Tuesday, January 30, 2007

Χωρίς ταμπού...



Μέρα μεσημέρι και επιστροφή στο σπίτι. Συνοδοιπόρος μου στο λεωφορείο το νέο free press που τσάκωσα μετά από μια chill-out βραδιά σε pop art στέκι στο Γκάζι. Ανίδεη για το περιεχόμενο του, ξεφύλλιζα ανυποψίαστη τις πρώτες του σελίδες. Γράμματα τίτλων σε bold mode για να είναι και catchy. Μεξικό:Νόμος για την συμβίωση, Σιγκαπούρη: Αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σεξουαλικών πράξεων για ετεροφυλόφιλους, Η.Π.Α.: Σύμφωνο επιβίωσης και…καλούς απογόνους! Άρχισα να παραμιλάω, μα καλά τι γίνεται εδώ, καταιγισμός από ενημέρωση σχετικά με την lgbt κοινότητα, αναρωτιόμουν τι προσπαθεί τώρα να μου κάνει, brainwash με έντεχνο τρόπο? Παρεξήγησα βρε παιδιά, συγχωρέστε με…προφανώς δεν υπήρξε κανενός είδους τέτοια πρόθεση…προσβολής ή επηρεασμού , απλά bad timing…Το εντυπάκι αυτό είναι ένα άλλο είδος έκφρασης και προσέγγισης της κουλτούρας των ομοφυλόφιλων, μια εφημερίδα χορηγός επικοινωνίας, διαφόρων κινητοποιήσεων που σύντομα θα λάβουν χώρα στον τόπο μας, και των γνωστών, ίσως όχι σε όλους, παρελάσεων υπερηφάνειας. Μότο της εκδότριας/ αρχισυντάκτριας Μαριαννέλας Κλώκα «Βασιζόμαστε σε μια καινούρια ευαισθησία, ένα νέο βλέμμα πάνω στα πράγματα…» Καλή επιτυχία και βιωσιμότητα πανελλαδικά στην νέα σας προσπάθεια και μην ξεχνάτε όλοι εσείς… ανεκτικότητα στην διαφορετικότητα…


Μιας και μιλήσαμε για την «Ανοχύρωτη Πόλη» της κυρίας Κλώκα, ας υπενθυμίσουμε ότι η εφημερίδα υπήρξε και χορηγός στο event που έγινε στην Αθήνα τέλη Γενάρη, σας λέει κάτι το …περιβόητο Porn Film Festival που έλαβε χώρα στο ,παραδόξως, ασφυκτικά κατάμεστο Gagarin 205; Έτυχε να βρισκόμουν εκεί ημέρα Παρασκευή, λίγο πριν την λήξη της προβολής της straight πορνό ταινίας the Rebel Rousers με σκοπό να παρακολουθήσω το φημολογούμενο ακραίο και προκλητικό σε σκηνική παρουσία, show των ισπανίδων Nikky & Yasmin… ή αλλιώς Dirty Princess… Η ιδέα για τη δημιουργία του σχήματος ανήκει στον Big Toxic, έναν παραγωγό που έχει εκδώσει περισσότερα από 100 re-mixes! Έχει δουλέψει με το La Fura Dels Baus International Theatre Group, επενδύοντας – ακόμα και σήμερα – μουσικά τις παραστάσεις του, ενώ από το 1987 έχει τη δική του δισκογραφική εταιρεία Audiodrome, με ειδικότητα στην techno, κυκλοφορώντας παράλληλα και ορισμένους drum and base δίσκους υπό το όνομα Smol Tosi.Με έδρα τη Μαδρίτη, σχημάτισε τους Dirty Princess, των οποίων ο electro / disco / punk ήχος σε συνδυασμό με την εμφάνιση τους, δημιουργεί ένα εξαιρετικό peeping tom θέαμα…γιατί οπτικο-ακουστικό όπως το αποκαλούν δεν ήταν…μιας και η άθλια, για μια ακόμη φορά οργάνωση, τα κατάφερε να καταστρέψει ένα μέρος του σόου, τα βιντεάκια που δένανε με την παρουσία τους on stage δεν έπαιξαν ποτέ με αποτέλεσμα οι τύπισσες φρικαρισμένες και λίγο από την κόκα, να χτυπιούνται κάτω σαν τα χταπόδια για να προβληθεί το slight, σταμάτησαν να τραγουδάνε, βρίζανε στα ισπανικά γεγονός που με έκανε να λιώσω στα γέλια, είχα να ακούσω τέτοια βρομόλογα από εκείνες τις όμορφες μέρες στην Μαδρίτη…και τα λοιπά…και τα λοιπά…βέβαια έπειτα συνεχίστηκε η «παράσταση» without videos. Επίσης μην παραβλέψω να αναφέρω το πιο σημαντικό…που με πείραξε ιδιαίτερα…ενώ η μια ξεκωλιάρα τα είχε πετάξει όλα, τα είχε δείξει όλα, ακόμη και το αιδοίο της το οποίο απαθανάτισε η συνάδελφό της, φωτογραφία η οποία πετάχτηκε κειμήλιο στην λυσσασμένη αρένα…η άλλη δεν έβγαλε τίποτα και καθόταν σαν το αγγούρι η ηλίθια χωρίς ίχνος κίνησης και ρυθμού στο κορμί της…πωπω μιλάμε αηδία η κοπελίτσα…δεν έχει μέλλον…η Nikky έχει όμως potentials για solo καριέρα. Η μουσική dark, electro, γούσταρα αν και θα προτιμούσα κάποιες στιγμές να μην ούρλιαζαν τόσο πολύ…αυτά που λέτε…κατά τα άλλα πολύ φασαρία για το τίποτα…γαμώτο κρίμα άλλα περίμενα και άλλα είδα…ξενέρωτες!!!!!!!!!ΦΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥ

Monday, January 29, 2007

Wednesday, January 17, 2007

Η Κοιμωμένη μας ξύπνησε...



Σαν να τράβηξε πολύ η βαλίτσα...μετά απο ένα σωρό αναβολές ήρθε η ώρα επιτέλους να κάνω και εγώ τα δικά μου σχόλια για την αριστουργηματική παράσταση της Ξ. Καλογεροπούλου και του Θ. Μοσχόπουλου στο Θέατρο Μικρή Πόρτα , "Η Κοιμωμένη Ξύπνησε"...ένα έργο για θεατές κάθε ηλικίας. Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει το πρόγραμμα της παράστασης, το έργο αξιοποιεί τις διάφορες εκδοχές του παραμυθιού Η Ωραία Κοιμωμένη από τον Τζιανμπατίστα Μπαζίλε, τον Σαρλ Περό και τους Αδελφούς Γκριμ . Αυτή τη φορά όμως η Κοιμωμένη ξυπνά στη σημερινή εποχή, σε μια πραγματικότητα χωρίς νεράιδες, πύργους και πριγκιπόπουλα. Σε μια πραγματικότητα με αυτοκινητοδρόμους, τηλεόραση και κινητά τηλέφωνα.

"Στην παράσταση της ΜΙΚΡΗΣ ΠΟΡΤΑΣ , ο σύγχρονος κόσμος παραμένει μαγικός με έναν τρόπο όμως ολότελα διαφορετικό από αυτό των κλασικών παραμυθιών .Το βασικό θέμα εξακολουθεί να είναι η περιπέτεια της ενηλικίωσης. Σε μια εποχή σαν τη δική μας όπου όχι μόνο τα παιδιά αλλά και πολλοί ενήλικοι δυσκολεύονται να «μεγαλώσουν», -μια μικρή νύξη που με αφορά άμεσα-η προσαρμογή της «μαγεμένης βασιλοπούλας» στην πραγματικότητα αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για όλους, μικρούς και μεγάλους. Η παράσταση , που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, είναι εξαιρετικά θεαματική και στηρίζεται ιδιαίτερα στην κίνηση. Οι ηθοποιοί έχουν επιλεγεί ειδικά για να υπηρετήσουν όχι μόνο τις υποκριτικές αλλά και τις αυξημένες κινησιολογικές απαιτήσεις της παράστασης." Η Ιωάννα Παππά κρατώντας τα ηνία της παράστασης, μας δείχνει έναν άλλο εαυτό που μέχρι τώρα είχε καλά κρυμμένο. Εξεπλάγην πραγματικά...την θαύμασα, την επευφίμησα και την προτρέπω να συνεχίσει μ'αυτόν τον τρόπο. Εξαιρετική, τρυφερή, αφοπλιστική σαν παιδάκι...ένα μεγάλο μπράβο και στον Αχιλλέα του 50/50, τον πρίγκηπα που σώζει την όμορφη βασιλοπούλα με ένα του φιλί. Τι κλάμα έριξα πάλι...

Το παραμύθι έδινε διδάγματα ζωής για την εποχή μας και τα δεινά της που δυστυχώς -στο δεύτερο μέρος- δεν πιστεύω οτι τα μικρά παιδιά που παρευρίσκονταν στον χώρο μπορούσαν να αντιληφθούν, όχι λόγω ευφυίας, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας τους...Κάποιος ισχυρίζεται οτι μελλοντικά, σαν ενήλικοι, τα παιδιά μας θα φάνε με το κουτάλι το πρόβλημα των σχέσεων άρα για ποιό λόγο πρέπει απο τώρα να το δούνε μέσα από μια παράσταση στην οποία κιόλας τονίζεται η ...αποξένωση στο χώρο εργασίας, τα μακρά ωράρια των υπαλλήλων, η αλλοτρίωση των μεγαλουπόλεων, κοκ...νόμιζω οτι έχω απάντηση σ' αυτό that'w why θα ήθελα να δανειστώ την ατάκα απο την ταινία...Little Miss Sunshine...όταν ο Φρανκ, συγγενικό πρόσωπο, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει θέλησε να εκμυστηρευτεί τον λόγο που το έκανε...στην ταλαντούχα μικρή ηλιαχτίδα (ανηψιά του)...ο πατέρα της, έντρομος, προσπαθούσε μάταια να τον αποτρέψει, η μητέρα κράτησε διαλλακτική στάση ανταπαντώντας..."θα το μάθει αργά ή γρήγορα" ...Άρα γιατί τόσος υπερπροστατευτισμός...ένα μικρό παιδί δεν στερείται φαντασίας γιατί είναι υπαρκτός στον μικρόκοσμο του...μήπως λοιπόν φοβάσαι οτι μ'αυτόν τον τρόπο θα μάθει πράγματα πριν την ώρα του και θα καταστραφεί...φοβάσαι μην μεγαλώσει απότομα...ο φόβος που εκλαμβάνω απο την άποψη του παραπάνω θεατή με διχάζει... αν και πιστεύω οτι υπερβάλλει αρκετά... η παράσταση δεν ξεφεύγει απο τα επιτρεπτά όρια που υπάρχουν μεταξύ παραμυθιού -θεατρικού έργου που απευθύνεται μονάχα σε ενήλικες.

Θέλω να αναφέρω το πόσο πολύ γέλασα με τα παιδάκια που συμμετείχαν στο έργο ουρλιάζοντας κάθε φορά που έβλεπαν μια αδικία να συμβαίνει...πχ. όταν ο πρίγκηπας ήταν έτοιμος να φύγει και να αφήσει μόνη την βασιλοπούλα..του φώναζαν...εεεεεεε που παςςςςςςςςςςςς...ή όταν κοιμόταν η βασιλοπούλα ψιθύριζαν απο πίσω μου...αν μιλάμε, λές να την ξυπνήσουμε????? Τέλος μην παραλείψουμε να αναφερθούμε στα ονειρεμένα κοστούμια του θεατρικού...ειδικά της Κοιμωμένης και φυσικά στην μουσική επιμέλεια και επένδυση του έργου απο την μαγευτική μελωδία του Φωρέ.

Το conclude...όπως λέει χαρακτηριστικά κάποιος φαν της παράστασης " η Κοιμωμένη κατάφερε να με πείσει για κάτι το οποίο έχω από παιδί διαισθανθεί: «Μερικές φορές είναι καλύτερα να είσαι εκτός» …Και εμένα...

Monday, January 15, 2007

Για άλλα ξεκίνησα...και αλλού κατέληξα...

Έχω τόσα, μα τόσα πολλά να σας πω και να σχολιάσω σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών που έχω χάσει τον μπούσουλα… δεν ξέρω από που να αρχίσω βρε παιδιά…

Τρομοκρατικό χτύπημα με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας σου λέει στις 6 τα ξημερώματα. Υπήρξε άμεση κινητοποίηση…καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό…. ικανούς τους έχω να έχουν ξεσηκώσει και την αγροφυλακή Έβρου προκειμένου να βρεθεί η αιτία της επίθεσης. Επί τόπου έσπευσε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Β. Πολύδωρας, ο οποίος δήλωσε ότι πρόκειται για πράξη βίας, που επιχειρεί να διαταράξει τις σχέσεις των δύο χωρών…για ποιες ακριβώς σχέσεις ομιλείτε κύριε υπουργέ? Τις ήδη διαταραγμένες…? Η Μπακογιάννη…άλλη από εκεί: «Τέτοια χτυπήματα πλήττουν το κύρος της χώρας…και την δημοκρατία…»χαχαχχαχχαχα…αυτά τα strokes περίμεναν για να χαρακτηρίσουν την χώρα μας «παραπληγική». Σ’ αγαπώ αλλά δεν μπορώ να χαϊδεύω τα αυτιά σου…
Συνεπέστατα… παρέλυσε το κέντρο της Αθήνας και για μια ακόμη φορά τη νύφη πληρώνουν οι ανυποψίαστοι πολίτες….έχω μια απορία ρε γαμώτο και ας μου την λύσει κάποιος…η Βασ. Σοφίας όποτε και αν έχει τύχει να την διασχίσω…πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ξημερώματα, πάντα είναι γεμάτη από μπάτσους…ο περιβάλλοντας χώρος που είχαν απαγορεύσει την κυκλοφορία είναι πάντα περιτριγυρισμένος από μπάτσους…δηλαδή έλεος κανείς δεν πήρε χαμπάρι τους επίδοξους Μπίν Λάντεν? Βασικά ποσώς με απασχολεί η απόπειρα…να την διαλύσουν την πρεσβεία… I don’t give a shit…το χάος όμως που επικρατεί around δεν το έχω πιάσει…όχι τίποτα άλλο… λυπάμαι και τους κακόμοιρους τους υπαλλήλους… κρίμα είναι να φλεγκαρίσουν –που λέει και η γιαγιά μου- μτφσ. να μετατραπούν σε νέες πυγολαμπίδες…από την άλλη όμως είμαι σίγουρη ότι δεν χάλασε και κάποιους που δεν πήγαν στην δουλειά σήμερα. Πάμε σ’ άλλα…

Τι μου το θύμισες τώρα μου λες…μ’ έπιασε πάλι κρύος ιδρώτας και νεύρα…νεύρα πολλά…εντάξει γειτονάκια μου ότι πείτε…ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Σλάβος όπως προπαγανδίζετε στα σχολικά βιβλία ιστορίας και η Μακεδονία πρέπει να προσαρτηθεί στα Σκόπια ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των αλύτρωτων πληθυσμών , δηλ. της σλαβικής μειονότητας που ισχυρίζεστε ότι ακόμη υπάρχει στον νομό…και που καταπιέζεται κιόλας από την ελληνική κυβέρνηση… έτσι θα συνενωθεί το κομμάτι αυτό με την χώρα των Σκοπίων και θα φτιάξουνε μια νέα χώρα με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας»…μ’ αυτόν τον τρόπο θα πάρουν πίσω το αίμα τους δίκαια μιας και οι ελληνικές επεκτατικές βλέψεις και αξιώσεις τόσα χρόνια τους απαγόρευε να πάρουν το έδαφος που τους ανήκει δικαιωματικά από την εποχή του Αλέξανδρου………βρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε ουσσσσσσσσσσσσσττττττττττττ
ΓΙΑ ΚΟΥΝΗΣΤΕ ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΒΡΩΜΟΣΚΥΛΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ…μας έχετε πρήξει πια..σχεδόν 15 χρόνια με το θέμα της ονομασίας…γαμώ τον ΟΗΕ μου μέσα…γαμώ. Ναι ο Μάθιου τώρα θα μας σώσει…ένα σωρό από ονόματα έχουν παρελάσει ως ειδικοί εκπρόσωποι των Η.Ε. την τελευταία δεκαετία…αλλά οριστικό τέλος στην εθνικιστική υστερία που επικαλούμαστε από το 90 δεν βλέπω να έρχεται…Το ότι «…δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρχει αναγνώριση μακεδονικού έθνους και γλώσσας…» είναι κάτι αυτονόητο αλλά πέρα από την μυωπική στάση και των δυο χωρών είναι απαραίτητο να στραφούμε σε αμοιβαίες υποχωρήσεις- δυστυχώς και η ελληνική πλευρά- διαφορετικά δεν θα υπάρξει ποτέ λύση του ζητήματος. Ε ρε π….μου θέλουνε και ΟΗΕ, ΝΑΤΟ και τώρα ένταξη στην Ε.Ε. αλλά το αεροδρόμιο να λέγεται «Μέγας Αλέξανδρος»…μ’ αυτήν την αδιαλλαξία τι περιμένουν άραγε, να μην ασκήσουμε βέτο στην ένταξη τους στην Ε.Ε.…καλά εμείς είμαστε τόσο μαλάκες που θα το πάμε -και καλά -δια της διπλωματικής οδού…οι έξυπνοι ρε…και τελικά θα φάμε τα μούτρα μας…όπως με την Τουρκία που το παίξαμε υπεράνω και ζητωκραυγάζαμε ναι στην συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και τώρα μας απειλούνε από πάνω…πως το είπες ρε Πάρι…τα μεμέτια… χαχχαχαχα αι σιχτιρ!!!!
Aρκετά γιατί ξέφυγα πάλι….εγώ για την Κοιμωμένη ήθελα να γράψω ρε παιδιά… τώρα πως κατέληξα πάλι εδώ…μόνο ο Αλλάχ το ξέρει…όχι η Κοιμωμένη του Χαλεπά αλλά του Μοσχόπουλου … Αύριο το υπόσχομαι ένα ολόκληρο post για την όμορφη πριγκίπισσα…

Sunday, January 14, 2007

Απο το Essex της Αγγλίας...στο Bερολίνο της Αθήνας...

Λοιπόν επειδή από κάπου πρέπει να ξεκινήσω, μια καλή προσέγγιση θα ήταν αρχικά η αναφορά μου στο νέο official compilation album των Depeche Μοde…The Best Of, Volume 1…που έφτασε στα χέρια μου πριν δυο εβδομάδες. Είναι η πέμπτη κατά σειρά συλλογή του Βρετανικού synth pop συγκροτήματος που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006. Η παρούσα συλλογή αποτελείται από συλλεκτικά hits –the best of Depeche . Μετά απo την θρυλική τους εμφάνιση το καλοκαίρι του 2006 στο Terra Vibe, στην Μαλακάσα… θεωρώ ότι το συγκεκριμένο cd/dvd δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη, ειδικά όσων είναι φαν του είδους…επίσης αποτελεί αντιπροσωπευτικό είδος της 25χρονης καριέρας τους…για τον λόγο αυτό τρέξτε να πάρετε μια γεύση όσοι απείχατε τόσο καιρό για να δείτε τι χάνατε…λάτρεις των 80ς ενωθείτε…Το γκρουπ στην κυριολεξία δεν έχει χάσει ίχνος από την δημιουργικότητα του με το πέρασμα του χρόνου, αυθεντικός ήχος που δεν χωράει σύγκριση…καλά δεν έχω λόγια φυσικά για τον Μartin Gore όπου τυγχάνει να είναι και ο βασικός συντελεστής…όλα τα κομμάτια υπογεγραμμένα από το ευλογημένο του χεράκι…Δυστυχώς αυτή η δουλειά δεν περιλαμβάνει καμία συμμετοχή του συνθέτη στα lead vocals .Το CD περιλαμβάνει ένα τραγούδι από κάθε studio album τους except Black Celebration…και μην ξεχάσω να προσθέσω ότι το CD track listing περιέχει 23 κομμάτια. Εν αντιθέσει, το DVD track listing περιέχει μια σειρά από video-clips…23 στον αριθμό παρακαλώ….βίντεο που αντανακλούν την κουλτούρα της εποχής…ξέρετε σούπερ outfits, μαλλί λάχανο, κίνηση και στήσιμο pure 80s…με πιάνουν όσοι έχουν κάνει διατριβή στο στοιχείο MTV… plus a short film με συνεντεύξεις από όλους τους παράγοντες κάνοντας ιστορική αναδρομή στην πολυετή τους career …everything counts, strange love, I feel you, behind the wheel, shake the disease, personal Jesus, it’s no good…τι να λέμε…σκέτη πώρωση, ανατριχίλα!

Που αλλού πάμε τώρα…ναι…ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση πριν συνεχίσουμε με το επόμενο μας θέμα…SONIK Magazine Τεύχος Δεκεμβρίου…γνώριζα την ύπαρξη του αλλά ποτέ δεν επιχείρησα να το αγοράσω. Και ίσως έπεσα διάνα, ίσως στο χειρότερο issue until now…αφιέρωμα στο dance στερέωμα, στην hip hop σκηνή και στην acid house…ότι αντιπαθώ…what??? Οινόφυτα και αναφορές στα open-air rave parties?????????? μέχρι το σημερινό κατεστημένο του clubbing… «τρεις δεκαετίες που έκαψαν μυαλά και ηχεία» (ευτυχώς, η ίδια δεν κάηκα...)…θυμήθηκα τρυφερές ηλικίες, Sunrise zone , Infinity’s parties, flyer culture, Άλσος στο Πεδίον του Άρεως…πόσο έχω αλλάξει από τότε…thank god… Ενθουσιασμένη λοιπόν με το νέο μου απόκτημα…ξεφυλλίζοντας το, unfortunately απογοητεύτηκα γιατί προσδοκούσα μια εναλλακτική αρθρογραφία, νέα από την rock/underground/punk/gothic/synth/electro pop σκηνή, καμία σχέση…ο Tom Waits, ως «Βραχνός Προφήτης» (αυτός δεν είναι και δίσκος του Θ. Παπακωνσταντίνου;), αποπειράθηκε να μου φτιάξει την διάθεση, but it was not enough ... έτυχε δεν αντιλέγω, I will give it a shot once more…ελπίζω να μπορέσει επανορθώσει!

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να κλείσω με μερικά νέα από το Gagarin 205: Porn Filmfestival Berlin in Athens with George Fakinos at the decks...σας λέει κάτι? Αποκλείεται να μην το έχετε ακούσει!!! “Μετά από την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στο Βερολίνο το Berlin Porn Film Festival, η Proud Promotions και η Astra Production, διοργανώνει το Porn Film Festival στο Gagarin Live Music Space. Για 4 μέρες 18-21 ιανουαρίου 2007 το Athens Porn Film Festival μας οδηγεί σε ένα ηδονικό λαβύρινθο όπου κάπου μεταξύ τέχνης και πολιτικής, ονείρου και πραγματικότητας, θα γνωρίσετε τις τρυφερές και τις σκοτεινές πτυχές μιας αληθινής, αυθεντικής, καλλιτεχνικής πορνογραφίας. Το φεστιβάλ θα φιλοξενήσει τους πιο πρωτότυπους, θαρραλέους, καταξιωμένους οραματιστές από τον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, το θέατρο, τη μουσική, την καλλιτεχνική σκηνή, τον κόσμο του πορνό και ακόμα του καραόκε πορνό για να προβάλει και να ξεναγηθεί στην δημιουργική απενοχοποιημενη πορνογραφία που δεν βρίσκεις στα πατάρια του video club. Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, καλλιτέχνες από ολη την Ευρώπη και Αμερική ακόμα και από την Ιαπωνία θα παρουσιάσουν την δουλεια τους και θα ανοίξουν τους ορίζοντες και θα δώσουν τις δικές τους απαντήσεις στις κοινωνικές και αισθητικές ερωτήσεις, του πως εκπροσωπούμε τον εαυτό μας ως σεξουαλικά όντα. Porn Karaoke, προβολές ταινίων, sex show, performances, dj's line up, ομιλίες, παρουσιάσεις, συναυλίες”
Δεν πιστεύω να λείψει κανείς…κάναμε την μαλακία, μετά συγχωρήσεως, και εγκαταλείψαμε την πρόταση TORTURE GARDEN εκείνο το βράδυ (για να μην θυμηθώ και τις Dirty Princess όπου αγνοούσαμε την ύπαρξη τους)…αλλά αυτά τα shows my dear δεν χάνονται…είναι το αλατοπίπερο στην μίζερη ζωή μας! Χαχαχαχχαχα μην βαράτε όλοι μαζί…πλάκα στην πλάκα εγώ θα είμαι εκεί να ενισχύσω αυτού του είδους την κινητοποίηση…καλή εβδομάδα

Υ.Γ. Επιστρέφω soon με νέο post-αφιέρωμα στην Κοιμωμένη που μας έκανε ένα με το πάτωμα…συνοδευόμενο με ευρύτερες αναζητήσεις και θέματα που υπολείπονται από προηγούμενη φορά.

Wednesday, January 10, 2007

More than words...


Καλημέρα......
Δεν υπάρχουν άλλα λόγια ...στέρεψαν...Δεν υπάρχουν ρίσκα που να παίρνονται με γνώμονα τα συναισθήματα και μόνο και δεν υπάρχουν συναίσθηματα που να μπαίνουν στην ζυγαριά...ο πόνος είναι πάντα ο ίδιος...γι'αυτό υπάρχει μονάχα ένας τρόπος......to leave...to leave it all behind...


Nothing could be bring me closer
Nothing could be bring me near
Where is the road I follow?
Believing, leave
It's under, under, under my feet
The scene spread out there before me
Better I go where the land touches the sea
There is my trust in what I believe
That's what keeps me,That's what keeps me,That's what keeps me down,
To leave it, believe it,Leave it all behind
Shifting the dream
Nothing could bring me further from my old friend time
Shifting the dream
Charging the scene
I know where I marked the signs
.................................
Lift me, lift me,
I attain my dream
I lost myself, I lost them
Heartache calling me
I lost myself in sorrow
I lost myself in pain
I lost myself in gravity,
Memory, leave, leave, leave

Midnight hands, my eyes are still
I walk into the scene
Shoot myself in a different place
Leavin'
Longed for this to take me,Longed for my release
Waited for the coming
Leavin', leave
Leave, leave
Leavin', leavin'Leavin', leave ................









Υ.Γ.: "Και τούτα τα κορμιά πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν,
έχουν ψυχές. Μαζεύουν σύνεργα για να τις αλλάξουν,
Δεν θα μπορέσουν μόνο θα τις ξεκάμουν
Αν ξεγίνονται οι ψυχές… "
Σεφέρης

Monday, January 08, 2007

Στο Κλουβί με τις Τρελές.......???

Και τώρα τι??? Εννοείται…τα κεφάλια μέσα…κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…όλοι οι εργατοπατέρες επέστρεψαν στα πόστα τους…. συνεχίζουν κανονικά την ζωή τους…όχι ότι εμείς βέβαια κάναμε κάτι διαφορετικό τις μέρες αυτές για να επανέλθουμε πίσω στους κανονικούς ρυθμούς…για εμάς τώρα αρχίζει το ξεφάντωμα…όταν όλοι ήταν έξω και διασκέδαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες εμείς κάπου αράζαμε…και όχι δεν είμαι απ’ αυτούς που γκρινιάζουν για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο τις ημέρες των γιορτών στην αβάσταχτη υποψία ότι κάποιος, κάπου περνάει καλύτερα από εμένα…απλά επέλεξα να δώσω το προβάδισμα στους πιο πεινασμένους για διασκέδαση!!!!

Σήμερα λοιπόν το χάραμα ξεφυλλίζοντας το ένθετο περιοδικό Big Fish συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι μάλλον πάσχω από συμπτώματα κατάθλιψης…αλήθεια λέω δεν υπερβάλλω…και η ειρωνεία είναι ότι μάλλον τα ίδια συμπτώματα παρουσιάζουν και πρόσωπα του στενού μου οικογενειακού και φιλικού μου περιβάλλοντος…χαχαχαχα μην νομίζετε δεν θέλει και πολύ … Δύο ψυχίατροι και δυο ψυχολόγοι μέσα από το δικό τους χώρο, δίνουν το στίγμα των πιο συχνών ψυχικών νόσων μέσα στο έτος που πέρασε. Για ποιο λόγο λοιπόν οι Έλληνες επισκέφθηκαν τον ψυχίατρο ή το ψυχαναλυτή τους το 2006; Γιατί είχαν κατάθλιψη το 70% ή άγχος το 45% .Κλειστοφοβία, αγοραφοβία, μικροβιοφοβία, εμμονές είναι χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου. Αγοραφοβία= αποκλειστικό μου προνόμιο το διεκδικώ συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό! Ο ψυχαναγκαστικός τύπος καταθλιπτικού= εκείνος που αν δεν βάλει τα πράγματα στην θέση τους, αν δεν πλύνει 20 φορές την ημέρα τα χέρια του, αν τα ρούχα του δεν είναι στην θέση τους, δεν μπορεί να είναι ήσυχος. Πολύ οικείο μου ακούγεται, όχι μην φοβηθείτε δεν αφορά εμένα προσωπικά. Αλλά συμπτώματα που παρουσιάζονται στο άρθρο είναι: «χαμηλή αυτοεκτίμηση, με αντίστοιχη έλλειψη αυτοπεποίθησης, συναισθήματα μειονεξίας, άτομα με τάσεις αυτομομφής δηλ. άτομα που τα βάζουν συνεχώς με τον εαυτό τους, νιώθουν υπαίτιοι για ότι συμβαίνει στον χώρο τους, ενώ κλασική ατάκα είναι “κανείς δεν με καταλαβαίνει”». Μήπως ταυτίζεστε με κάποια από τα παραπάνω…???? Γιατί αν δεν κάνω λάθος όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε αισθανθεί κάπως έτσι κάμποσες φορές στην ζωή μας που περνά. Εξίσου δημοφιλής είναι και η κατάθλιψη που προκαλείται όταν σωματοποιείς τις δυσάρεστες καταστάσεις που σε περιβάλλουν, όταν δεν έχεις τον τρόπο να τις αποβάλεις ώστε να αποφύγεις το τέλμα που διαφαίνεται. Άλλοι έχουν πονοκεφάλους/ ημικρανίες (όπως εγώ), άλλοι έχουν πόνο στο στομάχι, κάνουν όλων των ειδών των εξετάσεων για να καταλήξουν οι γιατροί στο ότι είναι ψυχολογικό.
Αποφανθήκατε? Συμπέρασμα? Ε ναι λοιπόν όλοι μας είμαστε επιρρεπής στην κατάθλιψη και δεν χρειάζεται να την αντιμετωπίζουμε σαν μια ανίατη πάθηση, να μας ξενίζει και να αναρωτιόμαστε…είναι δεν είναι τρελός…άλλοι το ξεπερνάνε από μόνοι τους, άλλοι ίσως να χρειάζονται ένα χεράκι βοηθείας από κάποιον ειδικό. Εξάλλου, σύμφωνα με ερευνά που είχε πραγματοποιηθεί πριν από έξι χρόνια, στην Ελλάδα το 70% του δείγματος έδειχνε ότι είχε περάσει από περίοδο κατάθλιψης έστω και για μια φορά στην ζωή του. Τι λέτε λοιπόν το έχω??? Εγώ έτσι λέω…Καλωσορίστε με και εμένα στο «κλουβί με τις τρελές» γιατί εκεί ανήκω. Δεν φταίω εγώ, το σύστημα…χιχιχιχι

Friday, January 05, 2007

Sonnet!!!!!!!!!!!!

.....Κάτι γίνεται αυτές τις μέρες και απο παντού ακούγεται, σιγοψιθυρίζεται, προβάλλεται ως soundtrack σε ταινίες το αγαπημένο μου sonnet των Verve...βαλτοί πρέπει να είναι όλοι...Ο Richard Ashcroft σε μια ερμήνεια σταθμό στην καριέρα του...πειράζει τώρα που έχω μπει στον πειρασμό και θέλω να κάνω post άλλο ένα βιντεάκι..εεεε Πάρι δεν πειράζει...????Θα προτιμούσα να ποστάρω την live version του κομματιού σε μια συναυλία των Verve στο Ηaigh Hall το 1998 - πράγματι πρέπει να είναι μια απο τις καλύτερες performances που έχω ακούσει ποτέ live απο συγκρότημα-αλλά καταλήγω στο γνήσιο, ένα και μοναδικό videoclip...
Αδυναμίες, στιγμές ανεξίτηλες και ακόρεστες στον χρόνο... αξίες και αναμνήσεις που δεν ανταλλάσονται με τίποτα στον κόσμο...εξάλλου όλοι μας γι'αυτές ζούμε ...ζούμε για ένα όνειρο...για ένα σονέτο...
My friend and me
Looking through her red box of memories
Faded I'm sure
But love seems to stick in her veins you know
Yes, there's love if you want it
Don't sound like no sonnet,
my lord
Yes, there's love if you want it
Don't sound like no sonnet, my lord
My lord................
Here we go again and my head is gone, my lord
I stopped to say hello
"Cause I need you to know, by now
By nowBy nowBy nowBy now........"


Wednesday, January 03, 2007

Domino Dancing...All day all day...

Για να δούμε θα τα καταφέρουμε εν τέλει...σβήνουμε τα παλιά σχόλια και τώρα που είμαστε πλέον σίγουροι οτι εμφανίζεται το βιντεάκι σας αφήνω να το απολαύσετε ( όσοι είστε fun και δεν το θεωρείται gay friendly)...προσωπικά εγώ τρελαίνομαι-που λέει και η ελενίτσα- μιας και μου θυμίζει κάτι απο την παιδική μου ηλικία...ή και απο την εφηβική μου αμα λάχει...καθηλωμένη ώρες στο MTV έβλεπα να παρελαύνουν μπροστά απο τα μάτια μου όλοι οι ποπ σταρ της δεκαετίας του 80-90......και τώρα που ενηλικιώθηκα (πάει λίγος καιρός χιχιχιχι) κολλημένη ακόμη με την "μπάλα"...σκηνές απείρου κάλλους ...let's enjoy...all day all day...



Friday, December 29, 2006

ΧριΣτουγεννιάτικο ΠαραΜύθι...



Ψάχνοντας για κάτι όμορφο να βάλω στο blog...μέρες που είναι ...βρήκα ένα παραμυθάκι πολύ cute στην ιστοσελίδα www.christmasinathens.gr που μ'άρεσε πολύ ομολογώ γι'αυτό και σας το παρουσιάζω...xoxoxo

Η Διομελένια...
Η Νύχτα και το Σκοτάδι ήταν δύο αγαπημένα αδερφάκια.Μόνο που διέφεραν πολύ. Η Νύχτα ήταν χαρούμενη και ξέγνοιαστη ενώ το Σκοτάδι ήταν μελαγχολικό κι απομονωμένο στην έρημη και απόμερη μεριά της πόλης.Γι αυτό, το Σκοτάδι ένιωθε πλήξη, μονοτονία και μοναξιά. Μάταια το καλούσε η αδερφή του η Νύχτα να βγεί από την βαθειά κρυψώνα του, να έρθει στη γιορτινή πλατεία με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τους Αγιο Βασίληδες και να παίξουνε με τα παιδιά που έτρεχαν τριγύρω χαρούμενα.΄Όταν η θεία τους η Μέρα κουραζόταν από τις πολλές και δύσκολες δουλειές των ανθρώπων, ζαλισμένη από τις πολλές κουβέντες και τις φωνές τους, τα πέρα-δώθε στους δρόμους και στα γραφεία, άνοιγε ένα στόμα τεράστιο και χασμουριόταν. Τότε από μέσα ξεπετάγονταν νυχτοπούλια, νυχτερίδες, κουκουβάγιες και ξωτικά της νύχτας. Ο Μπάρμπα ΄Ηλιος, αποκαμωμένος κι αυτός, μάζευε τις κόρες του τις ηλιαχτίδες κι αφού έριχνε ένα τελευταίο βλέμμα τριγύρω, αν όλα ήταν τακτοποιημένα, έλεγε καληνύχτα στη θέα Μέρα κι έγερνε στο πίσω κρεβάτι των λόφων. Σιγά-σιγά, οι δρόμοι, τα κτίρια και τα μαγαζιά ερήμωναν. Το χιόνι έπεφτε δίχως διακοπή. Ψυχή δεν υπήρχε πουθενά και μόνο δύο παράξενες σκιές άρχιζαν να σαλεύουν. Η Νύχτα και το Σκοτάδι, τα δύο αγαπημένα αδερφάκια. "΄Ελα, πού είσαι; Βγές να παίξουμε" , ψιθύριζε η Νύχτα στο Σκοτάδι καθώς έκανε τσουλήθρα στους παγωμένους δρόμους. Μα τα σκοτάδια δεν φαίνονται, αφού πάντα είναι κρυμμένα σε απόμερα μέρη. Η Νύχτα επέμενε και καλούσε το Σκοτάδι να βγεί χορεύοντας και σιγοτραγουδώντας χαρούμενη, μέσα στους γιορτινούς δρόμους, παρέα με τις νυφάδες χορεύτριες του χιονιού που έπεφταν απαλά επάνω στα κράσπεδα των πεζοδρομίων και στα περβάζια των μπαλκονιών. Τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα αναβόσβηναν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών που ήταν στολισμένα με αγγελάκια και Αγιοβασίληδες. "Βγες να δεις τι ωραία που είναι όλα", ξαναείπε η Νύχτα και καθώς παραπάτησε επάνω σε κάτι, πήρε μια τούμπα και ξαπλώθηκε φαρδιά-πλατειά επάνω στο χιόνι. Τότε έγινε διακοπή ρεύματος. ΄Όλα τα φώτα της πόλης έσβησαν, μα κι από τον ουρανό σα να έσβησαν ξαφνικά όλα τα αστέρια.Η Νύχτα βρήκε το Σκοτάδι και τα δύο αδερφάκια συμφώνησαν τελικά να παίξουν ένα παιχνίδι που έπαιζαν συχνά : τις αστρόμπαλες. Καθώς έψαχνε η Νύχτα στον ουρανό να κατεβάσει μια χούφτα αστέρια, το Σκοτάδι της έδειξε κάτι που λαμπύριζε λίγο πιο πέρα στη μέση του δρόμου.Η Νύχτα έσκυψε και είδε ότι ήταν ένα μικρό αστέρι που στραφτάλιζε το φώς του, σαν ψάρι που ανέπνεε στην ξηρά. "Πώς βρέθηκες εσύ εδώ"; Είπε η Νύχτα και το πήρε προσεκτικά στην αγκαλιά της. Το μικρό αστέρι πρώτα κοκκίνησε, ύστερα έγινε ροζουλί και στο τέλος πήρε ένα χρώμα μελί! ΄Ηταν τόσο όμορφο και φωτεινό που το Σκοτάδι βγήκε από την κρυψώνα του και χαμογέλασε. Τότε μισοφωτίστηκε η έρημη κι απόμερη γωνιά της πόλης. - Πώς σε λένε αστέρι-αστεράκι;- Διομελένια με λένε, είπε αυτό κι αφού γαλαζοπρασίνισε ξανάγινε μελί!- Και πού μένεις Διομελένια;- Ουρανού και Σελήνης 4, ζαλίστηκα κι έπεσα εδώ, είπε και χρυσαφοκιτρίνισε, πριν γίνει πάλι μελί! Το Σκοτάδι είχε πλησιάσει τόσο πολύ το αστέρι που φωτίστηκε κι άλλαζε κι αυτό χρώματα. - Θέλω να μείνεις για πάντα εδώ. Να σ'αγαπώ και να με φωτίζεις, είπε το Σκοτάδι.- ΄Όχι, θα με ψάχνει η γιαγιά μου η Πούλια, πρέπει να φύγω, είπε κι έσταξε ένα μικρό διαμαντάκι, σαν δάκρυ, στα πόδια της Νύχτας. Το Σκοτάδι έσκυψε να σηκώσει το διαμαντάκι του αστεριού. - Μπορώ τουλάχιστον να κρατήσω το διαμαντάκι σου; ρώτησε, μα το αστέρι είχε εξαφανιστεί. Στο κατώφλι της γης, η γιαγιά η Πούλια είχε φέξει με το αστροφάναρό της κι αφού είδε τη Διομελένια, την πήρε από την αγκαλιά της Νύχτας και την καρφίτσωσε στο πέτο του ουρανού! Αμέσως άναψαν όλα τα φώτα της πόλης!Η γιαγιά η Πούλια κι η Διομελένια γύρισαν πίσω στο σπίτι τους κι όλα στον ουρανό και στη γη ξανάγιναν γιορτινά και χαρούμενα! Με τα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να αναβοσβήνουν μπροστά στα παράθυρα των σπιτιών! Με τον ΄Αη Βασίλη που κάθε τόσο πάρκαρε το έλκηθρο του στις σκεπές των σπιτιών για να ρίξει από τις καμινάδες τα δώρα των παιδιών και με τις νυφάδες χορεύτριες που είχαν στήσει τρελλό χορό ολόγυρα στους γιορτινούς δρόμους! Το Σκοτάδι κρυμμένο στην έρημη κι απόμερη μεριά της πόλης σταμάτησε να είναι μελαγχολικό και δεν ένοιωθε πια πλήξη, μοναξιά και μονοτονία, αφού έκρυβε μέσα του το διαμαντάκι του αστεριού! Κάθε τόσο έπαιζε με την αδερφή του τη Νύχτα και διασκέδαζαν αλλάζοντας χρώματα, όπως το αστέρι. ΄Ισως σε κάθε σκοτάδι να υπάρχει κρυμμένο ένα τέτοιο μικρό διαμαντάκι!
Συγγραφέας :Δημήτρης Κασσάρης

Sunday, December 24, 2006

Merry Xmas with...Chasing Cars

We'll do it all
Everything
On our own
We don't need Anything
Or anyone
If I lay here...If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?
I don't quite know
How to say
How I feel
Those three words Are said too much
They're not enough
If I lay here If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?
Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's burstin’ into life
Let's waste time
Chasing cars
Around our heads
I need your grace
To remind me
To find my own...
All that I am
All that I ever was
It’s here in your perfect eyes
They're all I can see...
I don't know where
Confused about how...as well
Just know that these things
Will never change for us at all
...................................................

Friday, December 22, 2006

Καλή ακρόαση...



Αυτά είναι τα νέα μου αποκτήματα για τα οποία νιώθω πολύ υπερήφανη...The Essential Alice in Chains είναι το διπλό cd που περιέχει τα the best of των Alice in Chains (11.90 ευρώ) γι'αυτό όσοι πιστοί προσέλθετε...το συγκεκριμένο άλμπουμ είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει τον Μάρτιο του 2004 αλλά καθυστέρησε όπως με ενημερώνουν οι πηγές μου...μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 που έγινε το επίσημο release...νομίζω ότι θα είναι μια καλή προσέγγιση με τον ήχο της μπάντας για εμάς τους όχι πολύ γνώστες του Seattle grunge κινήματος...αν εξαιρέσεις τους Nirvana και τους άπιαστους Pearl Jam!Βέβαια οι Alice διαθέτουν μια heavy metal νότα αλλά ταυτίζονται με το κίνημα λόγω της εικόνας τους, των ριζών τους, και των νοσηρών τους στίχων...όπως διαβάζω σε ένα site!Επίσης το Ramones Mania (15,90 ευρώ)είναι η πρώτη χρυσή συλλογή του πανκ ροκ συγκροτήματος που περιλαμβάνει 30 κομμάτια και συνάμα κάποια single versions, b-sides και unissued songs. Το άλμπουμ περιέχει επίσης ένα πενηντασέλιδο booklet με την ιστορία των Ramones. Νομίζω οτι με αυτό το διπλό cd θα εξοικειωθώ πλήρως με το είδος ...μιας και η υπάρχουσα mp3list μου στερείται της μουσικής των αντιπροσώπων της punk rock σκηνής...είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει σε μια άξια αναφοράς βιβλιοθήκη μουσικής!Καλή ακρόαση λοιπόν!

Το 1 που θέλει να γίνει 2...

Επιτέλους…Νομίζω ότι τώρα μπορώ να ξεκλέψω λίγη ώρα για να γράψω το ακόλουθο ποστάκι που μου στροβιλίζει το μυαλό τις τελευταίες μέρες …όπως εξομολογείται και ο σοφός Φρήντριχ Νίτσε στον ψυχαναλυτή του, τον γοητευτικό Δρ. Μπρόϊερ … «το κεφάλι μου εγκυμονεί βιβλία και οι ημικρανίες που νιώθω είναι οι ωδίνες του τοκετού…»…κάπως έτσι και εγώ παίρνω μια ανάσα από την δουλειά και ένα παυσίπονο για τον πονοκέφαλο και αρχίζω να γράφω για το 2 που θέλει να γίνει 1…για το 1 που θέλει να γίνει 2.

Ημέρα Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου και εγώ οδεύω μόνη στο ανανεωμένο Cine Pallas για να παρακολουθήσω από κοντά το διφορούμενο σε σχόλια «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου το οποίο προτού προλάβει να παρουσιασθεί στο κοινό έγινε μόδα, αντικείμενο συζήτησης και διαφωνίας. Η πρώτη φουρνιά παραστάσεων ξεπούλησε προτού καν ανοίξει η αυλαία του Παλλάς. Στην κυριολεξία, δεν έπεφτε καρφίτσα…η αίθουσα ήταν κατάμεστη…πληρότητα full!!!H θέση μου στον εξώστη Ι υπερυψωμένη και τελείως απομακρυσμένη από την σκηνή…μετά βίας μπορούσες να δεις …οι μπροστινοί μου επίσης συνέβαλαν στο να επιδεινωθεί η κατάσταση…αφού αναρωτιόμουν από μέσα μου…αν μπορούσαν θα μας κρέμαγαν και από το ταβάνι!

Μολαταύτα προσπάθησα να παρακολουθήσω την παράσταση απαλλαγμένη από κάθε είδους ιδεολογική προϊδέαση και αυθυποβολή που μπορεί να προέρχεται από τις εκάστοτε κριτικές της παραπάνω. Κατ’ αρχάς μπορώ να απαντήσω μονολεκτικά στην αναμενόμενη ερώτηση: Σου άρεσε; Ναι, λοιπόν, μου άρεσε και πολύ μάλιστα! Πως μπορώ να ισχυριστώ το αντίθετο; Απορώ….

Συστατικά της παράστασης που θα θαύμαζε ο καθένας: μια ομάδα χορευτών απόλυτα συντονισμένη, οι οποίοι διέθεταν απίστευτη σωματική πειθαρχία αλλά και ποιητική κίνηση, στιγμές που νόμιζες ότι παρακολουθείς video-art, λες και ο Παπαϊωάνου είχε κάνει κινηματογραφικό μοντάζ στη ζωντανή δράση και την παράλληλη κίνηση των χορευτών. Άνδρες που κινούνταν slow motion αλλά σε πραγματικό χρόνο. Στο σημείο εκείνο μαγεύτηκα από την αρτιότητα των κινήσεων τους (καμία θηλυπρέπεια για τους προκατειλημμένους) και αναρωτιόμουν… recollecting αν θα μπορούσε να συγκριθεί με χορευτικές παραστάσεις που επί το πλείστον αποτελούνται από γυναίκες…χωρίς περιστροφές οι άνδρες της ομάδας τους έβαλαν τα γυαλιά…και ναι ήταν και πολύ άντρες για όσους έχουν απορίες!

Στο θέμα μας λοιπόν…Βαλίτσες και αποσκευές, κινούμενοι τοίχοι, αναζήτηση και προσπάθεια επαφής. Ο άνδρας και ο άλλος άνδρας, το 1 που θέλει να γίνει 2. Ένα μεταλλασσόμενο σκηνικό, ένας κυλιόμενος διάδρομος, άλλοτε αεροδρόμιο, άλλοτε γραφείο, άλλοτε γήπεδο και άλλοτε δημόσια ουρητήρια. Άνδρες στη σειρά, ουρούν και αυνανίζονται, παίζουν. Το κοινό παραμένει σιωπηλό. Οι θεατές δεν αντιδρούν, ούτε όταν κατεβαίνουν τα παντελόνια ούτε όταν οι κινήσεις γίνονται ρυθμικές ούτε όταν το πέος και τα οπίσθια γίνονται αντικείμενα εξέτασης - σαν να είσαι στον στρατό (ή μήπως ήταν στον στρατό;) - ούτε όταν η σεξουαλική πράξη γίνεται πραγματικότητα, με τη γυναίκα να υποτίθεται ότι είναι πάνω στο στρώμα.

Η μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα απογειώνει την παράσταση μαζί με το μελαγχολικό track της Shirley Bassey “Where do I begin?” που συνόδεψε όλη τη δράση της παράστασης…πιστεύω ότι ήταν κομψοτέχνημα! Ο Άρης Σερβετάλης (που τυγχάνει να είναι και χορευτής) αναπόσπαστο μέρος του χοροθεάτρου…αριστούργημα! Μπράβο σου Άρη…σε θαυμάσαμε!

Στιγμές που απόλαυσα…εκτός από εκείνη του slow motion που με βρήκε με ανοιχτό το στόμα….ήταν και εκείνη με τους δύο χορευτές, που τρέχουν ο ένας προς τον άλλο, πάνω στον κυλιόμενο διάδρομο (που η φορά του τους απομακρύνει). Αγωνιούν, προσμένουν και όταν συναντιούνται, η φλόγα τους ανάβει. «Σκηνή ”σεμιναρίου” όσον αφορά την απόδοση της ανθρώπινης συνεύρεσης. Νομίζω ότι αυτή και μόνο η στιγμή αξίζει τον κόπο να δει κανείς την παράσταση, να σκεφτεί και να συζητήσει, ακόμη και να γράψει αυτές τις λέξεις». Θα συμφωνήσω απόλυτα με την προλαλήσασα Πέννυ Κούτρα.

«Στην επικλινή σκηνή…εκεί, στο πάνω άκρο του «καταπέλτη» είναι που συντελείται και η πολυπόθητη ένωση, εκεί το 1 γίνεται 2. Όχι απλά, όχι εύκολα, όχι χωρίς αγώνα. Και όταν ακόμα και την τελευταία στιγμή νοιώθεις την απογοήτευση έτοιμη να σου χιμήξει και να σε κυριεύσει (δεν ανοίγει η «ρημάδα η πόρτα» που οδηγεί στον συνάνθρωπο – σύντροφο - φίλο - εραστή), εκεί έρχεται και η λύση του προβλήματος, μαζί με την κάθαρση, από το στόμα του «άλλου μισού» που λέει στον ήρωα: «Δεν θέλει δύναμη. Σπρώξε μαλακά». Με δυο λόγια, χαλάρωσε, άσε την πίεση, βγάλτη από τη ζωή σου, από τη σχέση σου, από τη δουλειά σου. Μην επιτίθεσαι πια. Πάρτο αλλιώς. Και όλα αλλάζουν, η πόρτα θα ανοίξει και θα συναντηθείς με τον συνάνθρωπο – σύντροφο - φίλο – εραστή. Το 1 θα γίνει 2. Και ο μεγάλος καημός θα περάσει»…αυτά γράφει μια συνάδελφος blogger...νομίζω ότι δεν μπορώ να τα αποδώσω καλύτερα…περισσότερα εδώ: http://shine-on-you-crazy-diamond.blogspot.com/

Κάτι τελευταίο που με ξένισε ήταν η ανομοιομορφία του κοινού…είπαμε η τέχνη έχει την δύναμη να επιβληθεί αλλά χωρίς διαθέσεις και προθέσεις διαχωρισμού θεωρώ ότι το «2» ανταποκρίνονταν σε ένα ευρύτερο νεανικό κοινό, κατά βάση…πώς να το κάνουμε οι μεγάλες κυρίες, η κοκκέταρια με τα γουναρικά και τα πανάκριβα κοσμήματα που μετά το τέλος της παράστασης χαζεύανε στα Τoss δεν γέμισε το μάτι…δεν μου άρεσε σαν εικόνα…αισθητικά…τελοσπάντων εύλογο point…Με μια κουβέντα, όπως γράφει η αγαπητή φίλη και συνάδελφος blogger lo-li…το σλόγκαν που πρέπει να δανειστούμε από κάποιο άλλο θέμα είναι το παρακάτω: ΔΕΣ ΤΟ Η' ΖΗΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕΣ!

Tuesday, December 19, 2006

The Omen!


Ακολουθεί απόσπασμα από την ιστοσελίδα http://www.e-paideia.gr/ που προβλέπει δυσοίωνο το μέλλον των blogs…ευσεβείς πόθοι…αν νομίζετε ότι έτσι εύκολα θα μας ξεφορτωθείτε είστε πολύ γελασμένοι…εντάξει είπαμε έχουμε υποχρεώσεις που τρέχουν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτούμαστε της προσπάθειας να εκφράζουμε αυτό που πιστεύουμε , σε αντίθεση με τον υποφαινόμενο κύριο Πάλμερ … ο οποίος ισχυρίζεται ότι«ο καθένας πιστεύει ότι έχει να πει κάτι, μέχρι τη στιγμή που του δίνεται η δυνατότητα να το κάνει» …και μετά τι κύριε αναλυτά? Χορταίνουμε τόσο πολύ που έπειτα δεν έχουμε τίποτα πλέον να πούμε?…αυτό δεν θέλω να πιστεύω ότι ισχύει κατά γενική ομολογία …οι φαν του είδους και τα άτομα με ευρύτερες αναζητήσεις παραμένουν πιστοί …και ξέρω ότι είναι καμπόσοι all over the world…όταν μπαίνεις στο χορό αναπόφευκτα θα χορέψεις…είναι σαν μια αύρα που σε παρασύρει θες δεν θες…otherwise you give up from the right beginning…ίσως να έχω και άδικο για μικρές εξαιρέσεις..but who gives a shit..(μετά συγχωρέσεως)
and by the way ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ...


Σημείο-καμπή για τα διαδικτυακά ημερολόγια (blogs) θα αποτελέσει το 2007, αναφέρει Το Βήμα (15.12.2006). Και τούτο, διότι, κατά τη διάρκεια του ερχόμενου έτους, τα blogs αναμένεται να μειωθούν στα 100 εκατομμύρια.
Αυτή είναι η εκτίμηση της εταιρίας Gartner, σύμφωνα με την οποία το μέλλον των blogs προαναγγέλεται δυσοίωνο. Οι αναλυτές της εταιρίας αναφέρουν ότι περίπου 200 εκατομμύρια χρήστες του ΄Ιντερνετ έχουν ήδη σταματήσει να γράφουν στο προσωπικό τους blog κι αυτό διότι οι περισσότεροι βαριούνται να το ανανεώνουν.
Πρόκειται για μία εφήμερη ενασχόληση, η οποία πολλούς γοητεύει αλλά και κουράζει ταυτόχρονα.

Friday, December 15, 2006

Seeking...

Σάστισα σου λέω...διάβασα το πρώτο μου comment, στο ποστάκι μου με τίτλο Τέλος Εποχής...απο άτομο που φέρει το nick name Milamber, αγνώστων λοιπών στοιχείων και συνειδητοποίησα οτι η ιστοσελίδα μου είναι πλέον ευρέως κοινοποιημένη και προσβάσιμη...απο όλους... Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος χρήστης μου προκάλεσε το ενδιαφέρον με τον ταραχώδη Αντι-δεκάλογο «Απάντηση στην Παρηγοριά» ..ως συνέχεια ή απάντηση θα έλεγα καλύτερα στον ζοφερό μου post που κλείνει με τον Δεκάλογο Παρηγοριά στον Άρρωστο...για τον λόγο αυτό θεωρώ οτι το σχόλιο του συγκεκριμένου user θα πρέπει να δημοσιευτεί επίσημα στην βασική ιστοσελίδα, να αποκτήσει την θέση που του αξίζει...μιας και δίνει πνοή σε καυτά ερωτηματικά και ανησυχίες που οργιάζουν στο μυαλό μου...και όχι μόνο ...
Καλημέρα
Είδα την ιστοσελίδα σου. Την ξαναείδα. Τη χάζεψα. Μετά άρχισα να διαβάζω. Μετά προβληματίστηκα. Τέλος είπα να γράψω και εγώ κάτι, έτσι για να τιμήσω τον προβληματισμό.
Ο Αντί-κλισέ Δεκάλογος – Απάντηση στην Παρηγοριά
1)Σε παίρνει δε σε παίρνει από κάτω, υπάρχουν στιγμές που όλοι χάνονται. Αυτή είναι η σκληρή ομορφιά της ζωής.
2)Τα εμπόδια δεν είναι πάντα για καλό. Πολλές φορές είναι ανούσια, μας αποδιοργανώνουνε και μας σπάνε τα νεύρα.
3)Άμα δεν αγχώνεσαι, πώς περιμένεις να φτιάξουν όλα ;;;;
4)Ήθελα να ήξερα ποιος έκανε την τρομερή αυτή σκέψη, ότι όλα στην αρχή είναι δύσκολα, αλλά μετά ως δια μαγείας γίνονται τόσο απλά, τόσο όμορφα.!!
5)Αυτός ο δρόμος που εναγωνίως ψάχνουν όλοι να βρουν πως ξέρουν όταν το βρουν που οδηγεί ;. Έχουν κάνει συμβόλαιο ή μήπως έχουν PDA – GPS ;
6)Χωρίς την υγεία μας δε γίνεται τίποτα. Συμφωνώ. Αυτό τώρα σημαίνει ότι αν είμαστε υγιείς μπορούμε να κάνουμε τα πάντα ;
7)Εάν όταν είσαι ξύπνιος σκέφτεσαι, σε μια μόνο ημέρα, όσο σκέφτονται άλλοι σε δύο χρόνια, τότε δε δικαιούσαι να κοιμηθείς και εσύ δυο χρόνια μήπως σκεφτεί και κανένας άλλος για μια μέρα ;
8)Γιατί είναι τόσο δύσκολο ο άνθρωπος να καταλάβει ότι η κατάθλιψη είναι μέρος της ζωής ; Ρε μπας και είναι όλοι ευτυχισμένοι και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Μπα. Απλά φοβούνται στην ιδέα ότι δε θα είναι πάντα καλά. Έχουν δει όμως το καρδιογράφημα ενός ζωντανού ανθρώπου ; Μια πάνω, μια κάτω, μια πάνω, μια κάτω……………. Αν σταματήσει το πάνω κάτω --------Sorry. End of line.
9)Πάρα πολλά άτομα τα πάνε καλά σε όλους τους τομείς και άλλα τόσα τα έχουν κάνει όλα χάλια. Μετά οι πρώτοι με τους δεύτερους αλλάζουν θέση και μετά πάλι τα ίδια και φτου και απ’την αρχή.
10)Αυτό που δε μπορώ με τίποτα να κατανοήσω είναι, τι είδους παρηγοριά βρίσκει ένας άνθρωπος ο οποίος περνάει άσχημα, στο γεγονός ότι και οι άλλοι άσχημα περνάνε ;

Υ.Γ. Milamber (ο μάγος απο τα Χρονικά του Κρόντον;;;;;) σε αναζήτησα...προσπάθησα να βρώ αν έχεις και εσύ blog κάπου χωμένο, να διαβάσω κάτι δικό σου γιατί είμαι σίγουρη οτι έχεις πολλά να πείς ... αλλά μάταια...δεν μπόρεσα να ανακαλύψω τίποτα άλλο παρά μόνο αυτούς εδώ τους στίχους απο ένα ποίημα που προβάλλει σαν μότο ένος χρήστη που έχει το ίδιο όνομα με το δικό σου...ποιήμα που είναι συνδεδεμένο με κάποιο τρόπο με την σειρά επιστημονικής φαντασίας Wheel of Time του Robert Jordan:
Thus is our agreement written, thus is treaty made. Thought is the arrow of time; Memory never fades. What was asked is given; The price is paid. ...
Σου θυμίζει κάτι;

Friday, December 08, 2006

ΟνΕιρόΚοΣμΟς.........



Υπάρχει κάποιος μοναδικός τρόπος να χωρέσουμε σε ένα κουτί γεμάτο απο όμορφες αναμνήσεις...και μια συλλογή απο αγαπημένες σκηνές βγαλμένες απο ταινίες του σινεμά....??? Να αιχμαλωτίσεις μέσα εκεί στιγμές απείρου παραλογισμού που εκτυλίσσονται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας...επιθυμίες που ακροβατούν στην ανάγκη να μεταμορφώσεις την καθημερινότητά σου σε ένα κόσμο ονειρικό και φανταστικό, σαν ένα «ενήλικο» παιδότοπο....Αισθάνθηκα λοιπόν την ανάγκη να σκαρφιστώ λύσεις για το πρόβλημα μου, το αιώνιο αυτό πρόβλημα να ταυτίζομαι ελαφρά μανιωδώς με το περιεχόμενο ταινιών που μιλάνε στην ψυχή μου....Αποτέλεσμα της προσπάθειας (μιας και δεν βρίσκω τρόπο να κόψω και να ράψω στο τοίχο του δωματίου μου σκηνές απο την ταινία): να τις φυλάξω σε ένα μέρος ασφαλές όπου δεν κινδυνεύουν να φθαρούν....αφού κατά βάθος είμαι εγώ...όλα αυτά τα ψήγματα που συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου, συναισθήματα, φοβίες που με κατακλύζουν, αντανακλούνται ξαφνικά μέσα απο απο τον κόσμο του Στεφάν και της Στεφανί. Αθεράπευτα και συνάμα εξωφρενικά δημιουργική, ονειροπόλα ταινία με άκρως συμπαγείς και περιεκτικούς διαλόγους που έμπηξαν πιο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο: «Γιατί επέλεξες εμένα?» ρωτάει απεγνωσμένα η Στεφανί.... «Γιατί όλοι οι άλλοι είναι τόσο βαρετοί, εσύ είσαι τόσο διαφορετική!!!» της ανταπαντά ο Στεφάν με μια παιδική αφέλεια πνιγμένος σε ένα παράπονο.

Η ταινία είναι ένα αριστούργημα. Τοπία και πόλεις ολόκληρες από χαρτί, σκηνικά από ύφασμα, νερό από σελοφάν και σύννεφα από βαμβάκι, ντύνουν μερικές από τις σκηνές στο ιδιαίτερο σημείο εκείνο που η πραγματικότητα συμβάλλει με το όνειρο. Δεν θυμάμαι τις στιγμές εκείνες, ιδιαίτερα στο τέλος....όταν σάλπαραν μέσα σε ένα καραβάκι...σφιχταγκαλιασμένοι πάνω στο ρούχινο χρυσό πόνυ-αλογάκι κυματίζοντας στην θάλασσα απο γαλάζιο και λευκό σελοφάν, να βρισκόμουν στον χώρο, σαν να ονειροβατούσα και εγώ...πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων που μοσχοβολούσαν στο τηλεοπτικό στούντιο καθώς ο στεφάν ανακάτευε σε μια τεράστια κατσαρόλα τα υλικά της συνταγής για τα όνειρα του...αναμνήσεις του παρελθόντος, λίγο απο φιλίες, σχέσεις και έρωτα....ίσως μου διαφεύγουν τα λοιπά συστατικά...

Πολύ καλή η μουσική επένδυση και σε συνδυασμό με το animation και τα απλά εφφέ προκύπτει ένα super αποτέλεσμα αξιοποιώντας εξαιρετικά και τις 3 διαστάσεις. Ο Μπερναλ αξεπέραστος όπως πάντα, είναι ένας αξιολάτρευτος γκαφατζής ο οποίος πείθει χωρίς ενδοιασμούς για τον ρόλο του μιας και φαντάζει το παιδί της διπλανής πόρτας-που λέει ο λόγος, που τέτοια τύχη... Είναι το σούπερσουρεαλιστικό έργο χωρίς να διαφαίνεται κάτι υπερβολικό...κατ’εμέ πάντα...ίσως επειδή ταυτίστηκα πολύ!

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να προσθέσω οτι είναι μια ταινία ακατάλληλη για κάποιους –ίσως την βρουν υπερβολικά παρανοϊκή, ή και βαρετή όπως το βλακώδες κοινό που παρευρίσκονταν στην αίθουσα την ημέρα προβολής του, που σηκώθηκε ευθαρσώς να φύγει απο τον χώρο εν αγνοία του κατά πόσο πολύ προσβάλλει αυτή τους η κίνηση την αισθητική μου...του πόσο αηδίασα βλέποντας τους να φεύγουν κρατώντας με νύχια και με δόντια το στόμα μου κλειστό για να μην ουρλιάξω: «ρε ΒΡΩΜΟΜΠΑΖΑ προσέξτε μην καείτε, μην βάλετε και πολύ το μυαλό σας να δουλέψει και κουραστείτε, γελοίοι τύποι, καραγκιόζηδες πηγαίντε να δείτε καμία τσοντούλα, Ράμπο, κανένα Σε Βλέπω ή το Scary Movie να φάτε κανένα ποπ κόρν και μετά να πάτε να γ..... σαν μην συνέβη ποτέ τίποτα....» και όχι να έρχεστε να μας την σπάτε και να μας αποσυντονίζετε επειδή δεν μπήκατε καν στον κόπο να διαβάσετε περι τίνος πρόκειται η ταινία και τι αφορά! Δεν είμαι αυστηρή απλά δεν είναι και η πρώτη φορά που συμβαίνει....αι στα διάλα...βρωμόμπαζα, μικροαστοί!
Ζητώ συγνώμη που εκτροχιάστηκα και αναγκάζομαι να κλείσω έτσι αυτό το post αλλά πραγματικά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω σε τέτοιου είδους καταστάσεις .... Γκοντρυυυυυυυυυυύ σ’αγαπώωωωωωωωωω
ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΜΗΝ Μ’ΑΦΗΝΕΙΣ ΜΟΝΗ.....
Υ.Γ. Ευτυχώς υπήρξαν και μικρές οάσεις στην έρημο...όπως είπες και εσύ Bruno τουλάχιστον ήξερα οτι βρισκόταν κάποιος στο πλήθος που του άρεσε αυτό που έβλεπε..το αγάπησε όσο εγώ...

Μια εικόνα χίλιες λέξεις...




Όχι δεν είναι card postal...είναι τα χρόνια που έζησα εκτός Ελλάδας...είναι δρόμοι, γεφύρια, μονοπάτια που περπάτησα μόνη ή με συντροφιά, για κάμποσο καιρό... εικόνες που φωτογραφίζουν το κοντινό μου μεν... παρελθόν δε...είναι στιγμές που παγιδεύτηκαν στον φακό της κάμερας μου...στιγμές που απαθανατίζουν απέραντη ομορφιά......άραγε πότε θα ξαναβιώσω απλόχερα τέτοια συναισθήματα...αμφίβολο!!!Νοσταλγώωωωωωω.................................................................και αναρωτιέμαι...που ήμουν και που βρίσκομαι????

Sunday, December 03, 2006

Καλλιτεχνικά Δρώμενα


Λίγες ώρες πριν απο την επεισοδιακή μου εξόρμηση στους κινηματογράφους Village, για να απολαύσω επιτέλους το νεόφερτο στις ελληνικές αίθουσες “The Science of Sleep”, αποφάσισα να κάνω ένα απολογισμό του μήνα Νοεμβρίου, τι είδαμε και που παρεβρεθήκαμε, αναφορά σε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες σινεφιλικές...ή και μη σινεφιλικές, όπως το πάρει κανείς. Ας αρχίσουμε λοιπόν με το πιο πρόσφατο κατά σειρά έργο που είδαμε στο θέατρο την περασμένη εβδομάδα που φέρει το όνομα «Festen - Οικογενειακή Γιορτή». Πρόκειται για μια εκρηκτική θεατρική διασκευή του Ντέιβιντ Έλντριτζ, βασισμένη στην πολυβραβευμένη ταινία που υπογράφει η μορφή του Δανέζικου σινεμά, σκηνοθέτης και δημιουργός του Δόγματος 95, Τομάς Βίντενμπεγκ. Όσοι πιστοί προσέλθετε στο Θέατρο Θησείον στου Ψυρρή όπου ανεβαίνει η παράσταση. Αγαπημένη κινηματογραφική ταινία γραμμένη ανεξίτηλα στην μνήμη ως the best of, στην κυριολεξία ήμουν απο εκείνους που ανέμεναν καρτερικά να δούν την θεατρική της μεταφορά. Πολλοί θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν ως «ένα ψυχολογικό θρίλερ που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της οικογενειακής γαλήνης για πάντα...και ως ένα σκοτεινό κωμικό ταξίδι στην απαγορευμένη οικογενειακή αλήθεια». Θεωρώ οτι πιθανόν να ήταν ένα καθηλωτικό, ανατριχιαστικό, ηλεκτρισμένο για τους ανυποψίαστους θεατές θεατρικό έργο, εμένα όμως δεν με έπεισε και δεν με συνεπήρε ολοκληρωτικά. Καταπληκτικές οι ερμηνείες του Γιάννη Στάνκογλου στο ρόλο του Μίκαελ και του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη στον ρόλο του Kρίστιαν, ρόλο-καταλύτη...παρόλο που αισθάνθηκα κάποιες στιγμές οτι δεν τόνιζε τις αντιθέσεις των συναισθημάτων που απαιτεί το έργο. Κάποιοι σχολίασαν οτι το κόλπο με την κάμερα ήταν ευρηματικό αλλά μέτρια εκτελεσμένο...οφείλω να συμφωνήσω μιας και σημαντικές σκηνές εκτυλίσσοταν εκτός του κυρίου χώρου έχοντας και ως αποτέλεσμα να κουράζει αυτή συνεχόμενη εναλλαγή. Επίσης υπήρξαν πράγματι αταίριαστες βωμολοχίες στην αρχή οι οποίες αμφιβάλλω και εγώ εάν έχουν μεταφραστεί σωστά από το πρώτοτυπο κείμενο. Συμπέρασμα είναι, όπως πολύ σωστά διάβασα, οτι δεν φταίει η σκηνοθέτις ή οι ηθοποιοί τόσο, όσο το ότι το κείμενο είναι μάλλον αδύναμο κι απλά ευτύχησε ιδιαίτερα στην κινηματογραφική μεταφορά.

Επόμενη στάση. Odeon Cosmopolis Λεωφόρος Συγγρού, μεταμεσονύκτια προβολή της ταινίας Babel. Αγνώμον του όλου concept κατρακύλισα στα άνετα καθίσματα δίχως να νιώθω συναισθήματα αγοραφοβικά, εξάλλου η αίθουσα ήταν μισοάδεια. Η ατμόσφαιρα διόλου αποπνικτική σε σχέση με την σχιζοφρενική κατάσταση που επικρατεί στα Village Cinemas-ειδικά στο Park Ρέντη. Τελειώνει η ταινία και όπως κάθε φορά...σιωπή! Αυτό σημαίνει οτι το έργο άξιζε την φημολογία που τόσο καιρό έδινε και έπαιρνε! Ο Μεξικάνος σκηνοθέτης το ξέρει καλά το ποίημά του, και εδώ το τελειοποιεί. Δεν είναι μόνος. Μαζί του συνεργούν τέσσερις μάστορες, που συνιστούν μια ανεπανάληπτη dream team. Ο σεναριογράφος του Γκιγιέρμο Αριάγκα (φημολογείται ότι εδώ τελειώνει η συνεργασία τους), ο οπερατέρ Ροντρίγκο Πριέτο και οι βραβευμένοι με Όσκαρ μοντέρ Πίτερ Μιριόνε, καθώς και ο συνθέτης Γκουστάβο Σανταολάγια συντελούν σε μια τεχνική αντίστοιχη του πουαντιγισμού που πρωτοείδαμε στα 21 γραμμάρια. Διαβάζοντας την LIFO μου μένει το παρακάτω απόσπασμα: «Στη Βαβέλ το εγχείρημα είναι τολμηρό, γιατί, με τη σπονδυλωτή διάρθρωση των διαφορετικών ιστοριών, κινδυνεύει η ενότητα χώρου και ύφους. Τελικά, κάθε συμβάν κρατάει τα δικά του, ειδικά χαρακτηριστικά, και ενώνεται με τα υπόλοιπα χωρίς απαραιτήτως να χρειάζεται το σεναριακό πάντρεμα του Αριάγκα, με το οποίο συσχετίζει τα γεγονότα... Ο Ινιάριτου χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλες τις κινηματογραφικές του δυνάμεις για να αποτυπώσει τη διάσπαρτη γλώσσα της ασυννενοησίας και να την παραβιάσει με το οικουμενικό κλειδί της συναισθηματικής προσευχής. Το χάος που προσπαθεί να βρει τις κατάλληλες λέξεις, αυτό είναι η Βαβέλ. Είναι βέβαιο πως θα προκαλέσει σκέψεις και τον σκεπτικισμό κάποιων...». Τον δικό μας σκεπτικισμό πάντως κατάφερε να τον διεγείρει...και αξίζει να το δείτε μοναχά για την κωφάλαλη νεαρή Γιαπωνέζα που δίνει μαζί με τον Μπράντ Πιτ ρεσιτάλ ερμηνείας!

Και το καλύτερο το κρατήσαμε για το τέλος! Αλμοδοβαρική μέχρι τελικής πτώσεως και λάτρης του ισπανόφωνου σινεμά...δεν θα μπορούσα να μην έχω τρέξει να δώ, έστω και την δεύτερη ημέρα της πρεμιέρας του στο Νιρβάνα, το Volver!!!!!!!!!!!

Ο κόσμος του Volver είναι γυναικείος και η κοινωνία καθαρά μητριαρχική. Όλη η ταινία στηρίχθηκε στις υπέροχες ερμηνείες των τριών γυναικών. Αυτό που εξέπληξε πολύ κόσμο ήταν η ερμηνεία της Πενέλοπε Κρουζ. Εγώ πάντα διατηρούσα εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη για το θέμα...διότι ενστικτωδώς είχα ξεχωρίσει το ταλέντο της Πενέλοπε όπου πνίγεται στην φαστ φουντ κουλτούρα του Χόλυγουντ που κανονικά θα έπρεπε να ονομάζεται Μπόλυγουντ -Ο κόσμος της διασκευής ευρωπαϊκών ταινιών ! Που λέτε...η ερμηνεία της μεστή, ευαίσθητη, το ζεστό της βλέμμα, τα υγρά της μάτια και όλη η υπόσταση του χαρακτήρα της Ραϊμούντα έτσι όπως τον εξέφρασε, έκλεψαν την παράσταση και ανέδειξαν το μοναδικό της ταλέντο.

Παραθέτω ένα κομμάτι που διαβάσα online: «Όλες οι ηθοποιοί της ταινίας βραβεύτηκαν ομαδικά στις Κάννες, ένας συμβιβασμός που τιμά έμμεσα τον Αλμοδόβαρ και εκθέτει άμεσα μία ακόμη επιτροπή που δεν έχει το θάρρος να του δώσει –επιτέλους!– έναν Χρυσό Φοίνικα. Δεν έχει καμία σημασία, αλλά το αναφέρω με δεδομένο ότι ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ επιλέγει να στέλνει τις ταινίες του στο διαγωνιστικό...ενώ εκείνοι τον έχουν ανάγκη.»...τι να πώ μετά απο τόσο κόπο και πολυετή προσπάθεια να προσφέρει στο κοινό του ουσιαστικό σινεμά...αυτή είναι η αναγνωρισιμότητα που του ανταποδίδουν???????? Με ένα βραβείο παρηγοριάς (καλύτερης σκηνοθεσίας) που όπως ανάφερε αργότερα, περίμενε, μετά απ' όσα γράφτηκαν για την ταινία τουκλείνει η χρονιά. Τελοσπάντων, μην πλατιάσω άλλο. Ήταν μαγευτική η ταινία του Αλμοδόβαρ. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος: « ...μας «παίζει» μεταξύ ενός καθημερινού ρεαλισμού και του κόσμου των πνευμάτων υπονομεύοντας το μελό με χειρουργικές ανατροπές, το χιούμορ αραιώνει και περνάει στην τελική φάση, στα βάθη της ψυχής και των απωθημένων.» Φυσικά και Μην περιμένετε να βγεί σε Dvd για να το δείτε όπως συστήνει κάποιος άξεστος σε μια ιστοσελίδα!!! Η σκηνή που η Ραϊμούντα τραγουδάει το κλασικό Volver δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου...ανατριχιαστικό!!!

Tengo miedo el encuentro con el pasado
que vuelve a enfrentarse con mi vida
tengo miedo de las noches que pobladas
de recuerdos encadenan mi sufrir
pero el viajero que huye,
tarde o temprano detiene su andar
mas el olvido que todo destruye
haya matado mi vieja ilusion
Cual escondida la esperanza humilde
es toda la fortuna de mi corazon.
Volver con la frente marchita...

Υ.Γ.Coming soon με ξεχωριστό post της ταινίας The Science of Sleep...της το χρωστάω ολόψυχα για το δώρο που μου έκανε χτές βράδυ...να ονειρευτούμε μαζί πετώντας πάνω απο μια πόλη φτιαγμένη απο κουκλόσπιτα, να σαλπάρουμε αγκαλιά σε μια θάλασσα φτιαγμένη απο άσπρο και γαλάζιο σελοφάν!

Tuesday, November 28, 2006

Εις μνήμην του Αλεξάντρ Λιτβινιένκο.....



Κοιτάζοντας αποσβολωμένη την μικρή οθόνη βλέπω το ίδιο έργο να παίζεται ξανά και ξανά με τον ίδιο ρόλο πρωταγωνιστή κάθε φορά και ένα σωρό απο κομπάρσους να υποδύονται τα θύματα. Μόνο που στο έργο που λέγεται ζωή, όταν οι κομπάρσοι δεν διαθέτουν τις ανάλογες υποκριτικές ικανότητες και δεν μπορούν να συμμορφωθούν με το σύστημα, είναι περιττώματα που πρέπει να αφανισθούν. Έτσι συνέβη στην περίπτωση της αλησμόνητης ρωσίδας δημοσιογράφου και πολεμικής ανταποκρίτριας Άννα Πολιτκόφσκαγια που βρέθηκε δολοφονημένη στη Μόσχα, όπου σε συνδυασμό με την τραγωδία του αργού θανάτου του Ρώσου πρώην πράκτορα της KGB Αλεξάντρ Λιτβινιένκο ο οποίος πέθανε αργά το βράδυ της Πέμπτης, σε νοσοκομείο του Λονδίνου όπου νοσηλευόταν, η συνομωσία ήρθε και έδεσε. Βρετανοί ειδικοί που μελετούν τα αίτια θανάτου του ανακοίνωσαν ότι βρέθηκαν στο σώμα του 43χρονου πρώην συνταγματάρχη της FSB (πρώην KGB), μεγάλη ποσότητα του ραδιενεργού ισότομου πολώνιου 210. Λίγο πριν πεθάνει ο Λιτβινιένκο είχε παραδώσει σε φίλο του μία επιστολή, στην οποία κατηγορούσε τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν ότι τον δολοφόνησε. Συγκλονιστικό μα αυτή είναι κατεξοχήν η αλήθεια. «Μπορεί να καταφέρατε να μου κλείσετε το στόμα, αλλά αυτή η σιωπή θα έχει κόστος. Αποδείξατε ότι είστε τόσο βάρβαρος και άκαρδος, όσο ισχυρίζονται ότι είσθε οι πιο εχθρικοί επικριτές σας», αναφέρεται στο κείμενο που διαβάσθηκε από τον φίλο του Αλεξάντρ Λιτιβιένκο. Ο Ρώσος πρόεδρος απέρριψε τις κατηγορίες, εκφράζοντας τη λύπη του γιατί, όπως είπε, ο θάνατος ενός ανθρώπου χρησιμοποιείται για πολιτικούς σκοπούς. Ασύλληπτη η δήλωση του κύριου Πούτιν οφείλω να ομολογήσω και πραγματικά αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμη πιστεύουν, τα εκάστοτε μοναρχικά γουρούνια που κυβερνούν και εκλέγονται όχι με νόμιμο τρόπο στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οτι θα στερούν απο τους πολίτες τους τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, ΤΟ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του και το δικαίωμα να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και από όλο τον κόσμο και ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΥΝΕΡΧΕΤΑΙ και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς (αρθρο 19 & 20 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου);

Οι φίλοι του Λιτβινιένκο κατηγόρησαν τις «σατανικές δυνάμεις» στη Ρωσία για το θάνατό του, επισημαίνοντας πως τον δηλητηρίασαν πριν από τρεις εβδομάδες για να τον εκδικηθούν!!! "Πολεμούσε τις σατανικές δυνάμεις στη Ρωσία, εναντίον της KGB, εναντίον των αρχών που καταστέλλουν τη δημοκρατία και τις ελευθερίες", δήλωσε ο Όλεγκ Γκορντιέφσκι μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Sky. «Έπεσε θύμα εκδίκησης και κακίας των δυνάμεων αυτών», πρόσθεσε ο ίδιος, ο οποίος επίσης ήταν κατάσκοπος και αποσκίρτησε τη δεκαετία του ’80 στη Βρετανία. Για τον Γκορντιέφσκι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η KGB (σημερινή FSB) βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Ο Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Νεκράσοφ, στενός φίλος του Λιτβινιένκο, σε συνέντευξή του στους TIMES αποκάλυψε πως ο 43χρονος πρώην πράκτορας του είπε 2 μέρες πρίν πεθάνει πως «τον έφαγαν οι μπάσταρδοι, αλλά δεν μπορούν να τα καταφέρουν με όλον τον κόσμο».
Οι γιατροί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Λονδίνου έκαναν ό,τι μπορούσαν για να σώσουν τη ζωή του Λιτβινιένκο. Όμως δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν το δηλητήριο που προκάλεσε τις τόσο σοβαρές ζημιές στον οργανισμό του. Ο Αλεξάντρ μεταμορφώθηκε μέτα την δηλητηρίασή του όπως δείχνει η φωτογραφία. Με εξοργίζει και μόνο η ιδέα του να αντικρίζω αυτού του είδους την κατάντια. Στην Λευκορωσία- Ουκρανία- Γεωργία- τα ίδια Παντελή μου τα ίδια Παντελάκη μου, απαγωγές, δολοφονίες, εξαφανίσεις δημοσιογράφων και σφαγές πολιτών που αντιπροσωπεύουν την αντιπολιτευτική μερίδα του λαού, που αντιστέκεται στα αίσχη και στα σκάνδαλα , άνθρωποι που απλά λένε την γνώμη τους, που συμμετέχουν σε σωματεία και μη κυβερνητικές οργανώσεις, λογοκρισία και λουκέτο σε κάθε είδους ίδρυμα που «υπονομεύει τις αρχές δημοκρατίας της χώρας», όπως ισχυρίζονται τα καθίκια!!! Έχω αφινιάσει!!!
Η Πολιτόφσκαγια απο την άλλη, εργαζόταν για τη μικρής κυκλοφορίας αντιπολιτευόμενη ημερησία εφημερίδα Νόβαγια Γκαζέτα της Μόσχας και είχε γίνει γνωστή για τα άρθρα της με τα οποία αποκάλυπτε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα ρωσικά στρατεύματα στην Τετσενία. Συνέχισε τη δριμύτατη κριτική της για τα θέματα αυτά, παρά τις έντονες κυβερνητικές πιέσεις που δεχόταν. Είχε μεσολαβήσει ως διαπραγματεύτρια προς τους τσετσένους αντάρτες όταν αυτοί είχαν καταλάβει ένα θέατρο της Μόσχας το 2002. Το 2004, όταν επιχείρησε να μεταβεί από τη Μόσχα στο βόρειο Καύκασο για να καλύψει τη δραματική κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν, υπέστη σοβαρή δηλητηρίαση όταν ήπιε στο αεροπλάνο ένα φλιτζάνι τσάι και μεταφέρθηκε σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο. Η ίδια είχε αποδώσει τότε τη δηλητηρίαση αυτή στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. «Η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει ότι η Αννα Πολιτκόφσκαγια βρέθηκε στο στόχαστρο λόγω της δημοσιογραφική της εργασίας, με την οποία περιέγραψε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία και σε άλλες περιοχές της Ρωσίας», τονίζει σε ανακοίνωσή της η διεθνής οργάνωση.

Εν κατακλείδι, ποιος «έφαγε» τον Aλεξάντερ Λιτβινιένκο; «Ήταν ξεκαθάρισμα λογαριασμών από την ουκρανική μαφία, μέλη της οποίας είχε καταγγείλει ο Λιτβινένκο στην ιταλική αστυνομία για παράνομο εμπόριο όπλων; Σύμφωνα με το περιβάλλον του πρώην κατάσκοπου, η έκδοση του βιβλίου του H FSB ανατινάσσει τη Pωσία: O τρόμος εκ των έσω το 2002, στο οποίο υποστηρίζει ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες σκηνοθέτησαν μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων στη χώρα για να ενοχοποιήσουν τους Tσετσένους αντάρτες, ήταν η αρχή του τέλους για τον Λιτβινιένκο. H σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι όμως για τις σατανικές δυνάμεις της Pωσίας όπως τις αποκαλεί ο επιστήθιος φίλος του Γκορντιέφσκι, ήταν οι έρευνές του γύρω από την πρόσφατη δολοφονία της δημοσιογράφου Άννα Πολιτόφσκαγια.»
Ένας φαύλος κύκλος που ΠΟΤΕ δεν έχει τελειωμό και όποιος επιχειρήσει να μπεί σ’αυτον για να διελευκάνει καταστάσεις πνίγεται καταβροχθίζεται απο τα σαγόνια των απολυταρχισμού που διέπει τα καθεστώτα της πρώην ΕΣΣΔ.

Ενός κακού...Μύρια κακά έπονται...το θέμα είναι ποιός έχει την τόλμη να τα ξεσκεπάσει...σ’ αυτούς τους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν όπως και σε πολλούς άλλους στο Μίνσκ, στην Τυφλίδα, στο Κίεβο, ασκήθηκε μεγάλη πίεση να μην σκαλίζουν τα κακώς κείμενα της εξουσίας. Δεν ενέδωσαν ούτε στιγμή, και συνέχισαν ως το τέλος, αποκαλύπτοντας, πάντοτε με στοιχεία, ο,τι σκίαζε την ομαλή πορεία της χώρας προς τη Δημοκρατία. Τους αξίξει ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ...οτι και αν πώ παραπάνω θα είναι περιττό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!







Friday, November 24, 2006

ΗoooRNY ΒaΒΥΥΥΥΥ......

Πρίν μέρες ξεφυλλίζοντας ένα κοριτσίστικο περιοδικό, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει αυτήν την στιγμή, το βλέμμα μου καθηλώθηκε σε ένα άρθρο που ανέλυε την τέχνη του Pole &Lap Dancing, τις μεθόδους εξοικείωσης με το σπόρ, τους τρόπους απόκτησης και εγκατάστασης του «στύλου» στην κάμαρη σας, ή όπου αλλού σας κάνει κέφι τελοσπάντων, διάφορες διευθύνσεις προκειμένου να λάβετε σχετικές πληροφορίες που αφορούν την παραγγελία του είδους και φυσικά τα αγαπημένα μου e-shops απο όπου μπορείς να αγοράσεις online...poles σε διάφορα μεγέθη και χρώματα…όπως επισης lingerie underwear και DVD’s που περιέχουν τις τεχνικές για να μάθεις πως να χορεύεις «γύρω γύρω όλοι στην μέση η κολώνα».
Όντας περιέργη επισκέφθηκα τον διαδικτυακούς τόπους και τις διάφορες υπερσυνδέσεις –ή αλλιώς links… για να εφαρμόσουμε και αυτά που μάθαμε στο ECDL Core- που συνέστηνε ανεπιφύλακτα η συντάκτρια προκειμένου να ανακούφισω την δίψα μου για «μάθηση»!!! Και τι να αντικρύσω εγώ η αγνή και άπειρη χωριατοπούλα? Έχει στηθεί μιλάμε οργανωμένο κύκλωμα γύρω απο το Pole Dancing, ειδικά εις τας Αγγλίας!!! Όλοκληρο ιστορικό οδοιπορικό για το πως γεννήθηκε η ιδέα αγοράς ενός pole, στις 17 Ιανουαρίου του 2002 για την ακρίβεια ημερομηνία γέννησης , όπως επίσης και για τις άλλες χρήσεις που μπορεί να προσφέρει, χαρακτηριστικά αναφέροντας:

“Its good exercise and you' will do it, try walking past a pole without climbing it or swinging around it. Making your male visitors look like wimps when they try to climb it. They generally turn purple and slide down slowly. It makes the ladies curious and you'll get many more lady visitors. There's a good chance that you'll get to see the tits of all your mates girlfriends, and it’s cheaper than a hot tub. Kids love a pole, to mess around with…” ΜΜΜΜ ΤΩΡΑ ΠΕΙΣΤΗΚΑ!

Παρακάτω διαπίστωσα οτι υπάρχουν και ένα σωρό σχολές που παραδίδουν μαθήματα σε διάφορες πόλεις all over USA, Great Britain and Paris, για άντρες και γυναίκες αρχάριους/ες και μη, διάρκειας 6 εβδομάδων και με κόστος 135 λίρες!!! Κορίτσια τρέξτε τρέξτε να αγοράσετε εξοπλισμό γιατί απο Δευτέρα ξεκινάμε προπόνηση, τι γυμναστήρια και μαλακίες!Λεπτομέρειες για τα ανήσυχα πνεύματα εδώ: http://www.mypole.co.uk/index.htm. Περαιτέρω πηγές αναφέρονταν σε ρουχισμό pole dancing, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν τα εσώρουχα leather& PVC και τα Fantasy costumes: http://www.pleasurewear.co.uk/main/index.php?cPath=22. Γενικώς και ειδικώς δεν θέλω να σχολιάσω τα 30ποντα υποδήματα!!! Επιπλέον αναφορές σε events and competitions παρουσιάζοντας την Miss Pole Dancer 2006, προσκυνάτε αγόρια!!!Για οφθαλμόλουτρο εδώ http://www.mypole.co.uk/misspoledanceuk2006.asp. Και τέλος επειδή είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι οι άνθρωποι με το φαινόμενο της ανεργίας που πλήττει τις μεγαλουπόλεις προσφέρουν και κενές θέσεις εργασίας! Respect!!!
Για τους/ τις λάτρεις του Lap Dancing τώρα, η συγκεκριμένη ιστοσελίδα μας προτρέπει να ελευθερώσουμε την σέξυ, lap dancing ντίβα που όλες μας κρύβουμε μέσα μας αγοράζοντας τον αντίστοιχο εξοπλισμό. Και αναρωτιέμαι εγώ η άξεστη, αν έχεις τον άντρα και έναν καναπέ/ καρέκλα/ σκαμπό ή whatever τι άλλο μπορεί δηλαδή να χρειάζεται? Και μου απαντάει: «Που πάς κυρά μου ξεβράκωτη στα αμπέλι;». Χωρίς το detailed manual με όλες τις κινήσεις στις οποίες θα πρέπει να λικνιστεί το κορμί σου ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΙΑ!!! Ο εξοπλισμός περιέχει επίσης μια dance καλτσοδέτα ...και το καλύτερο έρχεται...κρατηθείτε... One hundred Dance Dollars...yeah babyyyyyyy…για να της/του πετάς στα μούτρα ή για να της/του περνάς μέσα απο το εσώρουχο την ώρα που σε διεγείρει με τις χορευτικές του/της ικανότητες...ξέρεις εσύ!!!Δείτε εδώ http://www.peekaboo.co.uk/product_info.php?products_id=132 και εδώ http://www.peekaboo.co.uk/product_info.php?cPath=44&products_id=134
Λοιπόν επειδή φτιάχτηκα τώρα λέμε..σας αφήνω γιατί έχω πολύ δουλειά για το σπίτι...τς τς τς