Συνήθισα...

There is no way back

Ένας από τους λόγους που θα ήθελα να μάθω γερμανικά, είναι αυτό το τραγούδι...και φυσικά η απερίγραπτα μελαγχολική, θλιμμένη φωνή του Heppner όταν προφέρει τους στίχους του Kein Zurück...ψάχτε το λιγάκι, έχει τρομερό νόημα το κομμάτι...

υ.γ. το συζητάγαμε σήμερα με ένα φίλο και το ξέθαψα από το μουσικό κουτί με τις αναμνήσεις...

Καλημέρα...αράχνη...

Αντίδοτο

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ανοίξω το ρημάδι και να πω και εγώ καμιά εξυπνάδα. Με τσεκουρεμένη διάθεση, δανείζομαι τον χρόνο και αποφασίζω να αραδιάσω μερικές λέξεις, στην προσπάθεια μου να δημιουργήσω μια ολοκληρωμένη φράση που να μην δείχνει, στα μάτια μου τουλάχιστον, άναρχη σαν τις εκθέσεις των Ισπανικών. Παρόλα αυτά η καθηγήτρια ομολόγησε μπροστά σε όλη την τάξη ότι δεν έπληξε γιατί ήταν πολύ διαφορετική ....διέφερε λέει από τις καθιερωμένες στερεότυπες "γραμμές" που χρησιμοποιούνται γενικά...
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ!χαχα Είμαι πεποισμένη πια ότι η λέξη αυτή σηκώνει το γολγοθά της, κουβαλάει μεγάλη ευθύνη στα σπλάχνα της... πόσω μάλλον όταν μιλάμε για μια ανθρώπινη οντότητα ή ακόμα και για μια σχέση...

Έβλεπα το μεσημέρι στις ειδήσεις ότι το κυριακάτικο πρωινό της 22ας Μαρτίου θα συνυπάρξουν στη σκηνή της Αίθουσας των Φίλων του Μεγάρου Μουσικής, γνωστοί και καταξιωμένοι μουσικοί της Καμεράτα, μαζί με τα παιδιά τους, ηλικίας 5-15 ετών. Έδειξε κάποιες σκηνές από την πρόβα του Καμεράτα junior, μίλησαν στο φακό κάτι πανέμορφες ψυχούλες με ματάρες ορθάνοιχτες, σπινθιροβόλες, οι οποίες μουρμούριζαν λεξούλες και αθώα επιφωνήματα. Μίλησαν για μουσική, για συνθέτες, τους έβλεπα να παίζουν βιολί, και συγκινήθηκα τόσο πολύ που έβαλα τα κλάματα....τους θαύμασα απερίγραπτα, τόσο πολύ που τώρα μετανοιώνω που δεν ξεκίνησα την κιθάρα όταν έπρεπε...ποτέ δεν είναι αργά, αλλά το λεω καθαρά από άλλη σκοπιά...θεωρώ ότι θα γινόμουν καλύτερος άνθρωπος, βαθιά καλλιεργημένος μουσικά και θα είχα όλα αυτά τα χρόνια μια συντροφιά...ο δάσκαλος μου, ο οποίος είναι πατέρας 6 παιδιών και ζει μέσα σε 35τ.μ. σπίτι μαζί με την γυναίκα του, μου εκμυστηρεύτηκε τις προάλλες ότι αισθάνεται την απόλυτη πληρότητα, και ανεξάρτητα από την γυναίκα του, η μυστηριώδης Άλλη, η ηλεκτρική του κιθάρα δηλάδη, τον αγκάλιαζε πάντα και τον συντρόφευε στις πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής του και εξακολουθεί να το κάνει: "μου αρκεί που έχω αυτή..." μου λέει, δείχνοντας την!!! Έμεινα άφωνη και βαθιά συγκλονισμένη...του είμαι πραγματικά ευγνώμον...με ταξιδεύει...με αρπάζει από το χέρι και με σπρώχνει προς έναν άλλο κόσμο...όσο πιο αθώος είσαι και ανυποψίαστος τόσο πιο όμορφος φαντάζει ο κόσμος γύρω σου με μια κιθάρα στην αγκαλιά σου...και αυτό διαρκεί για πάντα όσο και αν μεγαλώσεις...

Τώρα θυμήθηκα και εσένα, εσένα που έχεις πλάνο, που χτίζεις καριέρα, δεν έχεις χρόνο για τον εαυτό σου, προτεραιότητες λες, δεν μετανοιώνεις και καλά κάνεις...βολεύεσαι γιατί έτσι σε εξυπηρετεί, έχεις πείσει τον εαυτό σου, πολλές φορές δείχνεις ότι τάχα μου διασκεδάζεις, φαίνεσαι αγέρωχος και αποστειρωμένος...ξέρω και ξέρεις ότι το ξέρω, ότι δεν είσαι έτσι...όταν γρατζουνάς την παρατημένη σου κιθάρα, είσαι εσύ... θυμάσαι όλα όσα έκανες κάποτε, πονάς για τον χρόνο που χάνεις σαν άνθρωπος, για την αγάπη που αφήνεις να φεύγει ανήμπορος να την κρατήσεις, η τέλεια θλίψη αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο σου, πονάς πολύ,έρχεσαι κοντά, μεταμορφώνεσαι και με παρασέρνεις...σε νιώθω...

Και όλα αυτά έχουν την ίδια ρίζα, την μουσική, και την τέλεια ερωμένη, την κιθάρα...

Κάπως αλλιώς ξεκίνησα αλλά who gives a shit...δεν είναι μόνο οι λέξεις μου πια άτακτες αλλά και ολόκληρο το κείμενο...

Πάμε για λυκειακές αναπολήσεις το βράδυ στο Gagarin...και ας μην ακούγαμε πιστά Ονειροπαγίδα..
κλείνουμε με Alanis που σίγουρα έχει κάτι από εκείνα τα χρόνια!!!

Αποθέωση

Πήγα για δεύτερη φορά στο Ζυγό...η αποθέωση!!!!
Το πρόγραμμα διήρκεσε μέχρι τις 02:30 τα ξημερώματα...Ο θεός Σωκράτης, ο αγέρωχος, κάλυψε πολύ μεγάλο μέρος της δισκογραφίας του, γρατζουνίζοντας ώρες ασταμάτητες την κλασική του κιθάρα...για να μην επαναλαμβάνομαι όμως, παρακάτω έχω αναρτήσει σχόλια και εντυπώσεις από προηγούμενη μου επίσκεψη στον Ζυγό (ποσταρισμένο στις 16 Φεβρουαρίου).
Για τον λόγο αυτό, ότι και αν προσθέσω τώρα...ίσως ακουστώ γραφική...
Καλό βράδυ...αράχνη

Μικρός Τιτανικός

Δεν είναι αγάπη, δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε

είναι σου λέω πανικός, ένας μικρός Τιτανικός

και θα 'ναι θαύμα αν σωθούμε...

Ούτε και 'γώ θα ομολογήσω ότι σ' αγάπησα πολύ

και πως με καίει το φιλί που δεν μπορώ να ξαναζήσω

Έλα λοιπόν να μοιραστούμε της φυλακής μας το κελί

και αν αγαπιόμαστε πολύ μπορεί και να αθωωθούμε

StarDust

O κατά συρροή εγκλήματιας Μr. Stardust συνεχίζει να διαπράττει τις κακουργηματικές του πράξεις και να στοχεύει στο ψαχνό!!!!!!!!Στη σημερινή Άthensvoice - τι να πω ρε μεγάλε ειλικρινά- η ζωδιακή ανάλυση του Ταύρου έχει τόσο ενδιαφέρον που μου ήρθε να καραφλιάσω!!!!!!!!!!!!!!

Ναι, μπορεί να κάνω σαν κατινάκι αλλά πως είναι δυνατόν - έστω και ας αποτελεί εξαίρεση - να πέφτει τόσο μέσα;;;;;;;; Μίλααααααααααα λοιπόννννννννννν!!!!!!! χαχαχαχαχα

Εξοργιστικόοοοοοοο!!!!! Αι σιχτίρ πρωινιάτικα!!!!!!!!!!!!!!!

ΤΑΥΡΟΣ: Να τολμήσω να ρωτήσω ποιος/α είναι αυτός/ή που ασκεί τέτοια εξουσία πάνω σου και σου φαίνεται τόσο σέξι που μερικές φορές δεν έχεις μυαλό για τίποτα άλλο; Ναι, ναι, ναι… Μιλάμε για τον Άντρα ή τη Γυναίκα που τους βλέπεις με εσώρουχα με το που μπαίνουν στο δωμάτιο ή στο χώρο που βρίσκεσαι. Είναι δύσκολο να πει κάποιος αν τέτοιου είδους περισπασμοί επηρεάζουν τη δουλειά σου ή αν αυτοί οι άνθρωποι σε γλιτώνουν από άλλα προβλήματα που θέλεις να ξεχάσεις. Ό,τι κι αν συμβαίνει στο μέτωπο των σχέσεων και των κρυφών επιθυμιών, ο μίνι μαραθώνιος με την καριέρα σου δεν έχει τελειώσει. Πάνω στο άλογο είσαι με το ιππικό που επελαύνει για να σώσει το επαγγελματικό σου κύρος.

...όταν οι λέξεις στερεύουν, μιλούν οι στίχοι από κάποιο τραγούδι...

Ξέρω πως δε ζητάω συγγνώμες και αδιαφορώ για τις υπόλοιπες γνώμες, ακούω μόνο την καρδιά μου και ενεργώ σε κάθε της θέλημα και έτσι συχνά δεν ψάχνω τα ωφέλημα, μα αναζητώ επίμονα εκείνα που έχουνε έρωτα, και αγγελάκια φτερωτά να πετάνε τριγύρω.

Κράτησα μια φράση απ' ό,τι μου χες πει εκείνο το βράδυένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά σου καθώς σου πρόσφερα ένα χάδι και ένα λιβάδι γεμάτο κίτρινες τουλίπες, κι εσύ μου πες "συγγνώμη μοιάζει αστείο, αλλά μου δίνεις τα πάντα ενώ εγώ δε χρειάζομαι τίποτα και έτσι χωρίζουμε τώρα ανύποπτα, για να μη πληγωθούμε αργότερα"

Θεέ μου, μη χειρότερα.

Πάθος ήμουν κι όχι λάθος, τώρα φεύγω ήρθε η ώρα...μη μου λες να γυρίσω

μόνη θα συνεχίσω....

Μα θα υπάρχουν και εκείνα τα βράδια που μετανιώνεις και στο τηλέφωνο απάνω θα περιμένεις μια λέξη μου και το ξέρω πως τώρα θα' σαι μόνη σου και δε μου φαίνεται παράλογο, μα θα μ'ήθελες πίσω...Μη ζητάς άλλη εξήγηση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρειςμες στα όρια του κόσμου σου, δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις...

Έκανα τα πάντα, ο κανόνας έλεγε αγάπη και αφοσίωση και εξοικείωση με κάθε σου τρέλα, χορούς στη βροχή, κολύμπι το Νοέμβριο, γυμνοί στην ταράτσα με ξαπλώστρες και ομπρέλα. Και τώρα που έφυγες ο κόσμος άλλαξε. Θα ξεκουμπώσω τα φτερά μου από τα χέρια. Δε θα μιλάω σουαχίλι στο σκύλο σου, και δε θα κελαηδούν electro-dance τα περιστέρια. Φώτα λάμπουν όπως πρώτα, μόνη είμαι κι είσαι πιόνι, μη μου λες να γυρίσω, μόνη θα συνεχίσω......

...Το ποτάμι πλημμύρισε το δρόμο, πήρε μαζί του έναν αστείο ταχυδρόμο που'χε στα χέρια του ένα κίτρινο δέμα με δύο τουλίπες, μια καρδιά και ένα ψέμα, και έβρεχε μικρές πυγολαμπίδες για να διαβάζει μέρα νύχτα τις σελίδες που΄χεις κρυμμένες βαθιά μέσα στην τσάντα

δικός σου για πάντα

Μη ζητάς άλλη εξήγηση, δεν υπάρχει άλλος δρόμος και το ξέρεις, μες στα όρια του κόσμου σου, δεν κατάφερα να είμαι αυτή που θέλεις.....

χαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχχα

It got so far

...δύναμη και αποφασιστικότητα, ελπίζω και στην πράξη...ο χρόνος μας είναι πολύτιμος...με ή χωρίς...,αυτό που πονάει δεν θα αλλάξει...επιλέγεις...

...It got so far
Things aren't the way they were before
You wouldn't even recognize me anymore
Not that you knew me back then
But it all comes back to me in the end

You kept everything inside
And even though I tried, it all fell apart
What it meant to me will eventually be
A memory of a time when

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall to lose it all
But in the end it doesn't even matter...

Τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου

"Ύστερα ήρθαν δειλινά, θολά και βουρκωμένα..
άλλος ξεπούλησε φτηνά, άλλος αγόρασε ακριβά
κι όσοι ακόμα αντέχουνε, μες στο σκοτάδι φέγγουν
σαν σήματα φωσφορικά, σα νυχτωμένα φορτηγά
Τα αιώνια κακός μπελάς, στα εφήμερα χρονοτριβώ
και συ στο αίμα μου κυλάς σαν δηλητήριο αργό..."

Ο πιο φωτεινός, ο πιο μοναχικός καβαλάρης του ηλιακού μας συστήματος, ο Αποσπερίτης...έλαμψε και χθες βράδυ...ξύπνησε Αποσπερίτης και αποκοιμήθηκε τελευταίος σαν Αυγερινός...έτσι μείναμε και εμείς, Αυγερινοί και θαμπωμένοι!!! Ένας έναστρος Ζυγός με στολίδια-ηχοχρώματα από τον Σωκράτη Μάλαμα, τα χρυσοποίκιλτα ξωτικά που τον συντρόφευαν ορχηστρικά και τις νεράιδες που προσέδιδαν στις μουσικές τους μαγευτικά φωνητικά σαν ηλιοβασιλέματα...μας πλάνεψαν, μας διέλυσαν, μας ξαναγέννησαν μαζί, την ίδια στιγμή. Βραδιά του Ασώτου η Κυριακή, και οι άσωτοι της πόλης μαζευτήκαμε στην Πλάκα για να στραγγαλίσουμε τον πόνο και να στίψουμε την χαρά μας... με μελωδίες από όλη τη δισκογραφία του Μάλαμα, δηλαδή από το 89 και έπειτα, με μουσικές από Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον Διάφανο, με Οδυσσέα Ιωάννου να δίνει χαριστικές βολές στα κουπλέ, και η αιφνιδιαστική εμφάνιση της Μελίνας Κανά στη σκηνή να ρίχνει σταγόνες φωτιά στα έρημα κορμιά μας...Πανέμορφη βραδιά, μισό μπουκάλι βότκα και μισό πακέτο τσιγάρα, μισό δάκρυ και μισό ρίγος...και ο συνοδός μου σε βαθύ παραλήρημα...είναι αναπόφευκτο συναίσθημα το να βυθίζεσαι σε σκέψεις κατά την διάρκεια τέτοιας έκρηξης. Ένα κοινό που δεν έχανε στίχο, τελεία, κόμμα ή παρένθεση...ζωντανοί, αλαργινοί, έγερναν ο ένας στον ώμο του άλλου, αγκαλιάζονταν, πετάγονταν απότομα από τις θέσεις τους και ούρλιαζαν δυνατά, μαζί με αυτούς και εμείς..."Κι εγώ που θέλησα πολλά έμεινα με τα λίγα,μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ' ατίθασα,έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι,ξέχασα τις αγάπες μου που μου 'στησαν καρτέρι"...και ...

"Βλέπω τους φίλους τους παλιούς να λένε δεν πειράζει, ψυχή που δεν αμάρτησε, ποτέ της δεν αγιάζει...Είναι σκοτάδι μάτια μου,πάντα σ' αυτή την πλάση, μια χαραμάδα αφήνουμε, το φως για να περάσει..."

υ.γ. είναι η πρώτη φορά που "συναντιόμαστε" ζωντανά, άκουγα πολλά για σένα, διφορούμενα σχόλια...μα πόσο άδικο είχαν... "..από τις καλύτερες εμφάνισεις ever, ομολόγησε η τρελαμένη με Μάλαμα της διπλανής παρέας"

...και ήμουν σίγουρη πως χθες ήταν η τυχερή μου ημέρα ...γι'αυτό και εγώ την άλλη Κυριακή θα είμαι πάλι εκεί...για να ακούσω την Αράχνη που δεν μας τίμησε...

υ.γ. Είναι σκοτάδι, Του χρόνου τα σκυλιά, Σήματα φωσφορικά, Αποσπερίτης...ανατριχίλα....Πριγκηπέσσα και όλα τα συναφή δεν έχω λόγια, απλά...

You've got an email!!

Μεταγενέθλια μέρα...πολλές, πολλές ευχές αλλά ΜΙΑ είναι αυτή που έκανε την καρδιά μου να φτερουγίσει σαν μικρού παιδιού...

και ξαφνικά...you've got an email ...
................

"Τελικά αυτό που σου έγραψα σαν ευχή ο Eddie το κάνει!

http://www.flickr.com/photos/27461859@N04/2618751743.

Άκουγα σήμερα στο τρένο το live από Αθήνα. Στο betterman δάκρυσα. Τώρα ακούω yellow ledbetter. Θυμάμαι τα φώτα αναμμένα, το group να χαμογελάει, τους δίπλα μου να χαμογελάνε, κάποιοι να κλαίνε....ποιος δεν τα καταλαβαίνει αυτά ρε; Δεν είναι άνθρωπος...τέλος!

Μακάρι να έρθουν ξανά. Πολύ μεγάλη μπάντα!

Καλημέρα :-)"

υ.γ. νόμιζω ότι έχω να πω σχετικά με τον Eddie και τους Pearl Jam, το έχω δηλώσει και το έχω διατυμπανίσει ειδικά μέσω αυτού του μπλογκ...οπότε περισσεύει...απλά νιώθεις...ελπίζεις και μετά....χάνεις τις αισθήσεις...:-)

...ανημπόρια της χαμένης μας ζωής

Ναι...ήμουν και εγώ εκεί

Στηρίζουμε και εμείς τους Ε.λεύθερους Λ.υρικόυς

http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com/

Συναρμολόγηση

"...απλά βάζεις κάποιες φορές δοκιμαστικό λαμπάκι στο βλέμμα των ανθρώπων, αν ανάψει ξέρεις πως τους θέλεις δίπλα σου, όμως κάποιες φορές αν σκαρφαλώσεις στην αξιοπρέπεια σου και πηδήξεις μετά απότομα...θα δεις ότι αυτό το δοκιμαστικό λαμπάκι μάλλον βραχυκυκλωμένο ήταν. Αυτό που λέω μοιάζει βαρύ, ίσως να'ναι ασήκωτο όμως...δεν παύουν όλες οι ιστορίες, μικρές ή μεγάλες, να ξεβάφουν και να αφήνουν αποτύπωμα"

έτσι μου είπες και με καληνύχτισες...

όπου και αν είσαι...

Σχέσεις τροχαία

Τώρα αυτό πως να στο πω...

You are a splendid butterfly
It is your wings that make you beautiful
And I could make you fly away
But I could never make you stay
You said you were in love with me
Both of us know that that's impossible
And I could make you rue the day
But I could never make you stay

Not for all the tea in China
Not if I could sing like a bird
Not for all North Carolina
Not for all my little words
Not if I could write for you
The sweetest song you ever heard
It doesn't matter what I'll do
Not for all my little words

Now that you've made me want to die
You tell me that you're unboyfriendable
And I could make you pay and pay
But I could never make you stay

Oξυγόνο@Live

Στο Οξυγόνο Live της οδού Κορυζή πραγματικά οξυγονώνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος, μην σου πω ολόκληρο το κυκλοφοριακό σου σύστημα…αλλά να είσαι ψυχολογικά προετοιμασμένος για αυτό που θα επακολουθήσει. Tip της βραδιάς: πολλές βαθιές αναπνοές για να αντέξεις το γέλιο!!!
Η ομάδα «ΠΡΟΒΑΤΑΚΟΜΜΑΤΙΑ» παραμένει στον τόπο του εγκλήματος και σας υποδέχεται με δυνατό χιούμορ, σουρρεάλ διαλόγους, καμμένο attitude και βαρύ υβρεολόγιο δια στόματος Μουζουράκη να «εξοστρακίζεται» προς όλες τις πλευρές, και όποιον πάρει ο …Φρουρός. Η σύνθεση αφοπλιστική: Γιώργος Μυλωνάς, παιδί της Lyra Records, άλλοτε συνοδοιπόρος του σχήματος του Σταυρού του Νότου και παλιός φίλος του Στάθη Δρογώση, ερμηνευτής του παιχνιδιάρικου «Άσε ένα ψέμα» -ύφους και στυλ Ζακ Στεφάνου- επιδεικνύει το ταλέντο του αξιέπαινα στην σκηνή.
Ο δεύτερος "καμμένος" της Lyrο-παρέας, είναι ο γνωστός Ήρωας– και για όσους έβλεπαν Singles- Τζάμπα. Βαθύ μπλε, γαλάζιο βλέμμα, βαριά φωνή Σαββοπουλική, σαν βρυχηθμός πλανάται στην καπνισμένη ατμόσφαιρα. Σατιρικός, πληθωρική παρουσία, επιβλητικός showman, ίσως λιγάκι υπερβολικός όμως, τα αστεία του προκαλούσαν οχλαγωγία από γέλια και χειροκροτήματα αλλά και κάποια δόση αμηχανίας. Η επιλογή των τραγουδιών χρωμάτιζε με ευφορία τις καρδιές μας, με θετική σκέψη και αντοχή τους χάρτες του μυαλού και της ψυχής μας, αλλά εγώ συνταξιδιώτης σε αυτό το ταξίδι δεν υπήρξα για πολύ . Κινήθηκαν, κυρίως, στα μουσικά χνάρια των καινούριων τους άλμπουμ. Για τον λόγο αυτό, εάν δεν είσαι φαν, μην εκπλαγείς. Οι μουσικές αναπνοές ήρθαν αναπάντεχα από την όμορφη φωνή της Ηλιάννας Τσαπατσάρη και του Κώστα Μαδεμλή (ο κιθαρίστας της ορχήστρας που πλαισιώνει το σχήμα).
Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος.
Κυρίες και κύριοι, έχω την τιμή να σας παρουσιάσω τον Guest Star των Προβατοκομματιών, τον ζοφερό, στυγνό μπάτσο του L.A.P.D., τον πολυδιάστατο, πολυμήχανο, πολυτάλαντο Γιώργο Χρυσοστόμου!!!
Η ξεκαρδιστική νότα της βραδιάς… στην ταστιέρα της κιθάρας μου, δεν την έχω βρει ακόμη, γαμώτο μου. Η εκφραστικότητα, η μίμηση, η θεατρικότητα, ο συγχρονισμός, η κίνηση…θεωρώ ότι είναι κάποια από τα στοιχεία που ενσαρκώνει επιδέξια ο Γιώργος πάνω στην σκηνή, γιατί του βγαίνουν αβίαστα. Δάκρυσα από τα γέλια και μαζί μου ένα κατάμεστο Οξυγόνο. Ενώ φαινόταν πολύ κουρασμένος όταν τον συναντήσαμε αρχικά, κατάφερε να δώσει παλμό στη νύχτα μας. Στο τέλος λοιπόν, έλαβε το πιο βροντερό, το πιο κεραυνοβολημένο χειροκρότημα γιατί το άξιζε, τελικά, περισσότερο από όλους. Δεν πρέπει να χάσετε το σόου, ούτε να το σκέφτεστε…βουυυρρρρρρρρ

Troy

U R the ONE ORGASM-atron

ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
θέλω να ουρλιάξω δυνατάααααααααααααα....
πεθαίνωωωωωω αργοσβήνωωωωωω...και στο βίντεο o Eddie κάνει stage diving, είναι μόλις 28 ετών και είναι από τις πρώτες, πολύ μεγάλες συναυλίες που δίνει το συγκρότημα...
εγώ γιατί να είμαι μόνο 12 ετών το '92 γιατί, γιατί, γιατί......
έχουνε βγάλει τον πρώτο τους δίσκο, την πελώρια δισκάρααααααααααααα Ten, και αποθεώνονται στο Pink Pop της Ολλανδίας, και μετά από αυτό το χάος... να βράσω όλες τις άλλες μουσικές του κόσμου....!!!!!!! Δεν θα ανεχτώ διαφωνίες, ναι μεν αλλά και άλλα τέτοια περιττά...γιατί αυτή είναι η απόψη μου και δεν χωράνε δεύτερες σκέψεις...Συγχωρήστε με αλλά οι τύποι δεν ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!!!!!Ο θεός VEDDER !!!!!

Ειλικρινά τώρα, η πώρωση που νιώθω μέσα στο πετσί μου, στις φλέβες μου είναι ανεκδιήγητη.... αϋπνη στη 1 τα ξημερώματα να κάθομαι υπνωτισμένη να χαζεύω τον Έντι να ψυχεδελιάζεται, μάλλον δεν είμαι καλά....είναι στην σφαίρα της φαντασίας μου ...σκέφτομαι συνεχώς την εικόνα να παρασύρομαι από το πλήθος και μέσα σε αυτό...με Ρorch, Οnce, Rearviewmirror, Why go, Alive ... ζαλίζομαι.....
αρκεί να δείτε - όσοι δεν με καταλαβαίνετε - όλο το live Pinkpop@92 στο youtube...από τότε έχουνε περάσει χρόνια αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ακόμη και πιο πρόσφατα, στο live της Αθήνας το 2006, δώσανε την καλύτερη συναυλία που πραγματοποιήθηκε ποτέ στα χρονικά....
....δεν υπάρχουν λέξεις, δεν τις βρίσκω .. μόνο οργασμός για να μην πω κ!@#@#$ και παρεξηγηθώ... χαχαχχαχα

υ.γ. πως θα μπορούσα άλλωστε να κλείσω τη χρονιά χωρίς να βάλω ένα βιντεάκι από τους Σιμπάλμπα της grudge σκηνής

Καλή Χρονιά Παίδες!!!!

Μetal X-Mas και Καλή Χρονιά σε όλους...

χαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχαχαχααχαχαχαχαχα

Dark poetry

Στις 13/12 πήγαμε στη συναυλία των Monster Magnet, εμπειρία ζωής... τελεία και παύλα...και ας πάχυνες ρε Dave, και ας μην φόραγες δερμάτινο αμάνικο γιλέκο, και ας μην είχες strippers στην σκηνή...είσαι ο SpaceLoooorddd mother fuckeeerrrr …Χθες είδαμε τελευταίοι και καταϊδρωμένοι την «ελεγεία» του Ευρυπίδη, Μήδεια 2, από τον έξοχο χορογράφο Δημήτρη Παπαϊωάννου, απίθανο αλλά δεν ήταν 2!!!!

Από ταινίες είδαμε τo Changeling του Clint Eastwood, πολλά κοινά με την επικαιρότητα που τρέχει, δεν περίμενα όμως να δω μια ΕΛ.ΑΣ κλώνο της L.A.P.D …αληθινή ιστορία, ανέκαθεν οι «προστάτες» μας είναι και οι κακοποιοί αυτού του πλανήτη...L.A.P.D είπα; Αχ γεια σου Γιώργο.... Την Παρασκευή βρεθήκαμε ξανά στα Εξάρχεια, στο Αν Club, μετά από τα θλιβερά γεγονότα, για να ακούσουμε τους Vodka Juniors που μας χαρίσανε ασύλληπτες στιγμές γέλιου και μουσικής απόλαυσης, ένα γκρουπ - κίνημα διαφορετικών επιρροών από skate hardcore punk, σε reggae, metal punk rock στοιχεία, με φανατικό crew που συνοδεύει λογικά την μπάντα, η οποία επιδίδεται σε ανεκδιήγητες, ατελείωτες crowd surfing τεχνικές.

Φανταστείτε πέντε άτομα ταυτόχρονα στην σκηνή να παίρνουν το μικρόφωνο και να τραγουδάνε μη χάνοντας στίχο, να πετάγονται από την σκηνή στο κοινό που κάνει κύμα...τι να πρωτοθυμηθώ...δείτε live εμφανίσεις τους στο youtube, μόνο έτσι θα με καταλάβετε!!!Εγώ σας δίνω μια γεύση από την βραδιά στο Αν... Επίσης, 5ευρώ η είσοδος και μπύρες να ρέουν plus 5ευρώ το cd-ακι που τα σπάει μαζί με την αφίσα τους (που τσαλαπατήθηκε και την πέταξα)…ανέβηκε και η Sugah Spank και έριξε κάτι πενιές με τα παιδιά, το κομμάτι λέγεται Colour of Hate και είναι γαμηστερό...what else should I say…αααα ναι, ανακαλύψαμε ένα μπαράκι χτες, το Capu, κάπου ανάμεσα στην Κολοκοτρώνη και Καραγεώργη Σερβίας, σε ένα στενάκι...όμορφη ατμόσφαιρα....

Μην ξεχάσω επίσης να κράξω λιγάκι τους απαράδεκτους τύπους/ τύπισσες που συνάντησα στο Lunch Party; του Κ44 την ημέρα που πήγαμε με την loli να αφήσουμε το dvd της explosive φωτο-ιστορίας της. Δήθεν ποιότητα, ότι μαλακία υπάρχει που ξεχωρίζει επειδή ακριβώς είναι μαλακία, είναι τέχνη και είμαι κουλτουρέ ατομάκι και έχω επίπεδο...στο background μια γκόμενα παχουλή ντυμένη παγώνι ούρλιαζε κάτι παράξενους ρυθμούς κινεζο-ινδικής προέλευσης...και ναι αυτό είναι τέχνη...μόνο το δίμετρο γκομενάκι, ο ιδιοκτήτης, άξιζε εκεί μέσα...ο άλλος ο μαλάκας που μου έκανε κοντινό με την κάμερα, και έβγαλε την μούρη μου, λέτε να του ζητήσω copyright;

Σας αφιερώνω την κομματάρα των Vodka Juniors - Remember this Day (είναι για πολλές Absolut) από το Dark Poetry…αλληγορική όπως και η πραγματικότητα!!!!ΈΧΕ ΓΕΙΑ

υ.γ. έχω βγάλει φωτογραφίες από το iphone του συνάδελφου μπλόγκερ, μιας και δεν αξιωθήκαμε να έχουμε μηχανή μαζί μας...όταν μου της στείλει θα προσθέσω καμιά στο ποστ για να μην είναι έτσι άχαρο...