με τρώει όπως και εσένα!
Σας πετάω το μπαλάκι και σας κάνω την εξής ερώτηση!
Χτες δεν έγινε κάποιο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που είχε και την μεγαλύτερη προσέλευση από ποτέ? Πως είναι δυνατόν λοιπόν οι ειδήσεις και τα δημοσιογραφικά δελτία να ισχυρίζονται ότι χωρίς ένταση και επεισόδια ολοκληρώθηκε στο κέντρο της Αθήνας χτες η πορεία ?Έγινε κάποιο μαγικό?
Και ρωτάω η καημένη γιατί δεν είδα να καίγονται ούτε εθνικά σύμβολα, ούτε κουβούκλια να σπάνε, ούτε συλλήψεις να λαμβάνουν μέρος, ούτε βρομόξυλο να ρίχνουν στους ανυποψίαστους φοιτητές, ούτε να καταστρέφουν μια ζαρντινιέρα βρε παιδί μου…τίποτα …το παραμικρό δεν συνέβη…
Και σαν να αρχίζω να θυμάμαι καλύτερα…Δεν είχε έρθει ο κύριος Πούτιν κυρά μου…Ο Βλαδίμηρος...ντροπή...μα τι θες να γίνουμε εντελώς ρεζίλι, να ξαπολύσεις πυρά ενώ υπογράφεται η συμφωνία Μπουργκάς –Αλεξανδρούπολη για το φυσικό αέριο?Εεεεε ποτέ!

Ατάκα Ψαριανού:
Παίρνει ο Κωστάκης τον Πολύδωρα και του λέει:
«Πρόσεξε καλά μαλάκα Πολύδωρα μην γίνει καμία στραβή και κάνεις τίποτα επεισόδια σήμερα μέρα που είναι γιατί θα σε στείλω πίσω μετάθεση στο μπακάλικο στο Χολαργό»
Και εκείνος με την σειρά του παίρνει τους κουκουλοφόρους ματατζήδες και τους λέει:
«Πάρτε ρεπό σήμερα παλικάρια, τσακώστε την γκόμενα και πάτε καμιά βόλτα στη θάλασσα»

Και ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα !

Μιλάμε για πολύ κάρφωμα ρε…καλά τα λέει ο τύπος!
Όλα τα επεισόδια λοιπόν όποτε γίνονται είναι κατευθυνόμενα από την ίδια την υπηρεσία, την Ελληνική Αστυνομία! Μην ξαναλέμε πάλι τα ίδια και τα ίδια, καταντήσαμε γραφικοί πια!
Και συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε…εντάξει όλα τα τσιράκια, είναι πλέον γνωστό τι εντολές παίρνουν και από ποιους…οι υπόλοιποι όμως, οι ανεξέλεγκτοι/ αντι-εξουσιαστές… τι τους προέτρεψε και αυτούς και κάτσανε στα αβγά τους, που κάτω από άλλες συνθήκες θα είχανε συμβάλει ακόμη περισσότερο στην κόλαση… ποιος τους συντονίζει και ποιος τους υπαγόρευσε να μείνουν και αυτοί ήρεμοι? Τυχαία είναι όλα αυτά, όχι πείτε μου!

Υ.Γ. Μ' αρέσει που η ηγεσία αναζητεί και τρόπους αντιμετώπισης των κουκουλοφόρων...θέλετε να καθαιρέσετε τα ίδια σας τα παιδιά? Μπράβο πολιτισμός, δικαιοσύνη πάνω από όλα...αααααα ρε λαμόγια αι στα τσακίδια...

Ένα λεπτό αφιέρωμα στην τεχνολογία!

Mission accomplished... η ακατανίκητη επιθυμία μου γίνεται πραγματικότητα...Γιατί δεν το αρνούμαι...μέρες τώρα ήθελα η καημένη να αφιερώσω ένα post στον λιλιπούτειο θησαυρό που απέκτησα ένα μήνα πρίν! Και ο λόγος περί iPod Shuffle 1GB...η Apple σας παρουσιάζει το 15 γραμμαρίων υψηλής τεχνολογίας gadget, αποκλειστική προσφορά...δώρο του beloved geek Dilated!Toν ευχαριστώ πολύ...και δημόσια!

Το iPod Shuffle αφήνει το πλαστικό κατά μέρος για χάρη του μετάλλου, διαθέτει κλιπ ασφαλείας που επιτρέπει ανάρτηση στη ζώνη ή την τσέπη σας. Μη σταθείτε στις μικρές του διαστάσεις. Το γεγονός ότι είναι το πιο μικρό MP3 player του κόσμου δε σημαίνει ότι δεν παραδίδει ανώτερη ποιότητα ήχου χωρίς παράσιτα. Το iPod Shuffle είναι επίσης εξοπλισμένο με φιλικό στη χρήση μενού.Το iPod Shuffle παραδίδεται με το δικό του σταθμό υποδοχής, που συνδέεται στη θύρα USB του MAC ή του PC σας. Έτσι, η μουσική σας μεταφέρεται εύκολα μέσω iTunes στο MP3 player σας. Ομοίως, ο σταθμός υποδοχής προσφέρεται και για την επαναφόρτιση της μπαταρίας του iPod σας. Εκτός από δυνατότητα αποθήκευσης 240 τραγουδιών χάρη σε ενσωματωμένη memory flash, το iPod Shuffle διαθέτει αυτονομία 12 ωρών συνεχούς ανάγνωσης. Είμαι πολύ υπερήφανη για τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, παρόλο το μικροσκοπικό του μέγεθος...επίσης ο μουράτος του σχεδιασμός μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας...εξ ου και όταν το λανσάρω με ύφος 100 καρδιναλίων, γαλαζοαίματη και έτσι, πετάω απο την χαρά μου...άσε που οι ατελείωτες, βαρετές ώρες στα λεωφορεία...μετατρέπονται σε ένα pleasant trip!!!

Και μιας και μιλήσαμε για τεχνολογία, πράγμα πολύ σπάνιο για το blog μου, θέλω να επισημάνω κάτι που διάβασα στο περιοδικό Soul και μου έκανε φοβερή εντύπωση. Εσείς εκεί έξω, όλοι οι κάτοχοι video games Nintendo Wii γνωρίζατε την ύπαρξη του ηλεκτρονικού παιχνιδιού "Bob Ross-The Joy of Painting"? Τον Μάρτιο του 2006, η Bob Ross Inc. ανακοίνωσε την χορήγηση νόμιμης άδειας των πνευματικών της δικαιωμάτων με σκοπό την δημιουργία ενός video game βασισμένο στην καθημερινή εκπομπή του εκλειπόντος απο την ζωή, ζωγράφου Μπομπ Ρος! Αρχικά η AGFRAG Entertainment Group αναλαμβάνει να προμοτάρει το προιόν και να αναπτύξει την ιδέα για PC, για το Nintendo DS και την τρίτη γενιά video games console της Νintendo, το Wii. Στην πορεία βέβαια η συγκεκριμένη εταιρεία εγκαταλείπει το project και η Βοb Ross Inc. αναθέτει το πλάνο σε κάποια άλλη υποθέτω, το όνομα της οποίας αγνοείται...μάλλον δεν γνωρίζω για την ακρίβεια!

Ευκαιρία λοιπόν για όλους τους επίδοξους καλλιτέχνες να επιδοθούν σε μαθήματα εικαστικών... "το χειριστήριο της παιχνιδοκονσόλας Wii, με την ικανότητα του να αντιλαμβάνεται τον τρισδιάστατο χώρο, λειτουργεί ως ηλεκτρονικό πινέλο, μεταφέροντας έτσι την κληρονομιά του Ρος στην ψηφιακή αιωνιότητα"!

Πλήξη,ανία,βαρεμάρα...

Κάποια ψυχή μου λέει "εεε αφού είσαι στα down σου ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, δεν έχεις την διάθεση να γράψεις κάτι βρε παιδί μου, υιοθέτησε την γνωστή σου τακτική...βάλε ένα video clip..."
θα το πω ξανά και ξανά ...
αυτό συμβαίνει όταν η μουσική σε γεμίζει περισσότερο απο όλες τις λέξεις του κόσμου γραμμένες σε ένα word document...η διάθεση μου σήμερα έχει όρεξη για μια νεκρική σιγή...για έναν επιτάφιο...

Confusion will be my epitaph...As I crawl a cracked and broken path

If we make it we can all sit back

And laugh...

But I fear tomorrow I'll be crying...

Yes I fear tomorrow Ill be crying

...είναι η τέταρτη φορά που το ακουώ...αφιερωμένο

Μνήμες ξυπνά το Das Leben der Anderen...

Ίσως φοβάμαι να εκφέρω άποψη για την ταινία…καταιγισμός από φιλοφρονήσεις και επίθετα που κοσμούν την σκηνοθεσία και το σενάριο του φον Ντόνερσμαρκ…ακόμη και για την μουσική του βραβευμένου με όσκαρ Γκάμπριελ Γιάρεντ (Άγγλος Ασθενής) είχαν κάτι να παραθέσουν…εξαίσια μουσική επένδυση που έδενε με το κλειστοφοβικό κλίμα της εποχής και άλλα συναφή! Και αναρωτιέμαι σ’ αυτό το σημείο …έχω αρχίσει να παραπαίω, έχω ξεχάσει κάπου κλειδωμένο τον εγγενή ενθουσιασμό μου…???...γιατί καθώς έπεφταν οι τίτλοι τέλους ένιωθα σαν ένα «γαλαξιακό» σώμα που εκτοξεύθηκε από κάποιο δορυφόρο, Ιανό ή Επιμηθέα το ίδιο μου κάνει…δηλαδή τελείως ανέγγιχτη παρέμεινα από τα σχόλια των γύρω…ομοβροντία απόψεων για το πόσο « τέλεια ήταν η ταινία». Δεν ξέρω λυπήθηκα κυρίως γιατί περίμενα κάτι πολύ παραπάνω από αυτό που μου περιέγραφαν πολύ πριν φτάσω στην αίθουσα του σινεμά Άστυ. Και η πικρή αλήθεια είναι πόσο εύκολα μπορείς να μαγευτείς από μια γερμανική ταινία (που δεν καταλαβαίνεις και χριστό γιατί δεν είναι και αγγλικά να πεις) όταν κάθεσαι στην τρίτη σειρά έτοιμος να πάθεις οξεία αποκόλληση κρανίου και νιώθοντας ασφυκτικά πελώριος καρφωμένος στην καρέκλα (ενώ στην πραγματικότητα χωράς στα ρούχα της Τουίγκι)?

Εντάξει για να μην λέω και υπερβολές, ίσως να μην ήταν και η μέρα μου…αλλά και αύριο να την έβλεπα πάλι τα ίδια θα έλεγα γιατί μετά από πολύωρη ανάγνωση άρθρων και απόψεων σινεφίλ σχετικά με το έργο μένω με το ίδιο ερωτηματικό στο βλέμμα…τι ήταν αυτό που θα έπρεπε να με συνεπάρει τελικά τόσο έντονα εφόσον ο δημιουργός του ακολουθεί μια κλασική αφήγηση με παραδοσιακές φόρμες και με προφανείς σκηνοθετικές ελλείψεις που ομολογουμένως δεν μπορούν να αξιώνουν ως αριστούργημα την συγκεκριμένη ταινία…μηδέν ένταση, πάθος και σπίθα που θα μπορούσε να κάνει την διαφορά σε μια ταινία αυτού του βεληνεκούς και τέτοιας θεματολογίας (πολιτικής- ιστορικής).

Δεν αντιλέγω, η μεταστροφή του στυγνού και άτεγκτου πράκτορα της Στάζι σε άνθρωπο με συναισθήματα ήταν θεαματική αν και κατ’ εμε αναμενόμενη, συγκινησιακή επίσης ήταν η σκηνή όταν ακούστηκε η μελωδία στο πιάνο…εκείνη τη στιγμή τα μέχρι τότε ανέκφραστα γαλάζια μάτια του Βίσλερ δακρύζουν και ζωντανεύουν μέσα μου την επιθυμία να θέλω να δω το τέλος…και καλά έκανα γιατί κλείνει με την κατάρρευση του Τείχους και του Κομμουνισμού (πράγμα που ήξερα) αλλά και με την αφιέρωση του συγγραφέα στον πράκτορα με τον κωδικό HGW XXX (πράγμα που δεν ήξερα), σκηνή υψηλής συναισθηματικής φόρτισης. Ο εξαιρετικός Ουλριχ Μούχε, καμία αντίρρηση, παίζει μόνο με τις -μη- εκφράσεις του...για την ερμηνεία του και μόνο καταλήγω στο οτι αξίζει να το δείτε.

Η ταινία έχει προκαλέσει θόρυβο αναζωπυρώνοντας μνήμες από μια περίοδο που είναι γνώριμη σε πολλούς της προηγούμενης γενιάς. Τώρα ευτυχές ή δυστυχές το γεγονός είναι ότι προκάλεσε πλήθος από αντιδράσεις σχόλια και θύμησες σκρολάρωντας τις σελίδες του διαδικτύου...άλλοι τάσσονται υπέρ (φανταστείτε πόσοι υπάρχουν εκεί έξω που με λαγνεία φλερτάρουν με την εξουσία) και άλλοι κατά ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος που ουδεμία σχέση δεν έχει με τον σοσιαλισμό που κάποιοι ονειρεύτηκαν αλλά που ποτέ δεν προέκυψε στην ουσία. Διάβασα μαρτυρία κάποιου που ανακαλούσε σκηνές τρόμου με αφορμή την ταινία...από την περίοδο του κομμουνισμού στην Ελλάδα. Όπως επίσης και τις σκέψεις κάποιου πωρωμένου φασίστα που χλευάζει την ταινία λόγω πολιτικών πεποιθήσεων εξωραΐζοντας την Στάζι τασσόμενος εμμέσως πλην σαφώς υπέρ της...σιγά που στην θίξαμε κιόλας...και παραποιούνται λέει τα ιστορικά τεκταινόμενα. Έλεος έχω φρίξει τι άλλο θα ακούσω?

Μηχανισμοί εξουσίας και ένα κατασταλτικό status quo που εκπορνεύει κάθε αντίληψη και στην προκειμένη περίπτωση -της ταινίας πάντα- η ηρωίδα μας ζητιανεύοντας προστασία από την κρατική ασφάλεια «εκδίδεται» και ενδίδει –αρχικά έστω- στις ορέξεις του Χέμφ- του υπουργού πολιτισμού...στο τέλος βέβαια πάλι μας τα χαλάει προδίδοντας τον καλλίγραμμο και αρρενωπό μας συγγραφέα Ντρέιμαν...κάριες γυναίκες τελικά είμαστε οι δημιουργοί και οι καταστροφείς αυτού του κόσμου.

Μην ξεχάσω να σας πω ότι η ταινία κέρδισε τα βραβεία καλύτερης Ευρωπαϊκής ταινίας, καλύτερου Ευρωπαίου ηθοποιού για τον πρωταγωνιστή και καλύτερου σεναρίου για τον Ντόνερσμαρκ, ενώ είναι φαβορί για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα ενώ η έρευνα του σκηνοθέτη-σεναριογράφου -σε αρχεία, ντοκουμέντα και επαφή με αυτόπτες μάρτυρες- έφερε στο φως την συγκεκριμένη ιστορία. Κλείνοντας αυτό το post θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι ωραίο που διάβασα σχετικό με την ταινία... «στην καθημερινή ζωή οι επαναστάσεις γίνονται από τα πιο απρόσμενα άτομα»... δεν έχει και άδικο, η ιστορία το έχει αποδείξει.

Letting the Cables Sleep...

Λυπάμαι που έχω φορτώσει το blog μου με βιντεάκια αλλά....δικό μου είναι και οτι θέλω το κάνω.
Σήμερα το πρωί μετά απο πολύ καιρό άκουσα αυτό το κομμάτι και ένιωσα την επιθυμία να το μοιραστώ μαζί σας...τόσο κακό είναι πια?

Οι Bush (καμία σχέση με τον αιμοδιψή δικτάτορα των ΗΠΑ)βαφτίστηκαν έτσι γιατί ζούσαν σε μια συνοικία του Δυτικού Λονδίνου που ονομάζεται Shepherd's Bush...πρέπει να έχει πολύ πράσινο η περιοχή...εξ ου και το όνομα υποθέτω (bush=θάμνος)χιχιχι
Ο Gavin Rossdale και η παρέα του κάνουνε το θαύμα τους το 2000 με το Letting the cables sleep (Album :The Science of Things) και μπαίνουν ακόμη πιο βαθιά στις καρδίες μας...στην δική μου σίγουρα ... (όχι οτι απο το 1995 που έχουν σχηματιστεί δεν έχουν βγάλει καλή μουσική...τι singles να θυμηθώ... το glycerine, mouth, the chemicals between us )...απλά αυτό έχει μια ιδιαιτερότητα...και μετά λύπης μου συνειδητοποιώ οτι διαλύονται το 2001 λόγω χαμηλών πωλήσεων και απήχησης προφανώς του πέμπτου τους άλμπουμ...(τι σου είναι η μουσική βιομηχανία) και οτι είναι μηδαμινές οι πιθανότητες επανένωσης χώρις να αποκλείεται και τίποτα μελλοντικά. Εγώ απλά εύχομαι να γίνει το reunion ...enjoy it!!! (to video clip πρέπει να είναι σουπερ δεν μπορώ να το δω δυστυχώς!)

ΚαΡναΒαΛώΝουμε!!!

ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΧΡΥΣΗ ΑΠΟΚΡΙΑ

AND GUYS ΠΡΟΣΟΧΗ ...ΣΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ!!!!!

Υ.Γ....έλα έλα να ξεφαντώνουμε τώρα λέμε...

Τα Λερωμένα Τα Άπλυτα...

Ψάχνω, ψάχνω…Βάζω ετικέτα, τιτλοφορώ…ψάχνω, ψάχνω… αναγνωριστική ένδειξη, καρτελάκι…έχει ξεφύγει αυτό το κορίτσι!!! Όχι βρε παιδιά δεν έχω λαλήσει ακόμη…ούτε παραμιλάω απλά σας μεταφέρω την ερμηνεία της αγγλικής λέξης tag…θα μου πείτε για ποιον λόγο…Μερίμνησε για αυτό ο φίλτατος Κωνσταντίνος κάνοντας με blog-tagged…τι να σημαίνει τώρα αυτό…στην κυριολεξία όλα τα παραπάνω…στην τεχνική ορολογία κάντε ένα search στο google γιατί εμένα μου είναι αδύνατο να σας το κάνω λιανά…την «αρχή» του blog ταγκαρίσματος «ηγείται» ο γνωστός και μη εξαιρετέος Papo –Slash. Από αυτόν το έμαθα…Και έτσι ξύπνησα μια μέρα και τώρα θα πρέπει να βγάλω τα άπλυτα μου στη φόρα.

1.Πρωινό ξύπνημα: Δεν είναι της αρεσκείας μου. Ποτέ δεν με κολάκευε σαν ιδέα πόσο μάλλον το καθημερινό ξύπνημα στις 6 τα χαράματα. Ποτέ το πρωί δεν είμαι σε mood…δεν γουστάρω να αρθρώσω λέξη και δεν κάνω εξαιρέσεις…ίσως να είμαι πιο γλυκιά ή πιο flexible σε ιδανικές καταστάσεις πάντα αλλά και αυτό είναι παροδικό…αφού παρέλθει διάστημα μιας ώρας ξεστομίζω τα πρώτα μου φωνήεντα. Οτιδήποτε κινείται με εκνευρίζει, θέλω σκοτάδι σαν νυχτερίδα, δεν ανέχομαι φωταψίες. Όπως καταλαβαίνει κανείς η συμβίωση με την αδελφή μου είναι ανυπόφορη!!!

2.Μορφέας: είναι μια θεότητα (του ονείρου) που πάντα με γοήτευε σε αντίθεση με τα παραπάνω. Εύλογα κάποιος μπορεί να εικαστεί ότι λατρεύω τον ύπνο. Τρέφω επιδερμίδα και όποτε μπορώ του δίνω και καταλαβαίνει. Ο Μορφέας, ως απόγονος του Σκότους και της Νύχτας μου έχει περάσει όλα του τα χούγια… γουστάρω να ξενυχτάω σαν τρελή…έχω έμπνευση και λειτουργώ καλύτερα τη νύχτα…όταν είμαι ξεκούραστη φυσικά και όταν μου το επιτρέπουν τα ωράρια μου.

3.Σ’ είδα στο όνειρο μου: πως τα κατάφερα και τα παραλλήλισα…ήταν εντελώς τυχαίο το γεγονός. Νομίζω κάποιες φορές ότι ζω σε ένα κόσμο ονειρικά πλασμένο που έχω φτιάξει μέσα στο μυαλό μου…ένα κόσμο παραμυθένιο, αρμονικά πλαισιωμένο από νεράιδες, ιππότες και ξωτικά. Το όνειρο αυτό ενορχηστρώνεται μουσικά από διάφορες μελωδίες και επενδύεται από κινηματογραφικές σκηνές που έχω αγαπήσει στο σινεμά. Δυστυχώς μετά ξυπνάω και προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Η πολύ ταύτιση με όλα αυτά τα ερεθίσματα δεν ξέρω αν μου κάνουν καλό τελικά.

4.Και για να ξεφύγουμε από το θέμα…ο έντονος τόνος στη φωνή μου εκλαμβάνεται ως επιθετικότητα από τους γύρω μου…οκ είμαι φωνακλού δεν αντιλέγω είναι τα γονίδια, η καταγωγή μου, το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο…δεν επιτίθεμαι απλά δίνω λίγο περισσότερο στόμφο σ’ αυτά που λέω…είναι έτσι το στυλ μου. Επίσης στονάρω στο σίγμα…το σέρνω σσσσσς. Ζηλεύω τους ανθρώπους που μπορούν και μιλούν ήρεμα, που έχουν μια γλυκύτητα στο λόγο, μια νωχελικότητα, όπως π.χ. η Καραμπέτη

5.Λειτουργώ κάτω από πίεση, ΧΩΡΙΣ ΑΓΧΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ Βαριέμαι εύκολα, μ’ αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα από γεύσεις έως μουσικές…και έχω γενικότερα ευρύτερες ανησυχίες που πολλές φορές δεν με αφήνουν να κοιμηθώ τα βράδια…η πολύ σκέψη κάνει κακό!

Και ήρθε η ώρα να κάνω και εγώ blog-tagged τους παρακάτω:
enteka και melomenos αν και εφόσον θελήσουν...δεν γνωριζόμαστε παρά μόνο μέσω comments, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία...τι λέτε?

BLUE

I didn't want to know

I just didn't want to know

Best to keep things in the shallow end

Cause I never quite learned how to swim

I just didn't want to know

Didn't want, didn't want, Didn't want, didn't want

Closed my eyes just to look at you

Taken by the seamless vision

And I close my eyes,

Ignore the smoke

...............

Call an optimist, (s)he's turning blue

Such a lovely color for you

Call it aftermath, (s)he's turning blue

While I just sit and stare at you

Because I don't wanna know I didn't want to know ...

Mistook their nods for an approval

Just ignore the smoke and smile

... Such a lovely color for you

Such a perfect color for your eyes ...

While I just sit and stare at you

I don't want to know

...........

Καινούρια Ζάλη

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός
σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
μα εσύ σε λίγο δε θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούργια σου ζάλη
ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
μεσ' τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μιαν άλλη θηλεία
ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
ποια αστέρια τραγουδάνε την καινούργια σου ζάλη
ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
πες μου πιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Το Μαγαζάκι του Τρόμου

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια...καλώς ήρθατε στο Μαγαζάκι του Τρόμου!!!

Δεν θα προλογίσω αλλά θα μπω απευθείας στο θέμα... πράγμα παράξενο για μένα αλλά είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να γράψω για την φαντασμαγορική αυτή παράσταση/ μιούζικαλ στο Θέατρο Κιβωτός στο Γκάζι, που αδημονώ να αρχίσω...

First and foremost…ένα μικρό ιστορικό για την ταινία, δια χειρός του ''μετρ του φανταστικού'' Ρότζερ Κόρμαν που λέγεται ότι έγραψε το έργο σε δυο μέρες! Σε ένα μικρό ρόλο-εκείνο του νεκροθάφτη- εμφανιζόταν ο νεαρός τότε Τζακ Νίκολσον. H ασπρόμαυρη αυτή ταινία του 1960, μια ''μαύρη'' κωμωδία που το σενάριό της υπογράφει ο Τσαρλς Γκρίφιθ σήμερα θεωρείται ''καλτ''. Η ταινία το 1982, έγινε η βάση για το ομότιτλο μιούζικαλ των Χάουαρντ Άσμαν και Άλαν Μένκεν. H παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, τιμήθηκε με βραβεία, έκανε πάνω από 2.000 παραστάσεις και το μιούζικαλ, που έχει παιχτεί σε όλο τον κόσμο, με τη σειρά του έγινε ταινία το 1986 από τον Φρανκ Οζ. Το σατιρικό αυτό μιούζικαλ, ύστερα από θριαμβευτικές εμφανίσεις στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, κινηματογραφική και θεατρική ιστορία σαράντα έξι χρόνων στην πλάτη του, έφτασε καθυστερημένα και στην ελληνική σκηνή στο θέατρο «Κιβωτός», σε σκηνοθεσία των Βασιλικής Ανδρίτσου και Θέμιδας Μαρσέλλου και ενορχήστρωση Αχιλλέα Γουαστώρ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ''Το μαγαζάκι του τρόμου'' στην πολυτάραχη ιστορία του έχει, με τον τίτλο ''Παρακαλώ μην τρως τη μητέρα μου'', και μια σοφτ πορνό κινηματογραφική εκδοχή του 1973 (Κώστα ακούς, μην μου πεις οτι δεν την έχεις δεί, θα πέσεις στα μάτια μου αν όχι σου δίνω τροφή...χαχαχχα) , που αντλεί από την ταινία του Κόρμαν, ενώ η ταινία του 1986 ενέπνευσε και τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων με τον τίτλο ''Μαγαζάκι''. Αυτά που λέτε, θέλετε και άλλα...??? Έχει βαρύ βιογραφικό λέμε για αυτό δώστε βάση...

Το ανθοπωλείο του Μούσνικ στη Νέα Υόρκη πάσχει από αναδουλειές. Οι δουλειές όμως, αρχίζουν να ανθούν όταν ένας συνεσταλμένος υπάλληλος, ο Σίμουρ, για να εξευμενίσει το αφεντικό τού φέρνει ένα πολύ, μα πολύ παράξενο εξωτικό φυτό που του έχει δώσει το όνομα Όντρεϊ Βήτα Το φυτό εξελίσσεται στο αξιοθέατο του μαγαζιού. Περίεργες καταστάσεις και ανεξήγητα γεγονότα αρχίζουν σύντομα να συμβαίνουν κι ο ιδιοκτήτης αρχίζει να υποψιάζεται ότι όλα έχουν σχέση με το φυτό. Κι η αλήθεια είναι πως έχουν! Ο Σίμουρ κάνει μια ανήθικη συμφωνία μαζί του, για να κερδίσει όλα όσα ονειρεύεται και κυρίως την αγάπη μιας κοπέλας συναδέλφου του, της Όντρεϊ. Μην μπορώντας λοιπόν να κάνει διαφορετικά αρχίζει να διαπράττει... φόνους διότι η Όντρεϊ Βήτα αποδεικνύεται ένα τρομακτικό σαρκοφάγο και αιμοδιψές φυτό που διαρκώς πεινάει!

As far as I am concerned, δεν γνώριζα την υπόθεση του έργου…ούτε το γεγονός ότι ήταν μιούζικαλ σε μια από τις εκδοχές του. Ξεκινάει η παράσταση και εμφανίζονται στην σκηνή οι μουσικοί που επένδυαν με τις live μελωδίες τους το θεατρικό σ’ όλη του την διάρκεια. Αντικρίζω τον σαξοφωνίστα και ένα φτερούγισμα ευτυχίας ξεπετάχτηκε από τα στήθη, τόσο πολύ που όταν τον άκουσα να παίζει μου ερχόταν να τιτιβίσω. Ταυτόχρονα τρεις κοπελίτσες με πραγματικά φωνητικά προσόντα ξεχύνονται στο σανίδι με όλη την χάρη των sweet sixteen προσδίδοντας στην παράσταση μια δόση ανεμελιάς σαν και εκείνη που είναι διάχυτη σε ταινίες όπως «Γρανίτα από Λεμόνι»...outfit και κίνηση 60ς αλά Έλβις. Έκπληξη της βραδιάς, η εμφάνιση και η μπάσα φωνή της Αντιγόνης Ψυχράμη, μια από τις τρεις νεαρές, σαν μια άλλη «...Πόπη σαν την γιαγιά μου την Καλλιόπη» στη νέα της version ανανεωμένη και ενήλικη πλέον...ένα νέο αστέρι γεννιέται. Το περιστρεφόμενο σκηνικό ανοίγει τις πόρτες του και ξεπροβάλλει ο Χ. Βαλαβανίδης, στρουμπουλός και απολαυστικός, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, ο ντροπαλός Σίμορ με τον εύθραυστο ψυχισμό, τις απερίγραπτες εκφράσεις του προσώπου και την αγωνία έκφρασης των συναισθημάτων του...με έκανε να γελάσω τόσο δυνατά σαν να έδωσα ζωή σε μια άλλη...φοβερό ταλέντο μπράβο του. Η Βασιλική Ανδρίτσου, όχι με την γνωστή φωνή και στάση νταλικέρη του Κόκκινου Δωματίου, αλλά με νιαουριστή χροιά...με συγκίνησε και με έκανε επίσης να γελάσω φωναχτά....η ηθοποιός «...ισορρόπησε σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο (Όντρεϊ) και μας έβαλε ''μέσα" στον φαινομενικά αφελή, αλλά αληθινό τρόπο σκέψης της». Τέλος...τι να πω για τον Τάκη Παπαματθαίου...η εισβολή του στη σκηνή με τα δερμάτινα, τα λικνίσματα, οι κινήσεις του αλά Μουστάκας στον Αγκαλίτσα...δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα στον μπροστινό μου και στους διπλανούς θεατές...χτυπιόμουν τόσο δυνατά, σπαρταρούσα σαν το ψάρι και για μεγάλη διάρκεια από το τρανταχτό μου γέλιο με αποτέλεσμα να πέφτουν βροχή τα δάκρυα, να κουνάω με δύναμη την μπροστινή θέση ...να χτυπάω τους διπλανούς και γενικά μια υπερβολικά κωμική φάση που δεν μπορούσα να το συλλάβω έπειτα... πόσος καιρός έχει περάσει απο τότε που γέλασα με τέτοιο πάθος και ένταση...πάλι καλά τελικά δεν με βάρεσε κανείς μιας και εκείνοι κατέληξαν να συμμετέχουν στο πανηγύρι...ο Παπαματθαίου φυσικά μας έβλεπε όλους εμάς να έχουμε ξεκαρδιστεί που δεν κρατήθηκε και εκείνος και έλιωσε στα γέλια...τι να πω κέρδισε τις εντυπώσεις στο ρόλο του σαδιστή οδοντιάτρου...ΑΠΙΘΑΝΟΣ!!!ΑΠΙΘΑΝΟΣ!!! Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το φυτό με το σουπερ όνομα -Όντρει Βήτα- έδωσε τα ρέστα του ...τα κατάφερε και αυτό με την σειρά του να με κάνω να διπλώσω στα δύο. Τι να πω βρε παιδί μου, τέτοια αύρα...και από το κοινό τέτοια αποδοχή είχα καιρό να αισθανθώ...ΑΨΟΓΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΟΥΣ!!!!!!!
ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

Και μετά έχεις πάλι τα σχόλια όλων των ηλίθιων στο Αθηνόραμα που χαρακτηρίζανε την παράσταση φριχτή, κουραστική και μη ποιοτική...απορώ τους πληρώνει κάποιος για να γράψουν αυτές τις κατινιές και αηδίες..πρέπει να υπάρχουν πολλοί pervert στην Ελλάδα...αν δεν μπορείς να εκτιμήσεις τέτοιου είδους μεταφορές έχεις πρόβλημα... δεν σου είπα ρε φίλε να δεις Τσέχοφ ή Μπρέχτ...δεν έχω απαιτήσεις πλέον από το μικροαστικό σου μυαλουδάκι να παρακολουθήσεις τέτοιες παραστάσεις...αλλά μια ροκ παράσταση σαν και αυτή που θα μπορούσε να ήταν και ένα ανατρεπτικό κόμικ δεν θέλει και πολύ φαιά ουσία...δεν φτάνει δηλαδή που έχουμε καταντήσει ρηχοί έχουμε χάσει και το χιούμορ μας ρε φίλε...σοβαροφάνεια και άγνοια, κακογουστιά και έλλειψη χιούμορ...αναρωτιέμαι που βαδίζουμε....

Run with me baby!

Άλλο ένα βιντεάκι δεν βλάπτει κανέναν...γιατί υπάρχουν στιγμές που....κανένας στίχος, κανένα ρίμα, καμία λέξη δεν μπορεί να αποτυπώσει τον ψυχισμό σου...να καθρεφτίσει κάποια λεπτά απο τον χρόνο...μια μελωδία όμως σαν και αυτή σε ταξιδεύει,σε εκφράζει,σου δίνει το καταφύγιο για λίγα λεπτά, όσο διαρκεί...μια μουσική...μια μουσική που παίζει στο μυαλό σου, νότες νωχελικές και μειλίχιες σαν και τις σκέψεις σου...

Χωρίς ταμπού...

Μέρα μεσημέρι και επιστροφή στο σπίτι. Συνοδοιπόρος μου στο λεωφορείο το νέο free press που τσάκωσα μετά από μια chill-out βραδιά σε pop art στέκι στο Γκάζι. Ανίδεη για το περιεχόμενο του, ξεφύλλιζα ανυποψίαστη τις πρώτες του σελίδες. Γράμματα τίτλων σε bold mode για να είναι και catchy. Μεξικό:Νόμος για την συμβίωση, Σιγκαπούρη: Αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σεξουαλικών πράξεων για ετεροφυλόφιλους, Η.Π.Α.: Σύμφωνο επιβίωσης και…καλούς απογόνους! Άρχισα να παραμιλάω, μα καλά τι γίνεται εδώ, καταιγισμός από ενημέρωση σχετικά με την lgbt κοινότητα, αναρωτιόμουν τι προσπαθεί τώρα να μου κάνει, brainwash με έντεχνο τρόπο? Παρεξήγησα βρε παιδιά, συγχωρέστε με…προφανώς δεν υπήρξε κανενός είδους τέτοια πρόθεση…προσβολής ή επηρεασμού , απλά bad timing…Το εντυπάκι αυτό είναι ένα άλλο είδος έκφρασης και προσέγγισης της κουλτούρας των ομοφυλόφιλων, μια εφημερίδα χορηγός επικοινωνίας, διαφόρων κινητοποιήσεων που σύντομα θα λάβουν χώρα στον τόπο μας, και των γνωστών, ίσως όχι σε όλους, παρελάσεων υπερηφάνειας. Μότο της εκδότριας/ αρχισυντάκτριας Μαριαννέλας Κλώκα «Βασιζόμαστε σε μια καινούρια ευαισθησία, ένα νέο βλέμμα πάνω στα πράγματα…» Καλή επιτυχία και βιωσιμότητα πανελλαδικά στην νέα σας προσπάθεια και μην ξεχνάτε όλοι εσείς… ανεκτικότητα στην διαφορετικότητα…

Μιας και μιλήσαμε για την «Ανοχύρωτη Πόλη» της κυρίας Κλώκα, ας υπενθυμίσουμε ότι η εφημερίδα υπήρξε και χορηγός στο event που έγινε στην Αθήνα τέλη Γενάρη, σας λέει κάτι το …περιβόητο Porn Film Festival που έλαβε χώρα στο ,παραδόξως, ασφυκτικά κατάμεστο Gagarin 205; Έτυχε να βρισκόμουν εκεί ημέρα Παρασκευή, λίγο πριν την λήξη της προβολής της straight πορνό ταινίας the Rebel Rousers με σκοπό να παρακολουθήσω το φημολογούμενο ακραίο και προκλητικό σε σκηνική παρουσία, show των ισπανίδων Nikky & Yasmin… ή αλλιώς Dirty Princess… Η ιδέα για τη δημιουργία του σχήματος ανήκει στον Big Toxic, έναν παραγωγό που έχει εκδώσει περισσότερα από 100 re-mixes! Έχει δουλέψει με το La Fura Dels Baus International Theatre Group, επενδύοντας – ακόμα και σήμερα – μουσικά τις παραστάσεις του, ενώ από το 1987 έχει τη δική του δισκογραφική εταιρεία Audiodrome, με ειδικότητα στην techno, κυκλοφορώντας παράλληλα και ορισμένους drum and base δίσκους υπό το όνομα Smol Tosi.Με έδρα τη Μαδρίτη, σχημάτισε τους Dirty Princess, των οποίων ο electro / disco / punk ήχος σε συνδυασμό με την εμφάνιση τους, δημιουργεί ένα εξαιρετικό peeping tom θέαμα…γιατί οπτικο-ακουστικό όπως το αποκαλούν δεν ήταν…μιας και η άθλια, για μια ακόμη φορά οργάνωση, τα κατάφερε να καταστρέψει ένα μέρος του σόου, τα βιντεάκια που δένανε με την παρουσία τους on stage δεν έπαιξαν ποτέ με αποτέλεσμα οι τύπισσες φρικαρισμένες και λίγο από την κόκα, να χτυπιούνται κάτω σαν τα χταπόδια για να προβληθεί το slight, σταμάτησαν να τραγουδάνε, βρίζανε στα ισπανικά γεγονός που με έκανε να λιώσω στα γέλια, είχα να ακούσω τέτοια βρομόλογα από εκείνες τις όμορφες μέρες στην Μαδρίτη…και τα λοιπά…και τα λοιπά…βέβαια έπειτα συνεχίστηκε η «παράσταση» without videos. Επίσης μην παραβλέψω να αναφέρω το πιο σημαντικό…που με πείραξε ιδιαίτερα…ενώ η μια ξεκωλιάρα τα είχε πετάξει όλα, τα είχε δείξει όλα, ακόμη και το αιδοίο της το οποίο απαθανάτισε η συνάδελφό της, φωτογραφία η οποία πετάχτηκε κειμήλιο στην λυσσασμένη αρένα…η άλλη δεν έβγαλε τίποτα και καθόταν σαν το αγγούρι η ηλίθια χωρίς ίχνος κίνησης και ρυθμού στο κορμί της…πωπω μιλάμε αηδία η κοπελίτσα…δεν έχει μέλλον…η Nikky έχει όμως potentials για solo καριέρα. Η μουσική dark, electro, γούσταρα αν και θα προτιμούσα κάποιες στιγμές να μην ούρλιαζαν τόσο πολύ…αυτά που λέτε…κατά τα άλλα πολύ φασαρία για το τίποτα…γαμώτο κρίμα άλλα περίμενα και άλλα είδα…ξενέρωτες!!!!!!!!!ΦΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥ

The rain came down on me...

Η Κοιμωμένη μας ξύπνησε...

Σαν να τράβηξε πολύ η βαλίτσα...μετά απο ένα σωρό αναβολές ήρθε η ώρα επιτέλους να κάνω και εγώ τα δικά μου σχόλια για την αριστουργηματική παράσταση της Ξ. Καλογεροπούλου και του Θ. Μοσχόπουλου στο Θέατρο Μικρή Πόρτα , "Η Κοιμωμένη Ξύπνησε"...ένα έργο για θεατές κάθε ηλικίας. Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης, το έργο αξιοποιεί τις διάφορες εκδοχές του παραμυθιού Η Ωραία Κοιμωμένη από τον Τζιανμπατίστα Μπαζίλε, τον Σαρλ Περό και τους Αδελφούς Γκριμ . Αυτή τη φορά όμως η Κοιμωμένη ξυπνά στη σημερινή εποχή, σε μια πραγματικότητα χωρίς νεράιδες, πύργους και πριγκιπόπουλα. Σε μια πραγματικότητα με αυτοκινητοδρόμους, τηλεόραση και κινητά τηλέφωνα.

"Στην παράσταση της ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΡΤΑΣ , ο σύγχρονος κόσμος παραμένει μαγικός με έναν τρόπο όμως ολότελα διαφορετικό από αυτό των κλασικών παραμυθιών .Το βασικό θέμα εξακολουθεί να είναι η περιπέτεια της ενηλικίωσης. Σε μια εποχή σαν τη δική μας όπου όχι μόνο τα παιδιά αλλά και πολλοί ενήλικοι δυσκολεύονται να «μεγαλώσουν», -μια μικρή νύξη που με αφορά άμεσα-η προσαρμογή της «μαγεμένης βασιλοπούλας» στην πραγματικότητα αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για όλους, μικρούς και μεγάλους. Η παράσταση , που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, είναι εξαιρετικά θεαματική και στηρίζεται ιδιαίτερα στην κίνηση. Οι ηθοποιοί έχουν επιλεγεί ειδικά για να υπηρετήσουν όχι μόνο τις υποκριτικές αλλά και τις αυξημένες κινησιολογικές απαιτήσεις της παράστασης." Η Ιωάννα Παππά κρατώντας τα ηνία της παράστασης, μας δείχνει έναν άλλο εαυτό που μέχρι τώρα είχε καλά κρυμμένο. Εξεπλάγην πραγματικά...την θαύμασα, την επευφίμησα και την προτρέπω να συνεχίσει μ'αυτόν τον τρόπο. Εξαιρετική, τρυφερή, αφοπλιστική σαν παιδάκι...ένα μεγάλο μπράβο και στον Αχιλλέα του 50/50, τον πρίγκηπα που σώζει την όμορφη βασιλοπούλα με ένα του φιλί. Τι κλάμα έριξα πάλι...

Το παραμύθι έδινε διδάγματα ζωής για την εποχή μας και τα δεινά της που δυστυχώς -στο δεύτερο μέρος- δεν πιστεύω οτι τα μικρά παιδιά που παρευρίσκονταν στον χώρο μπορούσαν να αντιληφθούν, όχι λόγω ευφυίας, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας τους...Κάποιος ισχυρίζεται οτι μελλοντικά, σαν ενήλικοι, τα παιδιά μας θα φάνε με το κουτάλι το πρόβλημα των σχέσεων άρα για ποιό λόγο πρέπει απο τώρα να το δούνε μέσα από μια παράσταση στην οποία κιόλας τονίζεται η ...αποξένωση στο χώρο εργασίας, τα μακρά ωράρια των υπαλλήλων, η αλλοτρίωση των μεγαλουπόλεων, κοκ...νόμιζω οτι έχω απάντηση σ' αυτό that'w why θα ήθελα να δανειστώ την ατάκα απο την ταινία...Little Miss Sunshine...όταν ο Φρανκ, συγγενικό πρόσωπο, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει θέλησε να εκμυστηρευτεί τον λόγο που το έκανε...στην ταλαντούχα μικρή ηλιαχτίδα (ανηψιά του)...ο πατέρα της, έντρομος, προσπαθούσε μάταια να τον αποτρέψει, η μητέρα κράτησε διαλλακτική στάση ανταπαντώντας..."θα το μάθει αργά ή γρήγορα" ...Άρα γιατί τόσος υπερπροστατευτισμός...ένα μικρό παιδί δεν στερείται φαντασίας γιατί είναι υπαρκτός στον μικρόκοσμο του...μήπως λοιπόν φοβάσαι οτι μ'αυτόν τον τρόπο θα μάθει πράγματα πριν την ώρα του και θα καταστραφεί...φοβάσαι μην μεγαλώσει απότομα...ο φόβος που εκλαμβάνω απο την άποψη του παραπάνω θεατή με διχάζει... αν και πιστεύω οτι υπερβάλλει αρκετά... η παράσταση δεν ξεφεύγει απο τα επιτρεπτά όρια που υπάρχουν μεταξύ παραμυθιού -θεατρικού έργου που απευθύνεται μονάχα σε ενήλικες.

Θέλω να αναφέρω το πόσο πολύ γέλασα με τα παιδάκια που συμμετείχαν στο έργο ουρλιάζοντας κάθε φορά που έβλεπαν μια αδικία να συμβαίνει...πχ. όταν ο πρίγκηπας ήταν έτοιμος να φύγει και να αφήσει μόνη την βασιλοπούλα..του φώναζαν...εεεεεεε που παςςςςςςςςςςςς...ή όταν κοιμόταν η βασιλοπούλα ψιθύριζαν απο πίσω μου...αν μιλάμε, λές να την ξυπνήσουμε????? Τέλος μην παραλείψουμε να αναφερθούμε στα ονειρεμένα κοστούμια του θεατρικού...ειδικά της Κοιμωμένης και φυσικά στην μουσική επιμέλεια και επένδυση του έργου απο την μαγευτική μελωδία του Φωρέ.

Το conclude...όπως λέει χαρακτηριστικά κάποιος φαν της παράστασης " η Κοιμωμένη κατάφερε να με πείσει για κάτι το οποίο έχω από παιδί διαισθανθεί: «Μερικές φορές είναι καλύτερα να είσαι εκτός» …Και εμένα...

Για άλλα ξεκίνησα...και αλλού κατέληξα...

Έχω τόσα, μα τόσα πολλά να σας πω και να σχολιάσω σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που έχω χάσει τον μπούσουλα… δεν ξέρω από που να αρχίσω βρε παιδιά…

Τρομοκρατικό χτύπημα με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας σου λέει στις 6 τα ξημερώματα. Υπήρξε άμεση κινητοποίηση…καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό…. ικανούς τους έχω να έχουν ξεσηκώσει και την αγροφυλακή Έβρου προκειμένου να βρεθεί η αιτία της επίθεσης. Επί τόπου έσπευσε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Β. Πολύδωρας, ο οποίος δήλωσε ότι πρόκειται για πράξη βίας, που επιχειρεί να διαταράξει τις σχέσεις των δύο χωρών…για ποιες ακριβώς σχέσεις ομιλείτε κύριε υπουργέ? Τις ήδη διαταραγμένες…? Η Μπακογιάννη…άλλη από εκεί: «Τέτοια χτυπήματα πλήττουν το κύρος της χώρας…και την δημοκρατία…»χαχαχχαχχαχα…αυτά τα strokes περίμεναν για να χαρακτηρίσουν την χώρα μας «παραπληγική». Σ’ αγαπώ αλλά δεν μπορώ να χαϊδεύω τα αυτιά σου…
Συνεπέστατα… παρέλυσε το κέντρο της Αθήνας και για μια ακόμη φορά τη νύφη πληρώνουν οι ανυποψίαστοι πολίτες….έχω μια απορία ρε γαμώτο και ας μου την λύσει κάποιος…η Βασ. Σοφίας όποτε και αν έχει τύχει να την διασχίσω…πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ξημερώματα, πάντα είναι γεμάτη από μπάτσους…ο περιβάλλοντας χώρος που είχαν απαγορεύσει την κυκλοφορία είναι πάντα περιτριγυρισμένος από μπάτσους…δηλαδή έλεος κανείς δεν πήρε χαμπάρι τους επίδοξους Μπίν Λάντεν? Βασικά ποσώς με απασχολεί η απόπειρα…να την διαλύσουν την πρεσβεία… I don’t give a shit…το χάος όμως που επικρατεί around δεν το έχω πιάσει…όχι τίποτα άλλο… λυπάμαι και τους κακόμοιρους τους υπαλλήλους… κρίμα είναι να φλεγκαρίσουν –που λέει και η γιαγιά μου- μτφσ. να μετατραπούν σε νέες πυγολαμπίδες…από την άλλη όμως είμαι σίγουρη ότι δεν χάλασε και κάποιους που δεν πήγαν στην δουλειά σήμερα. Πάμε σ’ άλλα…

Τι μου το θύμισες τώρα μου λες…μ’ έπιασε πάλι κρύος ιδρώτας και νεύρα…νεύρα πολλά…εντάξει γειτονάκια μου ότι πείτε…ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σλάβος όπως προπαγανδίζετε στα σχολικά βιβλία ιστορίας και η Μακεδονία πρέπει να προσαρτηθεί στα Σκόπια ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των αλύτρωτων πληθυσμών , δηλ. της σλαβικής μειονότητας που ισχυρίζεστε ότι ακόμη υπάρχει στον νομό…και που καταπιέζεται κιόλας από την ελληνική κυβέρνηση… έτσι θα συνενωθεί το κομμάτι αυτό με την χώρα των Σκοπίων και θα φτιάξουνε μια νέα χώρα με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας»…μ’ αυτόν τον τρόπο θα πάρουν πίσω το αίμα τους δίκαια μιας και οι ελληνικές επεκτατικές βλέψεις και αξιώσεις τόσα χρόνια τους απαγόρευε να πάρουν το έδαφος που τους ανήκει δικαιωματικά από την εποχή του Αλέξανδρου………βρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε ουσσσσσσσσσσσσσττττττττττττ
ΓΙΑ ΚΟΥΝΗΣΤΕ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ…μας έχετε πρήξει πια..σχεδόν 15 χρόνια με το θέμα της ονομασίας…γαμώ τον ΟΗΕ μου μέσα…γαμώ. Ναι ο Μάθιου τώρα θα μας σώσει…ένα σωρό από ονόματα έχουν παρελάσει ως ειδικοί εκπρόσωποι των Η.Ε. την τελευταία δεκαετία…αλλά οριστικό τέλος στην εθνικιστική υστερία που επικαλούμαστε από το 90 δεν βλέπω να έρχεται…Το ότι «…δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρχει αναγνώριση μακεδονικού έθνους και γλώσσας…» είναι κάτι αυτονόητο αλλά πέρα από την μυωπική στάση και των δυο χωρών είναι απαραίτητο να στραφούμε σε αμοιβαίες υποχωρήσεις- δυστυχώς και η ελληνική πλευρά- διαφορετικά δεν θα υπάρξει ποτέ λύση του ζητήματος. Ε ρε π….μου θέλουνε και ΟΗΕ, ΝΑΤΟ και τώρα ένταξη στην Ε.Ε. αλλά το αεροδρόμιο να λέγεται «Μέγας Αλέξανδρος»…μ’ αυτήν την αδιαλλαξία τι περιμένουν άραγε, να μην ασκήσουμε βέτο στην ένταξη τους στην Ε.Ε.…καλά εμείς είμαστε τόσο μαλάκες που θα το πάμε -και καλά -δια της διπλωματικής οδού…οι έξυπνοι ρε…και τελικά θα φάμε τα μούτρα μας…όπως με την Τουρκία που το παίξαμε υπεράνω και ζητωκραυγάζαμε ναι στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και τώρα μας απειλούνε από πάνω…πως το είπες ρε Πάρι…τα μεμέτια… χαχχαχαχα αι σιχτιρ!!!!

Aρκετά γιατί ξέφυγα πάλι….εγώ για την Κοιμωμένη ήθελα να γράψω ρε παιδιά… τώρα πως κατέληξα πάλι εδώ…μόνο ο Αλλάχ το ξέρει…όχι η Κοιμωμένη του Χαλεπά αλλά του Μοσχόπουλου … Αύριο το υπόσχομαι ένα ολόκληρο post για την όμορφη πριγκίπισσα…

Απο το Essex της Αγγλίας...στο Bερολίνο της Αθήνας...

Λοιπόν επειδή από κάπου πρέπει να ξεκινήσω, μια καλή προσέγγιση θα ήταν αρχικά η αναφορά μου στο νέο official compilation album των Depeche Μοde…The Best Of, Volume 1…που έφτασε στα χέρια μου πριν δυο εβδομάδες. Είναι η πέμπτη κατά σειρά συλλογή του Βρετανικού synth pop συγκροτήματος που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006. Η παρούσα συλλογή αποτελείται από συλλεκτικά hits –the best of Depeche . Μετά απo την θρυλική τους εμφάνιση το καλοκαίρι του 2006 στο Terra Vibe, στην Μαλακάσα… θεωρώ ότι το συγκεκριμένο cd/dvd δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη, ειδικά όσων είναι φαν του είδους…επίσης αποτελεί αντιπροσωπευτικό είδος της 25χρονης καριέρας τους…για τον λόγο αυτό τρέξτε να πάρετε μια γεύση όσοι απείχατε τόσο καιρό για να δείτε τι χάνατε…λάτρεις των 80ς ενωθείτε…Το γκρουπ στην κυριολεξία δεν έχει χάσει ίχνος από την δημιουργικότητα του με το πέρασμα του χρόνου, αυθεντικός ήχος που δεν χωράει σύγκριση…καλά δεν έχω λόγια φυσικά για τον Μartin Gore όπου τυγχάνει να είναι και ο βασικός συντελεστής…όλα τα κομμάτια υπογεγραμμένα από το ευλογημένο του χεράκι…Δυστυχώς αυτή η δουλειά δεν περιλαμβάνει καμία συμμετοχή του συνθέτη στα lead vocals .Το CD περιλαμβάνει ένα τραγούδι από κάθε studio album τους except Black Celebration…και μην ξεχάσω να προσθέσω ότι το CD track listing περιέχει 23 κομμάτια. Εν αντιθέσει, το DVD track listing περιέχει μια σειρά από video-clips…23 στον αριθμό παρακαλώ….βίντεο που αντανακλούν την κουλτούρα της εποχής…ξέρετε σούπερ outfits, μαλλί λάχανο, κίνηση και στήσιμο pure 80s…με πιάνουν όσοι έχουν κάνει διατριβή στο στοιχείο MTV… plus a short film με συνεντεύξεις από όλους τους παράγοντες κάνοντας ιστορική αναδρομή στην πολυετή τους career …everything counts, strange love, I feel you, behind the wheel, shake the disease, personal Jesus, it’s no good…τι να λέμε…σκέτη πώρωση, ανατριχίλα!

Που αλλού πάμε τώρα…ναι…ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση πριν συνεχίσουμε με το επόμενο μας θέμα…SONIK Magazine Τεύχος Δεκεμβρίου…γνώριζα την ύπαρξη του αλλά ποτέ δεν επιχείρησα να το αγοράσω. Και ίσως έπεσα διάνα, ίσως στο χειρότερο issue until now…αφιέρωμα στο dance στερέωμα, στην hip hop σκηνή και στην acid house…ότι αντιπαθώ…what??? Οινόφυτα και αναφορές στα open-air rave parties?????????? μέχρι το σημερινό κατεστημένο του clubbing… «τρεις δεκαετίες που έκαψαν μυαλά και ηχεία» (ευτυχώς, η ίδια δεν κάηκα...)…θυμήθηκα τρυφερές ηλικίες, Sunrise zone , Infinity’s parties, flyer culture, Άλσος στο Πεδίον του Άρεως…πόσο έχω αλλάξει από τότε…thank god… Ενθουσιασμένη λοιπόν με το νέο μου απόκτημα…ξεφυλλίζοντας το, unfortunately απογοητεύτηκα γιατί προσδοκούσα μια εναλλακτική αρθρογραφία, νέα από την rock/underground/punk/gothic/synth/electro pop σκηνή, καμία σχέση…ο Tom Waits, ως «Βραχνός Προφήτης» (αυτός δεν είναι και δίσκος του Θ. Παπακωνσταντίνου;), αποπειράθηκε να μου φτιάξει την διάθεση, but it was not enough ... έτυχε δεν αντιλέγω, I will give it a shot once more…ελπίζω να μπορέσει επανορθώσει!

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να κλείσω με μερικά νέα από το Gagarin 205: Porn Filmfestival Berlin in Athens with George Fakinos at the decks...σας λέει κάτι? Αποκλείεται να μην το έχετε ακούσει!!! “Μετά από την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στο Βερολίνο το Berlin Porn Film Festival, η Proud Promotions και η Astra Production, διοργανώνει το Porn Film Festival στο Gagarin Live Music Space. Για 4 μέρες 18-21 ιανουαρίου 2007 το Athens Porn Film Festival μας οδηγεί σε ένα ηδονικό λαβύρινθο όπου κάπου μεταξύ τέχνης και πολιτικής, ονείρου και πραγματικότητας, θα γνωρίσετε τις τρυφερές και τις σκοτεινές πτυχές μιας αληθινής, αυθεντικής, καλλιτεχνικής πορνογραφίας. Το φεστιβάλ θα φιλοξενήσει τους πιο πρωτότυπους, θαρραλέους, καταξιωμένους οραματιστές από τον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, το θέατρο, τη μουσική, την καλλιτεχνική σκηνή, τον κόσμο του πορνό και ακόμα του καραόκε πορνό για να προβάλει και να ξεναγηθεί στην δημιουργική απενοχοποιημενη πορνογραφία που δεν βρίσκεις στα πατάρια του video club. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες από ολη την Ευρώπη και Αμερική ακόμα και από την Ιαπωνία θα παρουσιάσουν την δουλεια τους και θα ανοίξουν τους ορίζοντες και θα δώσουν τις δικές τους απαντήσεις στις κοινωνικές και αισθητικές ερωτήσεις, του πως εκπροσωπούμε τον εαυτό μας ως σεξουαλικά όντα. Porn Karaoke, προβολές ταινίων, sex show, performances, dj's line up, ομιλίες, παρουσιάσεις, συναυλίες”
Δεν πιστεύω να λείψει κανείς…κάναμε την μαλακία, μετά συγχωρήσεως, και εγκαταλείψαμε την πρόταση TORTURE GARDEN εκείνο το βράδυ (για να μην θυμηθώ και τις Dirty Princess όπου αγνοούσαμε την ύπαρξη τους)…αλλά αυτά τα shows my dear δεν χάνονται…είναι το αλατοπίπερο στην μίζερη ζωή μας! Χαχαχαχχαχα μην βαράτε όλοι μαζί…πλάκα στην πλάκα εγώ θα είμαι εκεί να ενισχύσω αυτού του είδους την κινητοποίηση…καλή εβδομάδα

Υ.Γ. Επιστρέφω soon με νέο post-αφιέρωμα στην Κοιμωμένη που μας έκανε ένα με το πάτωμα…συνοδευόμενο με ευρύτερες αναζητήσεις και θέματα που υπολείπονται από προηγούμενη φορά.

More than words...

Καλημέρα......
Δεν υπάρχουν άλλα λόγια ...στέρεψαν...Δεν υπάρχουν ρίσκα που να παίρνονται με γνώμονα τα συναισθήματα και μόνο και δεν υπάρχουν συναίσθηματα που να μπαίνουν στην ζυγαριά...ο πόνος είναι πάντα ο ίδιος...γι'αυτό υπάρχει μονάχα ένας τρόπος......to leave...to leave it all behind...


Nothing could be bring me closer
Nothing could be bring me near
Where is the road I follow?

Believing, leave

It's under, under, under my feet
The scene spread out there before me
Better I go where the land touches the sea
There is my trust in what I believe
That's what keeps me,That's what keeps me,That's what keeps me down,
To leave it, believe it,Leave it all behind
Shifting the dream
Nothing could bring me further from my old friend time
Shifting the dream
Charging the scene
I know where I marked the signs
.................................
Lift me, lift me,
I attain my dream
I lost myself, I lost them
Heartache calling me
I lost myself in sorrow
I lost myself in pain
I lost myself in gravity,
Memory, leave, leave, leave

Midnight hands, my eyes are still
I walk into the scene
Shoot myself in a different place
Leavin'
Longed for this to take me,Longed for my release
Waited for the coming
Leavin', leave
Leave, leave
Leavin', leavin'Leavin', leave ................









Υ.Γ.: "Και τούτα τα κορμιά πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν,
έχουν ψυχές. Μαζεύουν σύνεργα για να τις αλλάξουν,
Δεν θα μπορέσουν μόνο θα τις ξεκάμουν
Αν ξεγίνονται οι ψυχές… " Σεφέρης

Στο Κλουβί με τις Τρελές.......???

Και τώρα τι??? Εννοείται…τα κεφάλια μέσα…κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…όλοι οι εργατοπατέρες επέστρεψαν στα πόστα τους…. συνεχίζουν κανονικά την ζωή τους…όχι ότι εμείς βέβαια κάναμε κάτι διαφορετικό τις μέρες αυτές για να επανέλθουμε πίσω στους κανονικούς ρυθμούς…για εμάς τώρα αρχίζει το ξεφάντωμα…όταν όλοι ήταν έξω και διασκέδαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες εμείς κάπου αράζαμε…και όχι δεν είμαι απ’ αυτούς που γκρινιάζουν για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο τις ημέρες των γιορτών στην αβάσταχτη υποψία ότι κάποιος, κάπου περνάει καλύτερα από εμένα…απλά επέλεξα να δώσω το προβάδισμα στους πιο πεινασμένους για διασκέδαση!!!!

Σήμερα λοιπόν το χάραμα ξεφυλλίζοντας το ένθετο περιοδικό Big Fish συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι μάλλον πάσχω από συμπτώματα κατάθλιψης…αλήθεια λέω δεν υπερβάλλω…και η ειρωνεία είναι ότι μάλλον τα ίδια συμπτώματα παρουσιάζουν και πρόσωπα του στενού μου οικογενειακού και φιλικού μου περιβάλλοντος…χαχαχαχα μην νομίζετε δεν θέλει και πολύ … Δύο ψυχίατροι και δυο ψυχολόγοι μέσα από το δικό τους χώρο, δίνουν το στίγμα των πιο συχνών ψυχικών νόσων μέσα στο έτος που πέρασε. Για ποιο λόγο λοιπόν οι Έλληνες επισκέφθηκαν τον ψυχίατρο ή το ψυχαναλυτή τους το 2006; Γιατί είχαν κατάθλιψη το 70% ή άγχος το 45% .Κλειστοφοβία, αγοραφοβία, μικροβιοφοβία, εμμονές είναι χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου. Αγοραφοβία= αποκλειστικό μου προνόμιο το διεκδικώ συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό! Ο ψυχαναγκαστικός τύπος καταθλιπτικού= εκείνος που αν δεν βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αν δεν πλύνει 20 φορές την ημέρα τα χέρια του, αν τα ρούχα του δεν είναι στην θέση τους, δεν μπορεί να είναι ήσυχος. Πολύ οικείο μου ακούγεται, όχι μην φοβηθείτε δεν αφορά εμένα προσωπικά. Αλλά συμπτώματα που παρουσιάζονται στο άρθρο είναι: «χαμηλή αυτοεκτίμηση, με αντίστοιχη έλλειψη αυτοπεποίθησης, συναισθήματα μειονεξίας, άτομα με τάσεις αυτομομφής δηλ. άτομα που τα βάζουν συνεχώς με τον εαυτό τους, νιώθουν υπαίτιοι για ότι συμβαίνει στον χώρο τους, ενώ κλασική ατάκα είναι “κανείς δεν με καταλαβαίνει”». Μήπως ταυτίζεστε με κάποια από τα παραπάνω…???? Γιατί αν δεν κάνω λάθος όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε αισθανθεί κάπως έτσι κάμποσες φορές στην ζωή μας που περνά. Εξίσου δημοφιλής είναι και η κατάθλιψη που προκαλείται όταν σωματοποιείς τις δυσάρεστες καταστάσεις που σε περιβάλλουν, όταν δεν έχεις τον τρόπο να τις αποβάλεις ώστε να αποφύγεις το τέλμα που διαφαίνεται. Άλλοι έχουν πονοκεφάλους/ ημικρανίες (όπως εγώ), άλλοι έχουν πόνο στο στομάχι, κάνουν όλων των ειδών των εξετάσεων για να καταλήξουν οι γιατροί στο ότι είναι ψυχολογικό.

Αποφανθήκατε? Συμπέρασμα? Ε ναι λοιπόν όλοι μας είμαστε επιρρεπής στην κατάθλιψη και δεν χρειάζεται να την αντιμετωπίζουμε σαν μια ανίατη πάθηση, να μας ξενίζει και να αναρωτιόμαστε…είναι δεν είναι τρελός…άλλοι το ξεπερνάνε από μόνοι τους, άλλοι ίσως να χρειάζονται ένα χεράκι βοηθείας από κάποιον ειδικό. Εξάλλου, σύμφωνα με ερευνά που είχε πραγματοποιηθεί πριν από έξι χρόνια, στην Ελλάδα το 70% του δείγματος έδειχνε ότι είχε περάσει από περίοδο κατάθλιψης έστω και για μια φορά στην ζωή του. Τι λέτε λοιπόν το έχω??? Εγώ έτσι λέω…Καλωσορίστε με και εμένα στο «κλουβί με τις τρελές» γιατί εκεί ανήκω. Δεν φταίω εγώ, το σύστημα…χιχιχιχι

Sonnet!!!!!!!!!!!!

.....Κάτι γίνεται αυτές τις μέρες και απο παντού ακούγεται, σιγοψιθυρίζεται, προβάλλεται ως soundtrack σε ταινίες το αγαπημένο μου sonnet των Verve...βαλτοί πρέπει να είναι όλοι...Ο Richard Ashcroft σε μια ερμήνεια σταθμό στην καριέρα του...πειράζει τώρα που έχω μπει στον πειρασμό και θέλω να κάνω post άλλο ένα βιντεάκι..εεεε Πάρι δεν πειράζει...????Θα προτιμούσα να ποστάρω την live version του κομματιού σε μια συναυλία των Verve στο Ηaigh Hall το 1998 - πράγματι πρέπει να είναι μια απο τις καλύτερες performances που έχω ακούσει ποτέ live απο συγκρότημα-αλλά καταλήγω στο γνήσιο, ένα και μοναδικό videoclip...

Αδυναμίες, στιγμές ανεξίτηλες και ακόρεστες στον χρόνο... αξίες και αναμνήσεις που δεν ανταλλάσονται με τίποτα στον κόσμο...εξάλλου όλοι μας γι'αυτές ζούμε ...ζούμε για ένα όνειρο...για ένα σονέτο...

My friend and me

Looking through her red box of memories

Faded I'm sure

But love seems to stick in her veins you know

Yes, there's love if you want it

Don't sound like no sonnet,

my lord

Yes, there's love if you want it

Don't sound like no sonnet, my lord

My lord................

Here we go again and my head is gone, my lord

I stopped to say hello

"Cause I need you to know, by now

By nowBy nowBy nowBy now........"

Domino Dancing...All day all day...

Για να δούμε θα τα καταφέρουμε εν τέλει...σβήνουμε τα παλιά σχόλια και τώρα που είμαστε πλέον σίγουροι οτι εμφανίζεται το βιντεάκι σας αφήνω να το απολαύσετε ( όσοι είστε fun και δεν το θεωρείται gay friendly)...προσωπικά εγώ τρελαίνομαι-που λέει και η ελενίτσα- μιας και μου θυμίζει κάτι απο την παιδική μου ηλικία...ή και απο την εφηβική μου αμα λάχει...καθηλωμένη ώρες στο MTV έβλεπα να παρελαύνουν μπροστά απο τα μάτια μου όλοι οι ποπ σταρ της δεκαετίας του 80-90......και τώρα που ενηλικιώθηκα (πάει λίγος καιρός χιχιχιχι) κολλημένη ακόμη με την "μπάλα"...σκηνές απείρου κάλλους ...let's enjoy...all day all day...

ΧριΣτουγεννιάτικο ΠαραΜύθι...

Ψάχνοντας για κάτι όμορφο να βάλω στο blog...μέρες που είναι ...βρήκα ένα παραμυθάκι πολύ cute στην ιστοσελίδα www.christmasinathens.gr που μ'άρεσε πολύ ομολογώ γι'αυτό και σας το παρουσιάζω...xoxoxo

Η Διομελένια...
Η Νύχτα και το Σκοτάδι ήταν δύο αγαπημένα αδερφάκια.Μόνο που διέφεραν πολύ. Η Νύχτα ήταν χαρούμενη και ξέγνοιαστη ενώ το Σκοτάδι ήταν μελαγχολικό κι απομονωμένο στην έρημη και απόμερη μεριά της πόλης.Γι αυτό, το Σκοτάδι ένιωθε πλήξη, μονοτονία και μοναξιά. Μάταια το καλούσε η αδερφή του η Νύχτα να βγεί από την βαθειά κρυψώνα του, να έρθει στη γιορτινή πλατεία με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τους Αγιο Βασίληδες και να παίξουνε με τα παιδιά που έτρεχαν τριγύρω χαρούμενα.΄Όταν η θεία τους η Μέρα κουραζόταν από τις πολλές και δύσκολες δουλειές των ανθρώπων, ζαλισμένη από τις πολλές κουβέντες και τις φωνές τους, τα πέρα-δώθε στους δρόμους και στα γραφεία, άνοιγε ένα στόμα τεράστιο και χασμουριόταν. Τότε από μέσα ξεπετάγονταν νυχτοπούλια, νυχτερίδες, κουκουβάγιες και ξωτικά της νύχτας. Ο Μπάρμπα ΄Ηλιος, αποκαμωμένος κι αυτός, μάζευε τις κόρες του τις ηλιαχτίδες κι αφού έριχνε ένα τελευταίο βλέμμα τριγύρω, αν όλα ήταν τακτοποιημένα, έλεγε καληνύχτα στη θέα Μέρα κι έγερνε στο πίσω κρεβάτι των λόφων. Σιγά-σιγά, οι δρόμοι, τα κτίρια και τα μαγαζιά ερήμωναν. Το χιόνι έπεφτε δίχως διακοπή. Ψυχή δεν υπήρχε πουθενά και μόνο δύο παράξενες σκιές άρχιζαν να σαλεύουν. Η Νύχτα και το Σκοτάδι, τα δύο αγαπημένα αδερφάκια. "΄Ελα, πού είσαι; Βγές να παίξουμε" , ψιθύριζε η Νύχτα στο Σκοτάδι καθώς έκανε τσουλήθρα στους παγωμένους δρόμους. Μα τα σκοτάδια δεν φαίνονται, αφού πάντα είναι κρυμμένα σε απόμερα μέρη. Η Νύχτα επέμενε και καλούσε το Σκοτάδι να βγεί χορεύοντας και σιγοτραγουδώντας χαρούμενη, μέσα στους γιορτινούς δρόμους, παρέα με τις νυφάδες χορεύτριες του χιονιού που έπεφταν απαλά επάνω στα κράσπεδα των πεζοδρομίων και στα περβάζια των μπαλκονιών. Τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα αναβόσβηναν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών που ήταν στολισμένα με αγγελάκια και Αγιοβασίληδες. "Βγες να δεις τι ωραία που είναι όλα", ξαναείπε η Νύχτα και καθώς παραπάτησε επάνω σε κάτι, πήρε μια τούμπα και ξαπλώθηκε φαρδιά-πλατειά επάνω στο χιόνι. Τότε έγινε διακοπή ρεύματος. ΄Όλα τα φώτα της πόλης έσβησαν, μα κι από τον ουρανό σα να έσβησαν ξαφνικά όλα τα αστέρια.Η Νύχτα βρήκε το Σκοτάδι και τα δύο αδερφάκια συμφώνησαν τελικά να παίξουν ένα παιχνίδι που έπαιζαν συχνά : τις αστρόμπαλες. Καθώς έψαχνε η Νύχτα στον ουρανό να κατεβάσει μια χούφτα αστέρια, το Σκοτάδι της έδειξε κάτι που λαμπύριζε λίγο πιο πέρα στη μέση του δρόμου.Η Νύχτα έσκυψε και είδε ότι ήταν ένα μικρό αστέρι που στραφτάλιζε το φώς του, σαν ψάρι που ανέπνεε στην ξηρά. "Πώς βρέθηκες εσύ εδώ"; Είπε η Νύχτα και το πήρε προσεκτικά στην αγκαλιά της. Το μικρό αστέρι πρώτα κοκκίνησε, ύστερα έγινε ροζουλί και στο τέλος πήρε ένα χρώμα μελί! ΄Ηταν τόσο όμορφο και φωτεινό που το Σκοτάδι βγήκε από την κρυψώνα του και χαμογέλασε. Τότε μισοφωτίστηκε η έρημη κι απόμερη γωνιά της πόλης. - Πώς σε λένε αστέρι-αστεράκι;- Διομελένια με λένε, είπε αυτό κι αφού γαλαζοπρασίνισε ξανάγινε μελί!- Και πού μένεις Διομελένια;- Ουρανού και Σελήνης 4, ζαλίστηκα κι έπεσα εδώ, είπε και χρυσαφοκιτρίνισε, πριν γίνει πάλι μελί! Το Σκοτάδι είχε πλησιάσει τόσο πολύ το αστέρι που φωτίστηκε κι άλλαζε κι αυτό χρώματα. - Θέλω να μείνεις για πάντα εδώ. Να σ'αγαπώ και να με φωτίζεις, είπε το Σκοτάδι.- ΄Όχι, θα με ψάχνει η γιαγιά μου η Πούλια, πρέπει να φύγω, είπε κι έσταξε ένα μικρό διαμαντάκι, σαν δάκρυ, στα πόδια της Νύχτας. Το Σκοτάδι έσκυψε να σηκώσει το διαμαντάκι του αστεριού. - Μπορώ τουλάχιστον να κρατήσω το διαμαντάκι σου; ρώτησε, μα το αστέρι είχε εξαφανιστεί. Στο κατώφλι της γης, η γιαγιά η Πούλια είχε φέξει με το αστροφάναρό της κι αφού είδε τη Διομελένια, την πήρε από την αγκαλιά της Νύχτας και την καρφίτσωσε στο πέτο του ουρανού! Αμέσως άναψαν όλα τα φώτα της πόλης!Η γιαγιά η Πούλια κι η Διομελένια γύρισαν πίσω στο σπίτι τους κι όλα στον ουρανό και στη γη ξανάγιναν γιορτινά και χαρούμενα! Με τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να αναβοσβήνουν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών! Με τον ΄Αη Βασίλη που κάθε τόσο πάρκαρε το έλκηθρο του στις σκεπές των σπιτιών για να ρίξει από τις καμινάδες τα δώρα των παιδιών και με τις νυφάδες χορεύτριες που είχαν στήσει τρελλό χορό ολόγυρα στους γιορτινούς δρόμους! Το Σκοτάδι κρυμμένο στην έρημη κι απόμερη μεριά της πόλης σταμάτησε να είναι μελαγχολικό και δεν ένοιωθε πια πλήξη, μοναξιά και μονοτονία, αφού έκρυβε μέσα του το διαμαντάκι του αστεριού! Κάθε τόσο έπαιζε με την αδερφή του τη Νύχτα και διασκέδαζαν αλλάζοντας χρώματα, όπως το αστέρι. ΄Ισως σε κάθε σκοτάδι να υπάρχει κρυμμένο ένα τέτοιο μικρό διαμαντάκι!
Συγγραφέας :Δημήτρης Κασσάρης

Merry Xmas with...Chasing Cars

We'll do it all

Everything

On our own

We don't need Anything

Or anyone

If I lay here...If I just lay here

Would you lie with me and just forget the world?

I don't quite know

How to say

How I feel

Those three words Are said too much

They're not enough

If I lay here If I just lay here

Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we're told

Before we get too old

Show me a garden that's burstin’ into life

Let's waste time

Chasing cars

Around our heads

I need your grace

To remind me

To find my own...

All that I am

All that I ever was

It’s here in your perfect eyes

They're all I can see...

I don't know where

Confused about how...as well

Just know that these things

Will never change for us at all

...................................................

Καλή ακρόαση...

Αυτά είναι τα νέα μου αποκτήματα για τα οποία νιώθω πολύ υπερήφανη...The Essential Alice in Chains είναι το διπλό cd που περιέχει τα the best of των Alice in Chains (11.90 ευρώ) γι'αυτό όσοι πιστοί προσέλθετε...το συγκεκριμένο άλμπουμ είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2004 αλλά καθυστέρησε όπως με ενημερώνουν οι πηγές μου...μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 που έγινε το επίσημο release...νομίζω ότι θα είναι μια καλή προσέγγιση με τον ήχο της μπάντας για εμάς τους όχι πολύ γνώστες του Seattle grunge κινήματος...αν εξαιρέσεις τους Nirvana και τους άπιαστους Pearl Jam!Βέβαια οι Alice διαθέτουν μια heavy metal νότα αλλά ταυτίζονται με το κίνημα λόγω της εικόνας τους, των ριζών τους, και των νοσηρών τους στίχων...όπως διαβάζω σε ένα site!Επίσης το Ramones Mania (15,90 ευρώ)είναι η πρώτη χρυσή συλλογή του πανκ ροκ συγκροτήματος που περιλαμβάνει 30 κομμάτια και συνάμα κάποια single versions, b-sides και unissued songs. Το άλμπουμ περιέχει επίσης ένα πενηντασέλιδο booklet με την ιστορία των Ramones. Νομίζω οτι με αυτό το διπλό cd θα εξοικειωθώ πλήρως με το είδος ...μιας και η υπάρχουσα mp3list μου στερείται της μουσικής των αντιπροσώπων της punk rock σκηνής...είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει σε μια άξια αναφοράς βιβλιοθήκη μουσικής!Καλή ακρόαση λοιπόν!

Το 1 που θέλει να γίνει 2...

Επιτέλους…Νομίζω ότι τώρα μπορώ να ξεκλέψω λίγη ώρα για να γράψω το ακόλουθο ποστάκι που μου στροβιλίζει το μυαλό τις τελευταίες μέρες …όπως εξομολογείται και ο σοφός Φρήντριχ Νίτσε στον ψυχαναλυτή του, τον γοητευτικό Δρ. Μπρόϊερ … «το κεφάλι μου εγκυμονεί βιβλία και οι ημικρανίες που νιώθω είναι οι ωδίνες του τοκετού…»…κάπως έτσι και εγώ παίρνω μια ανάσα από την δουλειά και ένα παυσίπονο για τον πονοκέφαλο και αρχίζω να γράφω για το 2 που θέλει να γίνει 1…για το 1 που θέλει να γίνει 2.

Ημέρα Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου και εγώ οδεύω μόνη στο ανανεωμένο Cine Pallas για να παρακολουθήσω από κοντά το διφορούμενο σε σχόλια «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου το οποίο προτού προλάβει να παρουσιασθεί στο κοινό έγινε μόδα, αντικείμενο συζήτησης και διαφωνίας. Η πρώτη φουρνιά παραστάσεων ξεπούλησε προτού καν ανοίξει η αυλαία του Παλλάς. Στην κυριολεξία, δεν έπεφτε καρφίτσα…η αίθουσα ήταν κατάμεστη…πληρότητα full!!!H θέση μου στον εξώστη Ι υπερυψωμένη και τελείως απομακρυσμένη από την σκηνή…μετά βίας μπορούσες να δεις …οι μπροστινοί μου επίσης συνέβαλαν στο να επιδεινωθεί η κατάσταση…αφού αναρωτιόμουν από μέσα μου…αν μπορούσαν θα μας κρέμαγαν και από το ταβάνι!

Μολαταύτα προσπάθησα να παρακολουθήσω την παράσταση απαλλαγμένη από κάθε είδους ιδεολογική προϊδέαση και αυθυποβολή που μπορεί να προέρχεται από τις εκάστοτε κριτικές της παραπάνω. Κατ’ αρχάς μπορώ να απαντήσω μονολεκτικά στην αναμενόμενη ερώτηση: Σου άρεσε; Ναι, λοιπόν, μου άρεσε και πολύ μάλιστα! Πως μπορώ να ισχυριστώ το αντίθετο; Απορώ….

Συστατικά της παράστασης που θα θαύμαζε ο καθένας: μια ομάδα χορευτών απόλυτα συντονισμένη, οι οποίοι διέθεταν απίστευτη σωματική πειθαρχία αλλά και ποιητική κίνηση, στιγμές που νόμιζες ότι παρακολουθείς video-art, λες και ο Παπαϊωάνου είχε κάνει κινηματογραφικό μοντάζ στη ζωντανή δράση και την παράλληλη κίνηση των χορευτών. Άνδρες που κινούνταν slow motion αλλά σε πραγματικό χρόνο. Στο σημείο εκείνο μαγεύτηκα από την αρτιότητα των κινήσεων τους (καμία θηλυπρέπεια για τους προκατειλημμένους) και αναρωτιόμουν… recollecting αν θα μπορούσε να συγκριθεί με χορευτικές παραστάσεις που επί το πλείστον αποτελούνται από γυναίκες…χωρίς περιστροφές οι άνδρες της ομάδας τους έβαλαν τα γυαλιά…και ναι ήταν και πολύ άντρες για όσους έχουν απορίες!

Στο θέμα μας λοιπόν…Βαλίτσες και αποσκευές, κινούμενοι τοίχοι, αναζήτηση και προσπάθεια επαφής. Ο άνδρας και ο άλλος άνδρας, το 1 που θέλει να γίνει 2. Ένα μεταλλασσόμενο σκηνικό, ένας κυλιόμενος διάδρομος, άλλοτε αεροδρόμιο, άλλοτε γραφείο, άλλοτε γήπεδο και άλλοτε δημόσια ουρητήρια. Άνδρες στη σειρά, ουρούν και αυνανίζονται, παίζουν. Το κοινό παραμένει σιωπηλό. Οι θεατές δεν αντιδρούν, ούτε όταν κατεβαίνουν τα παντελόνια ούτε όταν οι κινήσεις γίνονται ρυθμικές ούτε όταν το πέος και τα οπίσθια γίνονται αντικείμενα εξέτασης - σαν να είσαι στον στρατό (ή μήπως ήταν στον στρατό;) - ούτε όταν η σεξουαλική πράξη γίνεται πραγματικότητα, με τη γυναίκα να υποτίθεται ότι είναι πάνω στο στρώμα.

Η μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα απογειώνει την παράσταση μαζί με το μελαγχολικό track της Shirley Bassey “Where do I begin?” που συνόδεψε όλη τη δράση της παράστασης…πιστεύω ότι ήταν κομψοτέχνημα! Ο Άρης Σερβετάλης (που τυγχάνει να είναι και χορευτής) αναπόσπαστο μέρος του χοροθεάτρου…αριστούργημα! Μπράβο σου Άρη…σε θαυμάσαμε!

Στιγμές που απόλαυσα…εκτός από εκείνη του slow motion που με βρήκε με ανοιχτό το στόμα….ήταν και εκείνη με τους δύο χορευτές, που τρέχουν ο ένας προς τον άλλο, πάνω στον κυλιόμενο διάδρομο (που η φορά του τους απομακρύνει). Αγωνιούν, προσμένουν και όταν συναντιούνται, η φλόγα τους ανάβει. «Σκηνή ”σεμιναρίου” όσον αφορά την απόδοση της ανθρώπινης συνεύρεσης. Νομίζω ότι αυτή και μόνο η στιγμή αξίζει τον κόπο να δει κανείς την παράσταση, να σκεφτεί και να συζητήσει, ακόμη και να γράψει αυτές τις λέξεις». Θα συμφωνήσω απόλυτα με την προλαλήσασα Πέννυ Κούτρα.

«Στην επικλινή σκηνή…εκεί, στο πάνω άκρο του «καταπέλτη» είναι που συντελείται και η πολυπόθητη ένωση, εκεί το 1 γίνεται 2. Όχι απλά, όχι εύκολα, όχι χωρίς αγώνα. Και όταν ακόμα και την τελευταία στιγμή νοιώθεις την απογοήτευση έτοιμη να σου χιμήξει και να σε κυριεύσει (δεν ανοίγει η «ρημάδα η πόρτα» που οδηγεί στον συνάνθρωπο – σύντροφο - φίλο - εραστή), εκεί έρχεται και η λύση του προβλήματος, μαζί με την κάθαρση, από το στόμα του «άλλου μισού» που λέει στον ήρωα: «Δεν θέλει δύναμη. Σπρώξε μαλακά». Με δυο λόγια, χαλάρωσε, άσε την πίεση, βγάλτη από τη ζωή σου, από τη σχέση σου, από τη δουλειά σου. Μην επιτίθεσαι πια. Πάρτο αλλιώς. Και όλα αλλάζουν, η πόρτα θα ανοίξει και θα συναντηθείς με τον συνάνθρωπο – σύντροφο - φίλο – εραστή. Το 1 θα γίνει 2. Και ο μεγάλος καημός θα περάσει»…αυτά γράφει μια συνάδελφος blogger...νομίζω ότι δεν μπορώ να τα αποδώσω καλύτερα…περισσότερα εδώ: http://shine-on-you-crazy-diamond.blogspot.com/

Κάτι τελευταίο που με ξένισε ήταν η ανομοιομορφία του κοινού…είπαμε η τέχνη έχει την δύναμη να επιβληθεί αλλά χωρίς διαθέσεις και προθέσεις διαχωρισμού θεωρώ ότι το «2» ανταποκρίνονταν σε ένα ευρύτερο νεανικό κοινό, κατά βάση…πώς να το κάνουμε οι μεγάλες κυρίες, η κοκκέταρια με τα γουναρικά και τα πανάκριβα κοσμήματα που μετά το τέλος της παράστασης χαζεύανε στα Τoss δεν γέμισε το μάτι…δεν μου άρεσε σαν εικόνα…αισθητικά…τελοσπάντων εύλογο point…Με μια κουβέντα, όπως γράφει η αγαπητή φίλη και συνάδελφος blogger lo-li…το σλόγκαν που πρέπει να δανειστούμε από κάποιο άλλο θέμα είναι το παρακάτω: ΔΕΣ ΤΟ Η' ΖΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕΣ!

The Omen!

Ακολουθεί απόσπασμα από την ιστοσελίδα http://www.e-paideia.gr/ που προβλέπει δυσοίωνο το μέλλον των blogs…ευσεβείς πόθοι…αν νομίζετε ότι έτσι εύκολα θα μας ξεφορτωθείτε είστε πολύ γελασμένοι…εντάξει είπαμε έχουμε υποχρεώσεις που τρέχουν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε της προσπάθειας να εκφράζουμε αυτό που πιστεύουμε , σε αντίθεση με τον υποφαινόμενο κύριο Πάλμερ … ο οποίος ισχυρίζεται ότι«ο καθένας πιστεύει ότι έχει να πει κάτι, μέχρι τη στιγμή που του δίνεται η δυνατότητα να το κάνει» …και μετά τι κύριε αναλυτά? Χορταίνουμε τόσο πολύ που έπειτα δεν έχουμε τίποτα πλέον να πούμε?…αυτό δεν θέλω να πιστεύω ότι ισχύει κατά γενική ομολογία …οι φαν του είδους και τα άτομα με ευρύτερες αναζητήσεις παραμένουν πιστοί …και ξέρω ότι είναι καμπόσοι all over the world…όταν μπαίνεις στο χορό αναπόφευκτα θα χορέψεις…είναι σαν μια αύρα που σε παρασύρει θες δεν θες…otherwise you give up from the right beginning…ίσως να έχω και άδικο για μικρές εξαιρέσεις..but who gives a shit..(μετά συγχωρέσεως)
and by the way ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ...


Σημείο-καμπή για τα διαδικτυακά ημερολόγια (blogs) θα αποτελέσει το 2007, αναφέρει Το Βήμα (15.12.2006). Και τούτο, διότι, κατά τη διάρκεια του ερχόμενου έτους, τα blogs αναμένεται να μειωθούν στα 100 εκατομμύρια.
Αυτή είναι η εκτίμηση της εταιρίας Gartner, σύμφωνα με την οποία το μέλλον των blogs προαναγγέλεται δυσοίωνο. Οι αναλυτές της εταιρίας αναφέρουν ότι περίπου 200 εκατομμύρια χρήστες του ΄Ιντερνετ έχουν ήδη σταματήσει να γράφουν στο προσωπικό τους blog κι αυτό διότι οι περισσότεροι βαριούνται να το ανανεώνουν.
Πρόκειται για μία εφήμερη ενασχόληση, η οποία πολλούς γοητεύει αλλά και κουράζει ταυτόχρονα.

Seeking...

Σάστισα σου λέω...διάβασα το πρώτο μου comment, στο ποστάκι μου με τίτλο Τέλος Εποχής...απο άτομο που φέρει το nick name Milamber, αγνώστων λοιπών στοιχείων και συνειδητοποίησα οτι η ιστοσελίδα μου είναι πλέον ευρέως κοινοποιημένη και προσβάσιμη...απο όλους... Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος χρήστης μου προκάλεσε το ενδιαφέρον με τον ταραχώδη Αντι-δεκάλογο «Απάντηση στην Παρηγοριά» ..ως συνέχεια ή απάντηση θα έλεγα καλύτερα στον ζοφερό μου post που κλείνει με τον Δεκάλογο Παρηγοριά στον Άρρωστο...για τον λόγο αυτό θεωρώ οτι το σχόλιο του συγκεκριμένου user θα πρέπει να δημοσιευτεί επίσημα στην βασική ιστοσελίδα, να αποκτήσει την θέση που του αξίζει...μιας και δίνει πνοή σε καυτά ερωτηματικά και ανησυχίες που οργιάζουν στο μυαλό μου...και όχι μόνο ...

Καλημέρα

Είδα την ιστοσελίδα σου. Την ξαναείδα. Τη χάζεψα. Μετά άρχισα να διαβάζω. Μετά προβληματίστηκα. Τέλος είπα να γράψω και εγώ κάτι, έτσι για να τιμήσω τον προβληματισμό.

Ο Αντί-κλισέ Δεκάλογος – Απάντηση στην Παρηγοριά

1)Σε παίρνει δε σε παίρνει από κάτω, υπάρχουν στιγμές που όλοι χάνονται. Αυτή είναι η σκληρή ομορφιά της ζωής.

2)Τα εμπόδια δεν είναι πάντα για καλό. Πολλές φορές είναι ανούσια, μας αποδιοργανώνουνε και μας σπάνε τα νεύρα.

3)Άμα δεν αγχώνεσαι, πώς περιμένεις να φτιάξουν όλα ;;;;

4)Ήθελα να ήξερα ποιος έκανε την τρομερή αυτή σκέψη, ότι όλα στην αρχή είναι δύσκολα, αλλά μετά ως δια μαγείας γίνονται τόσο απλά, τόσο όμορφα.!!

5)Αυτός ο δρόμος που εναγωνίως ψάχνουν όλοι να βρουν πως ξέρουν όταν το βρουν που οδηγεί ;. Έχουν κάνει συμβόλαιο ή μήπως έχουν PDA – GPS ;

6)Χωρίς την υγεία μας δε γίνεται τίποτα. Συμφωνώ. Αυτό τώρα σημαίνει ότι αν είμαστε υγιείς μπορούμε να κάνουμε τα πάντα ;

7)Εάν όταν είσαι ξύπνιος σκέφτεσαι, σε μια μόνο ημέρα, όσο σκέφτονται άλλοι σε δύο χρόνια, τότε δε δικαιούσαι να κοιμηθείς και εσύ δυο χρόνια μήπως σκεφτεί και κανένας άλλος για μια μέρα ;

8)Γιατί είναι τόσο δύσκολο ο άνθρωπος να καταλάβει ότι η κατάθλιψη είναι μέρος της ζωής ; Ρε μπας και είναι όλοι ευτυχισμένοι και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Μπα. Απλά φοβούνται στην ιδέα ότι δε θα είναι πάντα καλά. Έχουν δει όμως το καρδιογράφημα ενός ζωντανού ανθρώπου ; Μια πάνω, μια κάτω, μια πάνω, μια κάτω……………. Αν σταματήσει το πάνω κάτω --------Sorry. End of line.

9)Πάρα πολλά άτομα τα πάνε καλά σε όλους τους τομείς και άλλα τόσα τα έχουν κάνει όλα χάλια. Μετά οι πρώτοι με τους δεύτερους αλλάζουν θέση και μετά πάλι τα ίδια και φτου και απ’την αρχή.

10)Αυτό που δε μπορώ με τίποτα να κατανοήσω είναι, τι είδους παρηγοριά βρίσκει ένας άνθρωπος ο οποίος περνάει άσχημα, στο γεγονός ότι και οι άλλοι άσχημα περνάνε ;

Υ.Γ. Milamber (ο μάγος απο τα Χρονικά του Κρόντον;;;;;) σε αναζήτησα...προσπάθησα να βρώ αν έχεις και εσύ blog κάπου χωμένο, να διαβάσω κάτι δικό σου γιατί είμαι σίγουρη οτι έχεις πολλά να πείς ... αλλά μάταια...δεν μπόρεσα να ανακαλύψω τίποτα άλλο παρά μόνο αυτούς εδώ τους στίχους απο ένα ποίημα που προβάλλει σαν μότο ένος χρήστη που έχει το ίδιο όνομα με το δικό σου...ποιήμα που είναι συνδεδεμένο με κάποιο τρόπο με την σειρά επιστημονικής φαντασίας Wheel of Time του Robert Jordan:

Thus is our agreement written, thus is treaty made. Thought is the arrow of time; Memory never fades. What was asked is given; The price is paid. ...

Σου θυμίζει κάτι;

ΟνΕιρόΚοΣμΟς.........

Υπάρχει κάποιος μοναδικός τρόπος να χωρέσουμε σε ένα κουτί γεμάτο απο όμορφες αναμνήσεις...και μια συλλογή απο αγαπημένες σκηνές βγαλμένες απο ταινίες του σινεμά....??? Να αιχμαλωτίσεις μέσα εκεί στιγμές απείρου παραλογισμού που εκτυλίσσονται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας...επιθυμίες που ακροβατούν στην ανάγκη να μεταμορφώσεις την καθημερινότητά σου σε ένα κόσμο ονειρικό και φανταστικό, σαν ένα «ενήλικο» παιδότοπο....Αισθάνθηκα λοιπόν την ανάγκη να σκαρφιστώ λύσεις για το πρόβλημα μου, το αιώνιο αυτό πρόβλημα να ταυτίζομαι ελαφρά μανιωδώς με το περιεχόμενο ταινιών που μιλάνε στην ψυχή μου....Αποτέλεσμα της προσπάθειας (μιας και δεν βρίσκω τρόπο να κόψω και να ράψω στο τοίχο του δωματίου μου σκηνές απο την ταινία): να τις φυλάξω σε ένα μέρος ασφαλές όπου δεν κινδυνεύουν να φθαρούν....αφού κατά βάθος είμαι εγώ...όλα αυτά τα ψήγματα που συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου, συναισθήματα, φοβίες που με κατακλύζουν, αντανακλούνται ξαφνικά μέσα απο απο τον κόσμο του Στεφάν και της Στεφανί. Αθεράπευτα και συνάμα εξωφρενικά δημιουργική, ονειροπόλα ταινία με άκρως συμπαγείς και περιεκτικούς διαλόγους που έμπηξαν πιο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο: «Γιατί επέλεξες εμένα?» ρωτάει απεγνωσμένα η Στεφανί.... «Γιατί όλοι οι άλλοι είναι τόσο βαρετοί, εσύ είσαι τόσο διαφορετική!!!» της ανταπαντά ο Στεφάν με μια παιδική αφέλεια πνιγμένος σε ένα παράπονο.

Η ταινία είναι ένα αριστούργημα. Τοπία και πόλεις ολόκληρες από χαρτί, σκηνικά από ύφασμα, νερό από σελοφάν και σύννεφα από βαμβάκι, ντύνουν μερικές από τις σκηνές στο ιδιαίτερο σημείο εκείνο που η πραγματικότητα συμβάλλει με το όνειρο. Δεν θυμάμαι τις στιγμές εκείνες, ιδιαίτερα στο τέλος....όταν σάλπαραν μέσα σε ένα καραβάκι...σφιχταγκαλιασμένοι πάνω στο ρούχινο χρυσό πόνυ-αλογάκι κυματίζοντας στην θάλασσα απο γαλάζιο και λευκό σελοφάν, να βρισκόμουν στον χώρο, σαν να ονειροβατούσα και εγώ...πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων που μοσχοβολούσαν στο τηλεοπτικό στούντιο καθώς ο στεφάν ανακάτευε σε μια τεράστια κατσαρόλα τα υλικά της συνταγής για τα όνειρα του...αναμνήσεις του παρελθόντος, λίγο απο φιλίες, σχέσεις και έρωτα....ίσως μου διαφεύγουν τα λοιπά συστατικά...

Πολύ καλή η μουσική επένδυση και σε συνδυασμό με το animation και τα απλά εφφέ προκύπτει ένα super αποτέλεσμα αξιοποιώντας εξαιρετικά και τις 3 διαστάσεις. Ο Μπερναλ αξεπέραστος όπως πάντα, είναι ένας αξιολάτρευτος γκαφατζής ο οποίος πείθει χωρίς ενδοιασμούς για τον ρόλο του μιας και φαντάζει το παιδί της διπλανής πόρτας-που λέει ο λόγος, που τέτοια τύχη... Είναι το σούπερσουρεαλιστικό έργο χωρίς να διαφαίνεται κάτι υπερβολικό...κατ’εμέ πάντα...ίσως επειδή ταυτίστηκα πολύ!

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να προσθέσω οτι είναι μια ταινία ακατάλληλη για κάποιους –ίσως την βρουν υπερβολικά παρανοϊκή, ή και βαρετή όπως το βλακώδες κοινό που παρευρίσκονταν στην αίθουσα την ημέρα προβολής του, που σηκώθηκε ευθαρσώς να φύγει απο τον χώρο εν αγνοία του κατά πόσο πολύ προσβάλλει αυτή τους η κίνηση την αισθητική μου...του πόσο αηδίασα βλέποντας τους να φεύγουν κρατώντας με νύχια και με δόντια το στόμα μου κλειστό για να μην ουρλιάξω: «ρε ΒΡΩΜΟΜΠΑΖΑ προσέξτε μην καείτε, μην βάλετε και πολύ το μυαλό σας να δουλέψει και κουραστείτε, γελοίοι τύποι, καραγκιόζηδες πηγαίντε να δείτε καμία τσοντούλα, Ράμπο, κανένα Σε Βλέπω ή το Scary Movie να φάτε κανένα ποπ κόρν και μετά να πάτε να γ..... σαν μην συνέβη ποτέ τίποτα....» και όχι να έρχεστε να μας την σπάτε και να μας αποσυντονίζετε επειδή δεν μπήκατε καν στον κόπο να διαβάσετε περι τίνος πρόκειται η ταινία και τι αφορά! Δεν είμαι αυστηρή απλά δεν είναι και η πρώτη φορά που συμβαίνει....αι στα διάλα...βρωμόμπαζα, μικροαστοί!
Ζητώ συγνώμη που εκτροχιάστηκα και αναγκάζομαι να κλείσω έτσι αυτό το post αλλά πραγματικά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις .... Γκοντρυυυυυυυυυυύ σ’αγαπώωωωωωωωωω

ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΜΗΝ Μ’ΑΦΗΝΕΙΣ ΜΟΝΗ.....

Υ.Γ. Ευτυχώς υπήρξαν και μικρές οάσεις στην έρημο...όπως είπες και εσύ Bruno τουλάχιστον ήξερα οτι βρισκόταν κάποιος στο πλήθος που του άρεσε αυτό που έβλεπε..το αγάπησε όσο εγώ...

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...

Όχι δεν είναι card postal...είναι τα χρόνια που έζησα εκτός Ελλάδας...είναι δρόμοι, γεφύρια, μονοπάτια που περπάτησα μόνη ή με συντροφιά, για κάμποσο καιρό... εικόνες που φωτογραφίζουν το κοντινό μου μεν... παρελθόν δε...είναι στιγμές που παγιδεύτηκαν στον φακό της κάμερας μου...στιγμές που απαθανατίζουν απέραντη ομορφιά......άραγε πότε θα ξαναβιώσω απλόχερα τέτοια συναισθήματα...αμφίβολο!!!Νοσταλγώωωωωωω.................................................................και αναρωτιέμαι...που ήμουν και που βρίσκομαι????

Καλλιτεχνικά Δρώμενα

Λίγες ώρες πριν απο την επεισοδιακή μου εξόρμηση στους κινηματογράφους Village, για να απολαύσω επιτέλους το νεόφερτο στις ελληνικές αίθουσες “The Science of Sleep”, αποφάσισα να κάνω ένα απολογισμό του μήνα Νοεμβρίου, τι είδαμε και που παρεβρεθήκαμε, αναφορά σε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες σινεφιλικές...ή και μη σινεφιλικές, όπως το πάρει κανείς. Ας αρχίσουμε λοιπόν με το πιο πρόσφατο κατά σειρά έργο που είδαμε στο θέατρο την περασμένη εβδομάδα που φέρει το όνομα «Festen - Οικογενειακή Γιορτή». Πρόκειται για μια εκρηκτική θεατρική διασκευή του Ντέιβιντ Έλντριτζ, βασισμένη στην πολυβραβευμένη ταινία που υπογράφει η μορφή του Δανέζικου σινεμά, σκηνοθέτης και δημιουργός του Δόγματος 95, Τομάς Βίντενμπεγκ. Όσοι πιστοί προσέλθετε στο Θέατρο Θησείον στου Ψυρρή όπου ανεβαίνει η παράσταση. Αγαπημένη κινηματογραφική ταινία γραμμένη ανεξίτηλα στην μνήμη ως the best of, στην κυριολεξία ήμουν απο εκείνους που ανέμεναν καρτερικά να δούν την θεατρική της μεταφορά. Πολλοί θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν ως «ένα ψυχολογικό θρίλερ που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της οικογενειακής γαλήνης για πάντα...και ως ένα σκοτεινό κωμικό ταξίδι στην απαγορευμένη οικογενειακή αλήθεια». Θεωρώ οτι πιθανόν να ήταν ένα καθηλωτικό, ανατριχιαστικό, ηλεκτρισμένο για τους ανυποψίαστους θεατές θεατρικό έργο, εμένα όμως δεν με έπεισε και δεν με συνεπήρε ολοκληρωτικά. Καταπληκτικές οι ερμηνείες του Γιάννη Στάνκογλου στο ρόλο του Μίκαελ και του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στον ρόλο του Kρίστιαν, ρόλο-καταλύτη...παρόλο που αισθάνθηκα κάποιες στιγμές οτι δεν τόνιζε τις αντιθέσεις των συναισθημάτων που απαιτεί το έργο. Κάποιοι σχολίασαν οτι το κόλπο με την κάμερα ήταν ευρηματικό αλλά μέτρια εκτελεσμένο...οφείλω να συμφωνήσω μιας και σημαντικές σκηνές εκτυλίσσοταν εκτός του κυρίου χώρου έχοντας και ως αποτέλεσμα να κουράζει αυτή συνεχόμενη εναλλαγή. Επίσης υπήρξαν πράγματι αταίριαστες βωμολοχίες στην αρχή οι οποίες αμφιβάλλω και εγώ εάν έχουν μεταφραστεί σωστά από το πρώτοτυπο κείμενο. Συμπέρασμα είναι, όπως πολύ σωστά διάβασα, οτι δεν φταίει η σκηνοθέτις ή οι ηθοποιοί τόσο, όσο το ότι το κείμενο είναι μάλλον αδύναμο κι απλά ευτύχησε ιδιαίτερα στην κινηματογραφική μεταφορά.

Επόμενη στάση. Odeon Cosmopolis Λεωφόρος Συγγρού, μεταμεσονύκτια προβολή της ταινίας Babel. Αγνώμον του όλου concept κατρακύλισα στα άνετα καθίσματα δίχως να νιώθω συναισθήματα αγοραφοβικά, εξάλλου η αίθουσα ήταν μισοάδεια. Η ατμόσφαιρα διόλου αποπνικτική σε σχέση με την σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατεί στα Village Cinemas-ειδικά στο Park Ρέντη. Τελειώνει η ταινία και όπως κάθε φορά...σιωπή! Αυτό σημαίνει οτι το έργο άξιζε την φημολογία που τόσο καιρό έδινε και έπαιρνε! Ο Μεξικάνος σκηνοθέτης το ξέρει καλά το ποίημά του, και εδώ το τελειοποιεί. Δεν είναι μόνος. Μαζί του συνεργούν τέσσερις μάστορες, που συνιστούν μια ανεπανάληπτη dream team. Ο σεναριογράφος του Γκιγιέρμο Αριάγκα (φημολογείται ότι εδώ τελειώνει η συνεργασία τους), ο οπερατέρ Ροντρίγκο Πριέτο και οι βραβευμένοι με Όσκαρ μοντέρ Πίτερ Μιριόνε, καθώς και ο συνθέτης Γκουστάβο Σανταολάγια συντελούν σε μια τεχνική αντίστοιχη του πουαντιγισμού που πρωτοείδαμε στα 21 γραμμάρια. Διαβάζοντας την LIFO μου μένει το παρακάτω απόσπασμα: «Στη Βαβέλ το εγχείρημα είναι τολμηρό, γιατί, με τη σπονδυλωτή διάρθρωση των διαφορετικών ιστοριών, κινδυνεύει η ενότητα χώρου και ύφους. Τελικά, κάθε συμβάν κρατάει τα δικά του, ειδικά χαρακτηριστικά, και ενώνεται με τα υπόλοιπα χωρίς απαραιτήτως να χρειάζεται το σεναριακό πάντρεμα του Αριάγκα, με το οποίο συσχετίζει τα γεγονότα... Ο Ινιάριτου χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλες τις κινηματογραφικές του δυνάμεις για να αποτυπώσει τη διάσπαρτη γλώσσα της ασυννενοησίας και να την παραβιάσει με το οικουμενικό κλειδί της συναισθηματικής προσευχής. Το χάος που προσπαθεί να βρει τις κατάλληλες λέξεις, αυτό είναι η Βαβέλ. Είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει σκέψεις και τον σκεπτικισμό κάποιων...». Τον δικό μας σκεπτικισμό πάντως κατάφερε να τον διεγείρει...και αξίζει να το δείτε μοναχά για την κωφάλαλη νεαρή Γιαπωνέζα που δίνει μαζί με τον Μπράντ Πιτ ρεσιτάλ ερμηνείας!

Και το καλύτερο το κρατήσαμε για το τέλος! Αλμοδοβαρική μέχρι τελικής πτώσεως και λάτρης του ισπανόφωνου σινεμά...δεν θα μπορούσα να μην έχω τρέξει να δώ, έστω και την δεύτερη ημέρα της πρεμιέρας του στο Νιρβάνα, το Volver!!!!!!!!!!!

Ο κόσμος του Volver είναι γυναικείος και η κοινωνία καθαρά μητριαρχική. Όλη η ταινία στηρίχθηκε στις υπέροχες ερμηνείες των τριών γυναικών. Αυτό που εξέπληξε πολύ κόσμο ήταν η ερμηνεία της Πενέλοπε Κρουζ. Εγώ πάντα διατηρούσα εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη για το θέμα...διότι ενστικτωδώς είχα ξεχωρίσει το ταλέντο της Πενέλοπε όπου πνίγεται στην φαστ φουντ κουλτούρα του Χόλυγουντ που κανονικά θα έπρεπε να ονομάζεται Μπόλυγουντ -Ο κόσμος της διασκευής ευρωπαϊκών ταινιών ! Που λέτε...η ερμηνεία της μεστή, ευαίσθητη, το ζεστό της βλέμμα, τα υγρά της μάτια και όλη η υπόσταση του χαρακτήρα της Ραϊμούντα έτσι όπως τον εξέφρασε, έκλεψαν την παράσταση και ανέδειξαν το μοναδικό της ταλέντο.

Παραθέτω ένα κομμάτι που διαβάσα online: «Όλες οι ηθοποιοί της ταινίας βραβεύτηκαν ομαδικά στις Κάννες, ένας συμβιβασμός που τιμά έμμεσα τον Αλμοδόβαρ και εκθέτει άμεσα μία ακόμη επιτροπή που δεν έχει το θάρρος να του δώσει –επιτέλους!– έναν Χρυσό Φοίνικα. Δεν έχει καμία σημασία, αλλά το αναφέρω με δεδομένο ότι ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ επιλέγει να στέλνει τις ταινίες του στο διαγωνιστικό...ενώ εκείνοι τον έχουν ανάγκη.»...τι να πώ μετά απο τόσο κόπο και πολυετή προσπάθεια να προσφέρει στο κοινό του ουσιαστικό σινεμά...αυτή είναι η αναγνωρισιμότητα που του ανταποδίδουν???????? Με ένα βραβείο παρηγοριάς (καλύτερης σκηνοθεσίας) που όπως ανάφερε αργότερα, περίμενε, μετά απ' όσα γράφτηκαν για την ταινία του…κλείνει η χρονιά. Τελοσπάντων, μην πλατιάσω άλλο. Ήταν μαγευτική η ταινία του Αλμοδόβαρ. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος: « ...μας «παίζει» μεταξύ ενός καθημερινού ρεαλισμού και του κόσμου των πνευμάτων υπονομεύοντας το μελό με χειρουργικές ανατροπές, το χιούμορ αραιώνει και περνάει στην τελική φάση, στα βάθη της ψυχής και των απωθημένων.» Φυσικά και Μην περιμένετε να βγεί σε Dvd για να το δείτε όπως συστήνει κάποιος άξεστος σε μια ιστοσελίδα!!! Η σκηνή που η Ραϊμούντα τραγουδάει το κλασικό Volver δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου...ανατριχιαστικό!!!

Tengo miedo el encuentro con el pasado
que vuelve a enfrentarse con mi vida
tengo miedo de las noches que pobladas
de recuerdos encadenan mi sufrir
pero el viajero que huye,
tarde o temprano detiene su andar
mas el olvido que todo destruye
haya matado mi vieja ilusion
Cual escondida la esperanza humilde
es toda la fortuna de mi corazon.
Volver con la frente marchita...

Υ.Γ.Coming soon με ξεχωριστό post της ταινίας The Science of Sleep...της το χρωστάω ολόψυχα για το δώρο που μου έκανε χτές βράδυ...να ονειρευτούμε μαζί πετώντας πάνω απο μια πόλη φτιαγμένη απο κουκλόσπιτα, να σαλπάρουμε αγκαλιά σε μια θάλασσα φτιαγμένη απο άσπρο και γαλάζιο σελοφάν!