Εθισμένοι στη Ζωή

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Γενική Διεύθυνση Επικοινωνίας

Αντιπροσωπεία στην Ελλάδα
Υπηρεσία Τύπου και ΜΜΕ

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2008
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου
"Εθισμένοι στη Ζωή"

Η ODEON και η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα σας προσκαλούν σε Συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση της νέας θεματικής ενότητας του Cinema Park με τίτλο "Εθισμένοι στη Ζωή". Η συνέντευξη θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 31 Μαρτίου στις 12.00 στο Odeon Starcity (Λ. Συγγρού 111, Νέος Κόσμος).

Ομιλητές στην συνέντευξη θα είναι:
- Ο Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς, κ. Παντελής Σκλιάς
- Ο Διευθυντής της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα, κ. Ιερόθεος Παπαδόπουλος
- Ο Εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Γραφείου για την Παρακολούθηση των Ναρκωτικών, κ. Alexis Goosdeel
- Ο Γενικός Διευθυντής του Ομίλου Odeon, κ. Μόσχος Διαμαντόπουλος

Θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση με μαθητές που θα παρευρίσκονται στην αίθουσα με τους ομιλητές και με το δημοσιογράφο και παρουσιαστή, κ. Νίκο Αλιάγα, την ηθοποιό και μοντέλο, κ. Βίκυ Καγιά και τον ηθοποιό, κ. Γιάννη Τσιμιτσέλη.

Το πρόγραμμα “Εθισμένοι στη Ζωή” αποτελεί μια πρωτοποριακή προσέγγιση του προβλήματος της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών, παρουσιάζοντας πραγματικά γεγονότα με ρεαλισμό, με στόχο την αποτροπή της χρήσης τους. Με τον σύγχρονο τρόπο του Cinema Park, ο οποίος συνδυάζει την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία, έρχεται στο επίκεντρο η επικοινωνία με τους νέους σε μια γλώσσα που πραγματικά καταλαβαίνουν για να βοηθηθούν να αντιμετωπίσουν ώριμα τις δύσκολες αποφάσεις που καλούνται να λάβουν ως έφηβοι και ως νεαροί ενήλικες. Με μια συναρπαστική περιήγηση στις αίθουσες Φαντασίας, 3D, Δράσης, Παιχνιδιού και Σκοτεινής Αίθουσας τα παιδιά μαθαίνουν για τις παραισθησιογόνες ουσίες, τις επιδράσεις τους και με τη συμμετοχή τους στο παιχνίδι αποκτούν γνώσεις για το θέμα.

Το πρόγραμμα αυτό χρηματοδοτείται από την Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα και αναμένεται να το παρακολουθήσουν περίπου
5000 μαθητές του λεκανοπεδίου μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Το πρόγραμμα "Εθισμένοι στη Ζωή" έχει λάβει την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας για τους μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και θα προβάλλεται από 1 Απριλίου από Δευτέρα έως Παρασκευή κατόπιν κράτησης από τα ενδιαφερόμενα σχολεία.
Π.Α. μέχρι 28 Μαρτίου
κυρία Νάντια Γκούρλα, τηλ. 210 67 86 581
(e-mail: cinemapark@odeon.gr)

1st of July..be there, beware

Δεν ξέρω αν έχω κάποιο βίτσιο, ή αν τραβάω κάποιο ζόρι με την κοπέλα, όμως δηλώνω φανατική της θαυμάστρια , από μικρή με είχε εντυπωσιάσει η κόμη της και το καταπληκτικό της σώμα, ήταν το πρότυπο μου, ήθελα να της μοιάσω γιατί είναι σούπερ σέξυ γκομενάρα (για να μην πω μ@#$%$), ήθελα να παντρευτώ τον front man του γκρουπ, το απίστευτο μωρό, David Cloverdale, που στάζει μέλι η ματιά του (για να μην πω κ!@!@#$), να φορέσω τα συνολάκια της, εκείνο το κλασικό πλέον λευκό φόρεμα /κομπινεζόν με την άσπρη γόβα στιλέτο που παίζει πολύ στα συγκροτήματα της εποχής...αχχχχ και να πρωταγωνιστήσω στις σκηνές με ότι συνεπάγεται αυτό...να βρεθώ στην θέση της όταν την σέρνει στο κρεβάτι ντυμένο με μαύρα σεντόνια ...όταν της ορμάει και την φιλάει πάνω στο καπό του αμαξιού (videoclip του γνωστού και μη εξαιρετέου Is this love?)...απέτυχα όμως παταγωδώς και στα δύο!!!!

Το ξέρω παραληρώ...αλλά βλέπεται εν αναμονή της live εμφάνισης των Whitesnake και Def Leppard στο γήπεδο Καραϊσκάκη έχω πάθει μια μίνι παράκρουση με τα τραγούδια και τα βιντεάκια των πρώτων...γιατί γουστάρω τρελααααααά, αν και μικρούλα, σχεδόν 7-8 χρονών (είχαν ήδη κυκλοφορήσει γύρω στα 7 album εκτός των live), καθηλωνόμουν με τις ώρες στο MTV και παρακολουθούσα με ευλάβεια... by the way ελπίζω να ξέρετε ότι η θεά αυτή είναι και η γυναικά του David...και προσοχή προσοχή...παίζει σχεδόν σε όλα του τα videoclip ...που θα έβρισκε καλύτερη...άντε τυχερέ χαλάλι σου...
το κομματάκι που ακολουθεί..παραπέμπει λιγάκι σε κλωνοποίηση των Led Zeppelin, οk η χροιά του μοιάζει με εκείνη του Robert Plant αλλά παρόλα αυτά τα σπάει πως να το κάνουμε...παρακολουθήστε το και θα δείτε, ότι στα 02.05' αλλάζει τελείως ύφος, βοηθάει και λίγο το γρατζούνισμα της κιθάρας με το δοξάρι, σε κάνει να φαντασιώνεσαι διάφορα... όποιος διαφωνεί, και ξέρω ποιός (δεν σε παίρνει), θα παίξει λογοκρισία!!!!I Warn u!!χαχαχαχα

Lonsdale Str.

Διάβαζα το πρωί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ότι στη Μελβούρνη της Αυστραλίας υπάρχει ένας δρόμος με το όνομα Lonsdale Street ευρέως γνωστός ως "Greek Street". Θεωρείται λοιπόν το απόλυτο χρυσωρυχείο της πόλης για τους ιδιοκτήτες μαγαζιών και… αρχίστε να φαντάζεστε σιγά σιγά τους λόγους! Λέγεται ότι αποφέρει το χρόνο 3 εκατ. δολάρια (Αυστραλίας) σε πρόστιμα (για να μην υπερβάλουμε προσθέστε στο λογαριασμό και τα εισητήρια παρκινγκ). Ένας δρόμος, 1,850 μέτρων, κρατάει το εθνικό ρεκόρ προστίμων που επιβάλλονται σε όλη την πόλη! Θα μου πεις, μου είναι αδιάφορο...ειλικρινά όμως δεν θα έμπαινα καν στο κόπο να αναφέρω το συγκεκριμένο θέμα αν ο δρόμος π.χ. δεν κατακλύζονταν από Έλληνες της ομογένειας. Αν δηλ. καταλάβατε καλά, ακόμη και στην άλλη άκρη του κόσμου θέλουμε να αφήνουμε το στίγμα του μεσογειακού μας ταμπεραμέντου, της παρανομίας και της λαμογιάς!!! χαχαχα well done fellows!

Do it Like Bib Rig!!!

Δεν έχω λόγια για το βίντεο που ακολουθεί...διαβάστε εδώ εάν ενδιαφέρεστε για περαιτέρω πληροφορίες...
τώρα που το ξανασκέφτομαι, σαν να έχω στο μυαλό μου κάποιους υποψήφιους που πολύ θα το ήθελαν να βρίσκονται εκεί!!!!!χαχαχαχαχχα

WACAP

Ο Δήμος Αθηναίων σε συνεργασία με το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (UNDP) διοργανώνουν στην Αθήνα στις 26-28 Μαρτίου 2008, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το 6ο Φόρουμ της Παγκόσμιας Συμμαχίας Πόλεων κατά της Φτώχειας(WACAP), με θέμα «Ενίσχυση της τοπικής δημοκρατικής διακυβέρνησης για την εξάλειψη της φτώχειας και την επίτευξη των Στόχων Ανάπτυξης της Χιλιετίας (Millenium Development Goals)». Στόχος είναι να εμπλακούν ενεργά οι δήμοι και οι τοπικές αρχές στο σχεδιασμό προγραμμάτων δράσεων για την εξάλειψη της φτώχειας μέσω της τοπικής δημοκρατίας. Ιδού λοιπόν κάποιες σοβαρές πρωτοβουλίες που συμβαίνουν στην πόλη, εκ προοιμίου δεν μπορούμε να αποφανθούμε ... ίσως δεν ευδοκιμήσουν ποτέ, σημασία έχει ότι συμβαίνουν ...από κει και πέρα εκ του αποτελέσματος θα φανεί..

Ήθελα απλά να επισημάνω το γεγονός γιατί είναι λυπηρό τέτοιου είδους προσπάθειες να κινούνται παρασκηνιακά και να μην βλέπουν πάντα το φως της δημοσιότητας...η φτώχεια και οι επιπτώσεις των περιβαλλοντικών προβλήματων στην καθημερινή μας ζωή, μαστίζουν τους πολίτες και την πόλη της Αθήνας (και όχι μόνο), μας σαπίζουν...σκέψου μοναχά ότι μπορεί να χτυπήσει και την δική σου πόρτα...

Feliz Cumpleaños

Σήμερα κλείνω τα 100 και μπαίνω στα 101...Xρόνια μου Πολλά...
Μου αφιερώνω το παρακάτω τραγουδάκι (με το οποίο έχω πάθει κάτι σαν ψύχωση τις τελευταίες μέρες, άνευ λόγου και αιτίας).. by the way το videoclip αγγίζει την τελειότητα!!!
Καλημέρα!Να τα χιλιάσω βρε!

Bloody Hell

Αναλογίζεσαι τα λεπτά που αναμετριούνται με τη σιωπή στα πρώτα πλάνα του φιλμ και καρφώνεις το βλέμμα στο αβυσσαλέο πρόσωπο του Ντάνιελ Πλέινβιου, ενός νοσηρού ανθρώπου, καιροσκόπου και φιλοχρήματου που αναζητά με μανιώδη επιμονή να σβήσει (;) την αλόγιστη δίψα του για μαύρο χρυσό. Ο κεντρικός ήρωας είναι εμποτισμένος από την λαγνεία του κέρδους που εξαργυρώνει συνειδήσεις και συνθλίβει θεοκρατικές ιδεολογίες και παραδοξολογίες. Ανοίγει η αυλαία και η ιστορία αποκτά φωνή με τον Ντάνιελ Ντει Λούις σε ένα βαγόνι να αγκαλιάζει όλο θέρμη το χαριτωμένο βρέφος που περιεργάζεται αδιακρίτως το πυκνό τρίχωμα που ζώνει τα χείλη του.

Βιβλιοπωλείο της αγγλικής πρωτεύουσας αποτέλεσε το γόνιμο έδαφος για την ευδοκίμηση του κεντρικού concept της περιώνυμης ταινίας. Ο πολυβραβευμένος με Όσκαρ -και όχι μόνο- σκηνοθέτης (βραβεία Όσκαρ για το «Θα Xυθεί αίμα»: Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας, Καλύτερης Φωτογραφίας), Πολ Τόμας Άντερσον, γοητευμένος από το illustration του εξώφυλλου του λησμονημένου επικού μυθιστορήματος του Άπτον Σινκλέρ “Oil” (1927), εμπνέεται και αναπλάθει την ιστορία. Μια ιστορία που ασκεί σωματική και ψυχική βία ενδεδυμένη με το πέπλο της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής γάγγραινας που μολύνει τον τιτάνα Ντάνιελ Ντει Λούις στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο άθεος Ντάνιελ Πλείβιου «χτίζει το μίσος του κομμάτι κομμάτι» ωστόσο σφηνώνει κρυφά στην άβυσσο της κολασμένης του ψυχής, ένα θραύσμα αγάπης για τον γιο του που στο τέλος της μέρας θα απορρίψει.
Αποδέχεται εικονικά την εκκλησία της Τρίτης Αποκάλυψης, βαφτίζεται ξανά, απορρίπτει το αίμα και όλα με απώτερο σκοπό το χρήμα.

Στον αντίποδα της ραχοκοκαλιάς βρίσκεται ο εικονικά ευγενής ψίθυρος του Ιλάϊ Σάντεϊ, ενός προκλητικού ψευδοπροφήτη που ξεπουλιέται χωρίς ενδοιασμό εις το όνομα της υλικής απολαβής. Ο ενοχλητικός κρίκος του έργου, ωσάν «σαϊεντολόγος» της εποχής εκείνης, «γλιστράει από την βρωμιά της μάνας του» και υποδύεται απολαυστικά τον ρόλο του looser ιεροκήρυκα, του pathetic, φτηνού θεραπευτή που ξορκίζει το κακό. Ο Πολ Ντάνο, ο 24χρονος ηθοποιός με το αινιγματικό του πρόσωπο, υψώνει ισάξια το ανάστημα του στο πλευρό του Ντάνιελ Ντει Λούις.

Το αλληγορικό πανόραμα από εικόνες και λέξεις που καθρεφτίζεται μέσα από την ταινία του Άντερσον, έρχονται να ενορχηστρώσουν τα δαιδαλώδη γρατζουνίσματα της κιθάρας του Τζόν Γκρίνγουντ. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι η ταινία θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, θα διχάσει τους θεατές, μιας και δεν είναι ένα φιλμ εύπεπτο, σου δίνει τροφή για σκέψη και χρειάζεται να έχεις φιλόξενη διάθεση για να την αφομοιώσεις και να την αποκωδικοποιήσεις.

Εν κατακλείδι, το έργο λέγεται ότι αποτελεί ένα μωσαϊκό από επιρροές του σκηνοθέτη που πρόσκεινται περισσότερο στο συμβολισμό του Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Στη βάση αυτή ένα νέο κεφάλαιο γράφεται στην ιστορία του σινεμά, αυτή η αίσθηση επικρατεί ολοσχερώς. Εμείς γιατί να διαφωνήσουμε?

You make me sick

Κ-Α-Θ-Α-Ρ-Σ-Η
sometimes I feel like I am drowning, fuckin' suffocating ...i wanna breathe again

Ανεμοδαρμένη

Σήμερα αλλάζουμε σελίδα...ίσως αργήσω στο επόμενο ραντεβού , θα μου πεις για πότε προβλεπόταν...αν πω μετά από πέντε μήνες ίσως ακουστώ υπερβολική...πολύ με αποκαλούν έτσι...το συναίσθημα είναι που μεταφράζεται καμπόσο και όχι η υπερβολή...με αυτήν εύκολα ενδύονται οι λέξεις και ξεχειλίζουν από το στόμα...ομολογουμένως οι τελευταίες μέρες ήταν δυσκολοδιάβατες... μοναχά δύο ώρες ξεγνοιασιάς ζήσαμε ξανά στο Νοσφεράτου της οδού Γερμανικού και μια ώρα στο unplugged που αποδείχθηκε ανάξιο λόγου... αλλά επανήλθαμε, το μυαλό πάντα επιστρέφει στις σκέψεις του αλλά δεν θέλει αλλό να υπομένει, να συζητά ... είναι μάταια όλα...μην φοβάσαι, μην δείξεις αδυναμία-δειλία, είσαι ότι δηλώσεις, μπορείς να τα καταφέρεις και μην είσαι ανασφαλής στυλώσου, όλα καλά θα πάνε άνοιξε τα φτερά σου, φύγε φύγε όσο πιο μακριά μπορείς είσαι νέα μην μιζεριάζεις ανοίγονται πόρτες μπροστά σου...

νιώθω σαν μικρό παιδί ακατέργαστο, άπειρο...γιατί γαμώτο τι κατάλοιπα κουβαλάω... κουράστηκα, κουράστηκα γαμώτο μου ειλικρινά θέλω να νιώσω λίγη ασφάλεια...είναι τόσο άξια μομφής η έννοια αυτή...??? Τα ανήσυχα πνεύματα δεν ξεκουράζονται ποτέ ανεμοδαρμένη ήσουν και θα είσαι πάντα!

Old Holborn Unplugged

Μα δεν κρατιέμαι σου λέω...μπαίνω σπίτι και τι βλέπω...ένα δεματάκι περιποιημένο που μου κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι, λέει καλημέρα και με ευχαριστεί για την εμπιστοσύνη που έδειξα στη Kanga services! Το ανοίγω όλο αγωνία και ναι είναι μέσα!!!! Όχι σου λέω δεν πρόκειται απλά για μια διπλή πρόσκληση που σου εξασφαλίζει την περιβόητη χρυσή είσοδο στο Club 22 -καλά ακόμη δεν έχετε καταλάβει ότι σήμερα είμαι guest μετά από κλήρωση στο unplugged των Puressence?-αλλά για ένα πάσο δημοσιογραφικό (;) που βρίσκεται στο έλεος της λείας σε υφή κορδέλας του, χρώματος ultramarine blue...αυτό το συλλεκτικό περιδέραιο ανεκτίμητης αξίας θα τυλίγει με τρυφερότητα τα χαρωπά μας λαιμουδάκια όλο το βράδυ!
Επιτέλους η τύχη φλερτάρει μαζί μου...
άντε.... να γίνουμε και MTV unplugged!

Αχχχχ καλά να περάσουμε...
Doors open at 20:30
See u there James Mudriczki!!!

υ.γ. ευχαριστώ πολύ το φίλο Δημήτρη που μπήκε στον κόπο να μου κοινοποιήσει με email το όλο event, χωρίς αυτό προφανώς δεν θα είχα ιδέα...αναμένουμε και για Madrugada!!!Δημήτρη απορώ πως την πάτησες έτσι και δεν θα είσαι εκεί γαμώτο σου...

Να μας Ζήσει ο Άγιος...

Σήμερα λοιπόν γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος...αντιπροσωπευτικό δείγμα-αφιέρωμα θα βρείτε εδώ...δεν έχω κάτι να προσθέσω μοναχά του ζητάω...μια χάρη τόσο δα μικρή...σε παρακαλώωωω Άγιεεεε μακαριστέ, σεβασμιότατε φώτιζε τις ψυχές των αδαώς ανεγκέφαλων πολιτών αυτού του καμινιού που λέγεται Αθήνα...ξέβρασε τους όλους σε ένα μακρυνό νησί-αν έχω κάτι υπόψη?-και λύτρωσε τους από την άγνοια και την κακοτροπιά τους...εξάγνισε την μαλακία που κατοικεί στα μυαλά τους γιατί δεν δύναται να αντισταθώ στα δολοφονικά μου ένστικτα!

Ποτέ ξανά στα Village στου Ρέντη!!!!!Κανένας σεβασμός...δεν γουστάρεις την ταινία κοπάνα την και γρήγορα από μπροστά μου...γιατί γράφει πουθενά μαλάκας, εγώ θα είμαι αυτή που μια ζωή θα υποχωρώ, φέρε τα λεφτά μου πίσω ρε άθλιε και στο Κέντρο μοναχά από εδώ και στο εξής...έλεοοοοςςς δείξτε, Τιμ Μπάρτον πήγαμε να δούμε...όχι Ταρκόφσκι...τεστ πριν μπεις στην αίθουσα, καλά τα λέει ο συνάδελφος...τι είναι θρίλερ και όχι μιούζικαλ?Οξωωωωω...σου είναι τόσο δύσκολο δηλ. να ξεφυλλίσεις ένα λεπτό το πρόγραμμα, να δεις περί τίνος πρόκειται...έτσι θα απαλλάξετε και εμάς που θέλουμε να παρακολουθήσουμε ευλαβικά την ταινία από την παρουσία σας...δεν μου έχει ξανατύχει να βγαίνω από προβολή επείδη δεν αντέχω την οχλαγωγία...ανεπίτρεπτο!!!!Ουφ

Άσχετο, αλλά μόλις θυμήθηκα ότι ήθελα και κάτι άλλο να γράψω..ααα ναι για το Βlueberry Nights, τα Παιχνίδια Μυαλού και τη Γυναίκα με τα Μαύρα αλλά πάλιωσε πια και λέω να το αφήσω...εεεε καλύτερα δεν είναι?Όχι τίποτα άλλο φοβάμαι να γράψω κριτική για ταινία...χαχαχα

γιατί μάθατε ότι έχουμε και μια Παυλάκη μωρέ "ειδήμων" στο είδος που μας θεωρεί όλους άχρηστους και προτιμά να φιμώσει κάθε άποψη εξαπολύωντας ένα βλακώδη πόλεμο εναντίον όλων των μπλογκερς που δεν εργάζονται στο χώρο των περιοδικών, που είναι 25 χρονών και κάτω, που δεν έχουν την προστασία κάποιου εκδότη κτλ.κτλ.λες και οι κριτικές που κάνουν εκείνοι οι λεγόμενοι σπουδαγμένοι δημοσιογράφοι πρέπει να χαίρει εκτίμησης, να είναι σοβαρές ενώ οι δικές μας, λόγω απειρίας, ασόβαρες και άλλου τέτοιου είδους γελοιότητες, μικρόψυχες αντιδράσεις κτλ. Δεν ασχολούμαι άλλο...

Σας είπα πόσο πολύ μ'αρέσουν τα logo του Google που αλλάζουν μορφή ανάλογα με την περίσταση, π.χ. σήμερα αν προσέξατε έχει δύο ερωτευμένα γεροντάκια που περπατούν με τα χέρια πιασμένα...τι ρομαντικό!!!!Μάλλον θα πάρω πίσω την ευχή που έκανα στον Άγιο και θα του πω , αντί για τα παραπάνω, να φέρει στη ζωή μου κανένα γκομενάκι άξιο αναφοράς!!!χαχαχαχα

Happy Valentine's Day ...για πάντα!

In the Dead of Night, Love Bites...

Ένα πυροτέχνημα ήταν αυτή η παράσταση ...εκεί που νόμιζες ότι θα απλώσει τις φανταχτερές του κορδέλες και σιγά σιγά θα σβήσει...συνέχιζε να ζωγραφίζει με μια αριστοκρατική απλότητα. Οι βιρτουόζοι της ομάδας Εx Animo στολίζουν την θεατρική κοινότητα με μια "υπερπαραγωγή" δημιουργικής υποκριτικής, αυτοσχεδιασμού και ευφάνταστης μίμας που ξεπερνάει κάθε όριο...χιουμοριστικής και σαρκαστικής διάθεσης...Κίνηση, μορφασμοί, ήχοι παραγόμενοι από τον ηθοποιό ζωηρεύουν και προσδίδουν μια αλλιώτικη "γέψη" στο απέριττο σκηνικό. Δεν είχε ανάγκη άλλωστε από λούσα! Ο Δρογώσης με τις στοιχειωμένες νότες του πιάνου του λούζει αφ'υψηλού την ιστορία... ο βρυχηθμός του, που απευθύνεται επιτακτικά και ανά τακτά χρονικά διαστήματα στο Δόκτορα Βαν Χέλσινγκ, είναι ζωτικής σημασίας διότι σηματοδοτεί την πτώση ενός φανταστικού τελεγραφήματος το οποίο αποκαλύπτει ζουμερές λεπτομέρειες για την έκβαση του έργου...

Ημέρα γενεθλίων και εγώ κοίτομαι εκεί μαζί με τα παρέα μου, κρατάω την κοιλιά μου, τραβάω τα μαλλιά μου, σκουπίζω τα μάτια μου από τα δάκρυα χαράς και γέλιου... αστείρευτου γέλιου...και εκεί πάνω που παίρνω μια βαθιά ανάσα για να αντέξω την συνέχεια ξανακυλιέμαι στα πατώματα και σείεται μαζί μου ολόκληρη η πλάση...τι να πω...τελείως σουρρεάλ καταστάσεις, έτριβα το πρόσωπο μου, έλεγα από μέσα μου αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει...τόσο γέλιο, τόση τελειότητα μαζεμένη επι σκηνής...κωμικές καταστάσεις όχι επιτηδευμένες...σε ένα blog διάβασα αυτό: "...γέλασα αβίαστα με το χιούμορ εκείνο που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη σου αλλά την εξυψώνει"...ακριβώς έτσι!!!!

Διασκεδάσαμε με όλη μας την ψυχή...

Ένα μεγάλο μπράβο στον κο.Νοσφεράτου με τη θλιμμένη μουτσούνα (Δ.Ζωγραφάκης), στο Δρ.Βαν Χελσινγκ (Ζησης Ρούμπος) Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο-Σ, στη Λούσυ (Φωτεινή Τιμοθέου) ΣΚΕΤΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ, στην Ελίζαμπεθ (Κων/να Λαδοπούλου)*, στον Ιγκορ που μας υποδέχτηκε όλο θέρμη (Ροζαμάλια Κυρίου) και στον Τζόναθαν (Παύλο Εμμανουηλίδη) που επιμελήθηκε τα κείμενα και τους στίχους των τραγουδιών. Άξιοι!!!!!

Μπρός ολοταχώς...αυτή η παράσταση δεν χάνεται με τίποτα στον κόσμο!!!!!!

Εγώ πάντως σε 2 βδομάδες θα είμαι πάλι εκεί!!!

*στο βιογραφικό της ισχυρίζεται οτι χρειάστηκαν 3 χρόνια σπουδής στην υποκριτική για να μάθει να διπλώνει ένα πιάνο και να το κρύβει στον κόρφο της με την τέχνη της μίμας...ουαουυυ

Frida sufrida...

Συχνά θέλω να πεθάνω, αλλά έχω τόση οργή
μέσα μου που θέλω να ζήσω.

Και να ζωγραφίσω. Και να κάνω έρωτα.
Να ζωγραφίζεις και να κάνεις έρωτα είναι το ίδιο πράγμα.
Είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεγελάσεις τον θάνατο...
Τίποτα δεν είναι ισάξιο του γέλιου. Να γελάς, να αφήνεσαι,
εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη. Να είσαι ανάλαφρος.
Το τραγικό, είναι ότι πιο γελοίο υπάρχει στον άνθρωπο...

Δεν χρειάζεται να πεις πολλά, μοναχά νιώσε...την νεκρική σιγή ...συμφιλιώσου με τον θάνατο, μύρισε τον καπνό από το θυμιατό σου...un monton de rosas alrededor de tu feretro...Frida sufrida que hay adentro de ti...
...οι ωδίνες γεννούν το έργο σου, την απαρχή της δημιουργίας απεικονίζει το εκρηκτικό σου είδωλο με το οποίο καταπιάνεσαι αδιάκοπα, ο λευκός σου κορσές συνδιαλάσσεται με την τέχνη σου, στην ζωή σου δεν τεκνοποιείς γιατί περιβάλλεσαι από ένα κομματιασμένο κορμί, στην σάρκα σου ασέλγησε μια σιδερένια ράβδος το πρωινό εκείνο...

Δύο γυναίκες στο ίδιο κουβάρι από οστά συνδιαλέγονται, ζητούμενο της παράστασης είναι ο εσωτερικός διάλογος της Frida με τον εαυτό της, απολαμβάνουμε τις διαρκείς εναλλαγές ύφους, προσγειωνόμαστε ανάλαφρα σε ποικιλόμορφες σφαίρες δράσης που προσφέρουν στο έργο διαστάσεις και εικόνες διαφορόχρωμων διαθέσεων σε σχέση πάντα με την πολυτάραχη ζώη της ηρωίδας του πόνου. Οι οπερετικές χορδές του κ.Φίλια αντηχούσαν όλο το βράδυ σαν καμπάνες τρικυμιώδεις, η φωνή του γέμιζε ευωδία τις καρδίες μας. Η Κ.Ταλάκου χαρισματική, πληθωρική με εξαίσια προφορά castellano, ενέπνεε μια αυθεντικότητα, φορούσε την μάσκα του θανάτου και περιφερόταν επιδεικτικά σαν μια γνήσια βαμπ, μια ηθοποιός γεννημένη για το σανίδι, απολάμβανε κάθε έκρηξη, δονούταν. Η Φ.Παπαδόδημα χαριτόβρυτη και προσεγμένη. Μια προσέγγιση της ζωγράφου, αδιαμφισβήτητου κύρους, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την σκηνοθέτη Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ...μην τη χάσετε...

505

Ορμώμενη από σκέψεις που με κατατρέχουν διακαώς τις τελευταίες ημέρες, και χωρίς καμία αναστολή, καταλήγω ενστικτωδώς στο συμπέρασμα ότι το soundtrack της ζωής μου θα ήταν κάπως έτσι...το δικό σου?????

In my imagination you´re waiting lying on your side,
With your hands between your thighs...

Not shy of a spark,
A knife twists at the thought that I should fall short of the mark,
Frightened by the bite though its no harsher than the bark,
Middle of adventure, such a perfect place to start...

SPEECHLESS!!!!!!!!!!!!!!
GODDAMN VOICE...AND RHYTHM..

Obituary

Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στο Μανχάταν...

Το σώμα κείτεται μπρούμυτα στο κρεβάτι, με το κεφάλι στο κάτω μέρος του...πλάι του είχε ένα μπουκαλάκι συνταγογραφημένα χάπια για τον ύπνο...

Απορρίπτουν το ενδεχόμενο αυτοκτονίας...

Hταν ένας προσγειωμένος νέος μόλις 28 ετών...

Υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου στην βραβευμένη ταινία του Ανγκ Λι, Το Μυστικό του Brokeback Mountain...

Ένας από τους πολλούς ηθοποιούς που ερμήνευσαν τα διαφορετικά πρόσωπα του Μπομπ Ντίλαν στην ταινία I'm not there...

Πατέρας ενός δίχρονου κοριτσιού, που είχε αποκτήσει με την επίσης ηθοποιό Μισέλ Ουίλιαμς...

Ένας ταλαντούχος ηθοποιός , ένας ανερχόμενος σταρ...

Κρίμα...πολύ κρίμα...

Καλό σου Ταξίδι...Ηeath!!!

Υ.Γ. Φιλμογραφία και λίγα πράγματα για εκείνον

Η Νύχτα των Μυστικών

«Καλώς ορίσατε στο βασίλειο της ουτοπίας και των κρυφών πόθων»

Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει το ταξίδι μας στο θέατρο του παραλόγου. Η ουτοπία ντύνεται με σάρκα και οστά και εκμαιεύει τις πιο μύχιες σκέψεις των αλλόκοτων πλασμάτων που περιπλανώνται αφενός ξεχασμένοι και αφετέρου εγκλωβισμένοι στο δαιδαλώδες τσίρκο. Ακροβατούσαν στο ψέμα...χωρίς εξηγήσεις η διαδρομή αυτή αποβαίνει καθαρτικό ψυχής για όλους τους εμπλεκόμενους, τους λυτρώνει ανεπανόρθωτα. Τα παρασκήνια απόκοσμα θαρρείς πως βρισκόσουν σε ένα μαυσωλείο από αναμνήσεις περίτεχνα διακοσμημένο. Οι live μουσικές παραστάσεις με τα τύμπανα και τις ηλεκτρικές κιθάρες να γρυλίζουν κολασμένα riffs ενώ οι μελωδίες που ξετυλίγονται σαν χείμαρρος και έρχονται να αγκαλιάσουν τα νούμερα των «τσαρλατάνων», προβάλλουν την μοναδικότητα της σκηνοθέτη.

Κάτι το γοτθικό οσφραίνομαι στην ατμόσφαιρα, κάτι μεταξύ σαπίλας και ατέρμονης σκοτεινιάς...η αλλοπρόσαλλη κινησιολογία της Μάρθας (Αθήνα Μαξίμου) έρχεται να επισφραγίσει αυτή μου την αίσθηση. Ελκυστικά vibes διαχέονται ολούθε με τα ουρλιαχτά της ενώ ελίσσεται στο μπαρόβιο hype. Η μπάσα φωνή, η γερασμένη αρρενωπότητα του Μάγου (Θοδωρής Κατσαφάδος), ερωτεύσιμος και θελκτικός, σε υπνωτίζει με την επιβλητικότητα του στη σκηνή, το μυστήριο βλέμμα του Νίκολας (Λαέρτης Βασιλείου) που αντανακλάται σαν σκιά στο ακροτήριο με τις λευκές μπογιές βαμμένες στο πρόσωπο του αλα Μέριλιν, η Miss Colorado ( Blaine Reininger) με την εξαίσια εμφάνιση ερμαφρόδιτου/ Drag Queen, συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό μωσαϊκό. Θα ήθελα να ξαναζήσω την τελευταία σκηνή του παραμυθιού, εκείνη ονειρεύτηκε για μια στιγμή να γίνει ακροβάτης...και έτσι η Μιράντα (Πέγκυ Τρικαλιώτη) αιωρείται κρεμασμένη από το σκοινί και προσπαθεί να σε αγγίξει ενώ ο εκκωφαντικός απόηχος ακρωτηριάζει κάθε σου είναι και την βουβή εκδήλωση του πόνου δεν μπορείς να πνίξεις.

Οι κύριοι πρωταγωνιστές ερμήνευσαν επιτυχώς κάποια διαλογικά μέρη σκορπώντας το ρίγος - ο Κωνσταντίνος (Θανάσης Ευθυμιάδης) κατρακύλησε σε ένα σπαρακτικό μονόλογο διαρκείας που χαίρει της εκτίμησης μας-μολαταύτα δεν μπόρεσαν να μας πλησιάσουν πολύ καθ’ολη τη διάρκεια της παράστασης. Πολύ κρίμα μιας και ήταν πολλά ακόμα τα χιλιόμετρα που έπρεπε να διανύσουν. Έφυγα με δύο εκφράσεις χαραγμένες στο μυαλό, τις προσυπογράφω...η μια είναι στάση ζωής, η άλλη είναι ψέμα και πρέπει να καταρριφθεί (...και ο νοών νοείτο).

«Δεν είμαι αλλοπαρμένη. Μόνο να ονειρεύομαι θέλω.»

«Τα ζευγάρια που γελούν μαζί δεν χωρίζουν ποτέ...»

Καλή εβδομάδα!

Caution!

Καλή σου μέρα και ιδιαίτερα σε εσένα ποδηλάτη. Είμαι λιγάκι τρομοκρατημένη μετά από το τελευταίο συμβάν που είδα να εκτυλίσσεται μπροστά στα νυσταγμένα μου μάτια.

Λεωφορείο κόβει ταχύτητα για να στρίψει δεξιά, ποδηλάτης επίσης διασχίζει το δεξί ρεύμα ενώ προχωράει παράλληλα με το όχημα. Στον δρόμο από την υγρασία και την βροχή καθρεφτίζεται ισχνά το είδωλο σου, είναι ένα ψυχρό πρωινό. Ο ποδηλάτης, με δίκυκλο αγνώστου ταυτότητας, γλιστράει και πέφτει κατάχαμα, χτυπάει η ρόδα του στην ρόδα του λεωφορείου ενώ τα χέρια του εκτείνονται για να κρατηθεί και να μην παρασυρθεί κάτω από το όχημα...εκατοστά χώριζαν το σώμα του, είδικα τα άκρα του, από τις δολοφονικές ρόδες του λεωφορείου. Σταμάτησε ο οδηγός, του απηύθηνε τον λόγο, ο ποδηλάτης ασάλευτος σαν να είδε την ζωή του να περνάει μπροστά από τα μάτια του σαν ταινία μικρού μήκους, κουνάει ρυθμικά το κεφάλι όλο απορία, σκουπίζει τα λασπωμένα χέρια του και παίρνει τον δρόμο του γυρισμού.

Εκλιπαρώ λοιπόν, επειδή τυγχάνει να έχω πολλούς φίλους αγαπημένους που χρησιμοποιούν το ποδήλατο σε καθημερινή βάση, ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ γιατί εκείνο το λεπτό έχασα την αναπνοή μου και για λίγο την ζωή μου!Κατανοώ τις βαθύτερες ανάγκες τους, το ποδήλατο είναι ένας εναλλακτικός τρόπος να κινηθείς μέσα στην πόλη αλλά μην ξεχνάμε ότι είμαστε εκτεθειμένοι. Θεωρούσα ότι η ποδηλασία ήταν ένας σχετικά ασφαλής τρόπος μετακίνησης...ενδόμυχα παραπέμπει στην παιδική μου ηλικία, ακτινοβολεί μια αθωότητα αλλά σήμερα διαλύθηκε για λίγο αυτός ο μύθος.

"Τάξη στο Χάος"

..να ρέει το χρήμα άφθονο...ρίξτε μια ματιά σε αυτό το "σκανδαλώδες" άρθρο της Καθημερινής της Κυριακής που μας ξυπνάει από την λήθη και ελπίζουμε -τι άλλο μπορούμε να κάνουμε άλλωστε-να εξεγείρει την στρατευμένη μήνη των εκπροσώπων ενάντια στο status quo...

Καλή εβδομάδα

"Ay canto que mal mesales"

Περιμένοντας τον Γκοντό…γυρίζω σελίδα στο ’07 και προσγειώνομαι εν έτη 2008 σε ένα παλιό ξενοδοχείο στην πόλη του Σαν Αντόνιο. Κοντά στο Σαντιάγκο της Χιλής όπου δέσποζε το πάλαι ποτέ πολυτελές θέρετρο πλουσίων Χιλιανών της δεκαετίας του '70, το Tejas Verdes, κραυγές καταδυναστευμένων ανθρώπων διαχέονται στο χώρο και το ξενοδοχείο μετατρέπεται σε ένα από τα πιο φρικτά κέντρα βασανιστηρίων στην σύγχρονη Ιστορία.
Το Προεδρικό Μέγαρο “La Moneda” βομβαρδίζεται μετά την άρνηση του Προέδρου Αλιέντε να παραδώσει την εξουσία στους στρατηγούς του πραξικοπήματος. O Αλιέντε «χρίζεται» αυτόχειρας. Στα 17 χρόνια της δικτατορίας Πινοσέτ, απροσμέτρητες ακόμα οι χιλιάδες των δολοφονημένων, αγνοουμένων, νεκρών και σακατεμένων από αποτρόπαια βασανιστήρια Χιλιανών. Αμέτρητα και τα άντρα της κολάσεως που έστησε το τερατώδες, μακρόχρονα αμερικανόθρεφτο καθεστώς του τυράννου όλου του χιλιανού λαού.

Πέντε γυναίκες, εφτά μονόλογοι δυναμιτίζουν το γυμνό, τσιμεντένιο συνεργείο, την παγωμένη του ατμόσφαιρα, περιγράφοντας εμφατικά στο κοινό που ενσωματώνεται στην σκηνή, την διαστρέβλωση της αλήθειας, την προδοσία της Καρδερίνας από την συγκρατούμενη της, την υπεράσπιση της συνηγόρου του Πινοσέτ, την κατάθεση της γυναίκας-νεκροθάφτη, ενώ σπαρταριστά και με τρόπο που τρομοκρατεί το βλέμμα μας, ξεκλειδώνονται μνήμες και ξεχύνονται οι μαρτυρίες από τα τραύματα που υπέστησαν...Ηλεκτρικά σοκ στα γεννητικά όργανα, στα αυτιά, στα μάτια, στον πρωκτό...σεξουαλική βία, κτηνοβασίες, ξυλοδαρμοί... Εφιάλτης...Δάκρυσα γιατί δεν άντεχα να ακούω, είναι αλήθεια, μα ναι είναι πράγματι αλήθεια..."το κείμενο στο μεγαλύτερο μέρος του είναι ένα κολάζ από υλικό που πάρθηκε από το διαδίκτυο ανεξαρτήτως αν χτίστηκε γύρω από μια ιστορία μυθοπλασίας" ομολογεί ο Φέρμιν Καμπάλ...

Ανατριχιαστικές οι ερμηνείες των νεαρών ηθοποιών, υποδειγματικές θα έλεγα, πρότυπες για την γενιά μας...Ας παραδειγματιστούν κάποιοι ατάλαντοι που κυκλοφορούν στις φυλλάδες των θεατρικών δρώμενων , όλοι οι wannabes ή και εκείνοι που εφησυχάζονται με μια επιτυχία. Εκπληκτικές οι εναλλαγές στο φωτισμό, μεταμόρφωνε ένα λιτό σκηνικό σε ένα στυγνό ανακριτικό νεκροταφείο. Μείον θεωρώ την μουσική ενδυμασία του έργου, θα μπορούσε να είναι πιο καταιγιστική ώστε να ταιριάζει με το ύφος της παράστασης.

Μια γόνιμη παράσταση λοιπόν, που καταγγέλλει την κτηνωδία των βασανιστηρίων και την κατάλυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ανθρώπου, είναι το Tejas Verdes. Μια εναλλακτική πρόταση για όλους τους φίλους του θεάτρου που σέβονται τον εαυτό τους και επιθυμούν κάτι παραπάνω από ψυχαγωγία, είναι το έργο-ντοκουμέντο του δραματουργού Fermin Cabal, σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου που ανεβαίνει σε ένα πραγματικό συνεργείο αυτοκινήτων στον Κεραμεικό. Η παράσταση τελεί υπό την Αιγίδα των Πρεσβειών της Χιλής και της Αργεντινής, καθώς και της Διεθνούς Αμνηστίας και του Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Παράλληλα στο υπόγειο λειτουργεί έκθεση με θέμα τα βασανιστήρια. Φωτογραφίες αγνοουμένων, προσωπικά αντικείμενα, βίντεο και ηχητικές μαρτυρίες λειτουργούν ως αποδείξεις ότι τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Χιλή στα χρόνια του Πινοσέτ είναι απτά και είναι λυπηρή η διαπίστωση μας ότι εξακολουθούν, ακόμη και στις μέρες, να συμβαίνουν αντίστοιχα σε διάφορα σημεία του κόσμου.


Η μικρή μας στάση στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας ήταν μια ατυχής στιγμή για την οποία δεν είμαι και πολύ υπερήφανη. Το εξυμνούν δίνοντάς του χαρακτηρισμούς όπως π.χ. «το κορυφαίο εμβληματικό έργο» ή το «ποιητικό αριστούργημα που θεωρείται η αρχή του σύγχρονου θεάτρου» ενώ συνάμα «καθρεφτίζει με γλαφυρό τρόπο την απέραντη ερημιά και απόγνωση του ανθρώπου μπροστά στο κενό της ύπαρξης». Μιλάμε για το θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ, σε απόδοση Ν. Καμτσή που ανεβαίνει στη σκηνή του Τόπος Αλλού. «Τίποτε δεν συμβαίνει, κανείς δεν έρχεται, κανείς δεν φεύγει» και μια εναγώνια αναμονή για τον συμβολικό Godot ο οποίος έστηνε διαρκώς τους πρωταγωνιστές του έργου. Δεν εμφανίστηκε ποτέ. Μα ποιος είστε τελοσπάντων? Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει με το δικό του μοναδικό τρόπο τον αινιγματικό Γκοντό. Μπλεχτήκαμε σε διαφορετικές εκδοχές αλλά όπου και αν καταλήξαμε ένα ήταν το γενικό συμπέρασμα. Η τέχνη τους ήταν ελλιπής, δεν κατάφεραν να περάσουν τα μηνύματα που επιδίωκαν.

Παγερά αδιάφορη. Αυτός θα έπρεπε να ήταν ο τίτλος της παράστασης. Εκνευριστικοί, μονότονοι διάλογοι, κανένας χρωματισμός στον τόνο της φωνής, καμία ανατροπή στην ερμηνεία, ασυνάρτητοι ρόλοι, αποστειρωμένοι από συναισθηματικές διακυμάνσεις, μηδενιστές άνευ ουσίας, αδύναμοι να αντεπεξέλθουν προφανώς στο μεγαλείο ενός τέτοιου ρόλου, ίσως με μικρές εξαιρέσεις. Ειλικρινά προσπάθησα αρκετά, έδωσα πολλές ευκαιρίες, σκαρφιζόμουν δικαιολογίες αλλά μάταια. Δεν με έπεισε ούτε ένα χιλιοστό! Ασφυκτιούσα και παρακάλαγα τον χρόνο να περάσει, όπως το ίδιο παρακαλούσε και ο διπλανός μου. Θυμήθηκα την πρόζα του Χέντελ Κλάους, σε σκηνοθεσία Ε. Λυγίζου, πέρυσι στον εξώστη του Αμόρε. Και εκεί εμφάνισα τα ίδια συμπτώματα. Ευτυχώς όμως το έσωσαν το έργο εν μέρει οι ερμηνείες των Α. Ξάφη και Ε. Σαουλίδου.

Αύριο περιμένω όλο αγωνία για να δω την παράσταση του Δ. Κατρανίδη, η Γυναίκα με τα Μαύρα κάπου στη πλατεία Βικτωρίας. Επανέρχομαι δριμύτερη!

Surrender!!!!

Γύρω μου σκόρπια περιοδικά (Soul, Sonic), CD’s (Janis Joplin, Bob Dylan, Lynyrd Skynyrd), εφημερίδες και free press magazines…συνεχίζω να τα κοιτώ αλλά η δύναμη της άρνησης, της έλλειψης χρόνου, η επιμονή μου να υπάρχει άκρα του τάφου σιωπή σε αυτό το σπίτι ώστε απερίσπαστη να επιδίδομαι στο σπορ (πράγμα σπάνιο), ενίοτε της τεμπελίτιδας μου που μεταφράζεται με διάφορες μορφές, π.χ. χαζεύω στο ιντερνέτι ή κάνω οτιδήποτε άλλο προκειμένου να την σκαπουλάρω...με έχει φέρει σε αυτό το σημείο, να καταναλώνω διαρκώς για μικροπράγματα και στο τέλος να τα στοιβάζω σε ένα μεγάλο πύργο όπου και παραμένουν ανέγγιχτα ίσως για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η θέληση υπάρχει, η αγάπη και ενθουσιασμός εμμένουν, άρα τι είναι αυτό που με κρατάει μακριά...προτεραιότητες? Προτιμάς να κάνεις dolce vita με τους φίλους σε κάποιο από τα νεοσυσταθείσα kinky bar της Πλατείας Καρύτση ή την βρίσκεις περισσότερο με την διαδραστικότητα που υποβόσκει κατά μια έννοια σε μια θεατρική παράσταση ή σε μια ταινία? Δεν έχω απάντηση όμως επείγομαι για μια άμεση λύση που κατά βάθος ξέρω ότι θα έρθει μόνο από εμένα...

Επίγειοι προβληματισμοί άνευ ουσίας θα μου πεις...ναι ίσως έχεις δίκιο αλλά για να το θίγω μάλλον κάτι άλλο θα κρύβεται από πίσω...ένα μόνιμο άγχος ότι οι 24 ώρες/ μέρα δεν είναι ποτέ αρκετές, ότι μεγαλώνοντας επιλέγεις έναν δρόμο, και αντί να τον βαδίζεις εσύ, έρχεται και σε ασφαλτοστρώνει χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, υποχωρείς, αναβάλεις για αύριο αυτό που πρέπει να κάνεις σήμερα και πάει λέγοντας...

Καλή χρονιά είπαμε??? Δεν είπαμε...εύχομαι λοιπόν … Sweet lips, flowers + cream
deep in love ...Surrender ...pink steam...

και μην μείνετε στις λέξεις, εμβαθύνετε...

άντε και του χρόνου πιο hardcore…

:-)