Get Thrashed-Σπάσ'τα

Και από το πανκ περνάμε στις αρχές της δεκαετίας του '80, «...όταν οι Metallica και άλλες μπάντες έθεταν τις βάσεις γι’ αυτό που θα ονομαζόταν heavy metal μουσική». Πρωτίστως θα μοιραστώ μαζί σας το πόσο πολύ διασκέδασα με το κοινό που παρακολουθούσε σχεδόν ευλαβικά το ντοκιμαντέρ και συμμετείχε ενεργά, με σχόλια, ζητωκραυγές και γιουχαρίσματα. Οφείλω να πω ότι δείχνω μεγάλο σεβασμό στο είδος, στην ιστορική του παρακαταθήκη, στους εκπροσώπους και στους γνήσιους μεταλάδες, λάτρεις και πιστούς ακολούθους του thrash metal!

Τρομερή σκηνοθεσία και σφαιρική κάλυψη του θέματος επενδυμένου από σκληροπυρηνικούς ήχους και συμπεριφορές που μαρτυράνε την προσήλωση στο thrash metal, όπως το stage diving, το moshing και το headbanging (εξ’ ου και το σπάστα) και την επιρροή που διέθετε το είδος. Οι πρωταγωνιστές χάρμα οφθαλμών! Από τον Κirk Hammett των Metallica ,πρώην μέλος των Exodus, στον πρώην ντράμερ των Overkill Rat Skates και τραγουδιστή Bobby "Blitz" Ellsworth. Οι αφηγήσεις των Chris Jericho ( Fozzy), Katon W. De Pena (Ηirax) και του γκρουπ Lamp of God απέβησαν διαφωτιστικές.

Ζήσαμε στιγμές απείρου κάλλους με τον frontmen των Megadeath, David Mustaine να περιαυτολογεί με δέος για το αστείρευτο ταλέντο του και τις σπάνιες κιθαριστικές του ικανότητες. Εκτόξευσε ένα δριμύ κατηγορώ και μίλησε χωρίς φόβο και πάθος για τον αποδεκατισμό που υπέστη μετά την απόσυρση του αυτό το ποταπό γκρουπάκι με το όνομα Metallica! Απόλαυση! Δεν αμφιβάλλω ότι αποτελεί μεγαθήριο της thrash metal μουσικής αλλά ένα πιο ταπεινό προφίλ δεν θα έβλαπτε κανέναν! Μην ξεχάσω σε αυτό το σημείο να προσθέσω ότι ο Phil Anselmo των Pantera, ενός γκρουπ που λέγεται ότι επιβίωσε στην οδυνηρή δεκαετία του ’90, μια δεκαετία απαξίωσης για τη thrash metal σκηνή και την αναβίωση της grunge κουλτούρας του Seattle, μιλάει στον φακό με το γνωστό νηφάλιο ύφος... «ψηλέ έχεις ένα κατοστάρικο».

Οι μπάντες που παρελαύνουν on stage όλο το βράδυ, από τους μελωδικούς Anthrax μέχρι τους Slayer, από τους βραζιλιάνους Sepultura, τους γερμανούς Kreator, και τους μεταλλαγμένους thrash-αδες του hardcore punk, Suicidal Tendencies στους nu metal System Of A Down, «ρίχνουν φως σε μια αγνοημένη, αλλά απίστευτη μουσική σκηνή, όπως και στο πώς από έναν απλό θόρυβο του underground, το thrash metal μετενσαρκώνεται σε έναν δυνατό, υπερβολικό και σταθερό βρυχηθμό που θεωρείται πια σχεδόν mainstream» ενώ ένας οργασμός από thrash metal ήχους ντύνει το background.

Στην αντίπερα όχθη της Bay Area thrash σκηνής του San Francisco βρίσκεται το glam metal. Εν παραδείγματι, οι Motley Crew, οι Cult (και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι που δεν αναφέρθηκαν), προβάλλουν μια ποζεριά, ντυμένοι και βαμμένοι σαν γυναίκες, που καθίσταται αναγκαίο κακό και αποδοκιμάζεται οξύτατα και με χλευαστικό τρόπο από τους thrashers. «Παρουσιάζονται επαρκώς τα στέκια, ο ενδυματολογικός κώδικας, το savoir vivre της εποχής και ο αντίκτυπος σε άλλες χώρες, ενώ ως δείγμα ροκ ιστορικής σκέψης ο θανάτος έχει κατανυκτικό αποτέλεσμα στο κοινό», όπως συνέβη με το χαμό του Paul Baloff των Exodus.

Και για να κλείσουμε αυτή τη μαρτυρία με την σχεδόν «μυσταγωγική» ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’80 που μας μεταφέρει ο Rick Ernst καθ’ όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, θα προσπαθήσω να ανακαλέσω δύο μότο που αφουγκράζομαι και σας παραδίδω...
«...το thrash metal είναι μια σκοτεινή φλόγα, ένα πυρακτωμένο όχημα που το κουβαλάς από την μέρα που γεννιέσαι» ενώ κατά τον ορισμό του Bobby Ellsworth (Overkill) «o γνήσιος thrasher είναι ο τριανταεξάρης με δύο παιδιά». Έχει κανείς αντίρρηση?

(to be continued)

"White riot, I wanna riot, white riot, a riot of my own"

Αφήνοντας πίσω μας με λειψό χαμόγελο τους πολυσύχναστους δρόμους που αγκάλιασαν και φέτος το Φεστιβάλ Ταινιών «Νύχτες Πρεμιέρας», τα κατάμεστα σινεμά της Σταδίου και Κηφισίας, σκιρτούμε από ηδονή και ικανοποίηση για τα έργα τέχνης που θριάμβευσαν στην μεγάλη οθόνη και είχαμε και εμείς την τιμή να παρακολουθήσουμε σε πρώτη προβολή το τελευταίο δεκαήμερο. Είναι μέρες τώρα που θέλω να γράψω γι’ αυτά αλλά ο χρόνος ποτέ δεν ήταν αρκετός. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να αποδώσω με ακρίβεια όλες τις εικόνες που έχουν αποτυπωθεί στο σκληρό μου δίσκο γιατί μέρα με τη μέρα έχουν αρχίσει να ξεφτίζουν. Ειλικρινά αγωνιώ γιατί ειλικρινά δεν ξέρω από που να αρχίσω. Αναβοσβήνουν στην οθόνη του μυαλό μου σκηνές από το Get thrashed ενώ ταυτόχρονα βουίζει στα αυτιά μου ο βρυχηθμός του Joe Strummer στο White Riot, κομμάτι που πυροδοτεί την έναρξη του βιογραφικού του αφιερώματος. Οne more cup of coffee προσφέρουμε στον Τodd Haynes για το αριστούργημα του I am not there, indie rock tracks συνοδεύουν τα μειλίχια πάθη ενός Ρομαντικού Ηδονοβλεψία και τέλος στο Boxes μια εμφανώς γερασμένη Τζέιν Μπίρκιν πολεμάει τον εαυτό της για να αποδεσμευτεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος και τα κουτιά από τις αναμνήσεις που την καταδιώκουν σαν ύαινες, σκηνοθεσία δια χειρός Μπίρκιν.

«Φονικά ανθρώπινα ένστικτα και οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν στην σεξουαλικότητα», ενοχικά βλέμματα και ένας ατελέσφορος έρωτας. Ο πόλεμος, η απόβαση των συμμαχικών στρατευμάτων στο λιμάνι της Δουνκέρκης, ο βομβαρδισμός σε υπόγειο σταθμό της Αγγλίας, είναι γεγονότα που προλειαίνουν το έδαφος, ο θάνατος επέρχεται αναπόφευκτα. Η αχαλίνωτη φαντασία της αδελφής που αποβαίνει καταστροφική δεν τιθασεύεται από την δύναμη της λογικής. Όταν πια συνέβη ήταν πολύ αργά. Ατμόσφαιρα εποχής μεν ελάχιστα μυστηριακή δε. Αξιοσημείωτες ερμηνείες για την Εξιλέωση του Ίαν Μακ Γίουαν με ανερχόμενο αστέρι τον McVoy. Το τέλος μας αφήνει με μια συγκρατημένη θλίψη, προσωπικά δεν εξιλεώθηκα γιατί απευχόμουν την τροπή που πήρε τελικά το σενάριο. Μόνο η θεία δίκη θα μπορούσε να λειτουργήσει λυτρωτικά και θα ξεδιψούσε την εκδικητική μου φύση!

Η Εξιλέωση ευτυχώς επισκιάζεται από την «εκκωφαντική» μουσική των Clash και την επιβλητική παρουσία του front man του θρυλικού συγκροτήματος, Joe Strummer. Ευγνωμονώ τον στενό του φίλο και σκηνοθέτη της ταινίας Julienne Temple που ξέθαψε από μέσα μου την ξεχασμένη σουφραζέτα, την επαναστάτρια που δεν μάχεται μοναχά για την προάσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Παιδί διπλωμάτη, αναθρεμμένο στους στιβαρούς τοίχους ενός οικοτροφείου, από τότε διαφαίνονταν έστω και αμυδρά η ηγετική του ικανότητα και το ταλέντο του να ξεχωρίζει. Μεγάλωσε υπό τους ήχους της μουσικής του κόσμου. Στην εφηβεία εντάσσεται στην Σχολή Καλών Τεχνών, στην τότε αποκαλούμενη σχολή των τεμπέληδων ή αλλιώς χασομέρηδων. Αποβάλλεται όταν η ανήσυχη φύση του τον προτρέπει να σχεδιάσει έναν πίνακα από χρησιμοποιημένα ταμπόν. Η αυτοκτονία του αδελφού του Ντέιβιντ πληγώνει ανεπανόρθωτα τον εύθραυστο ψυχισμό του. Ο αυτόχειρας Ντέιβιντ αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή του μιας και δεν τον ικανοποιούσε πια. Βαφτισμένος ναζιστής ακροδεξιός, με σβάστικες φορεμένες ολούθε, είχε μεταμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Το πανκ ρεύμα έχει αρχίσει να μαίνεται, ο Μπέρνι Ρόουντς που εφηύρε το είδος μαζί και τους Sex Pistols θα αλλάξει σελίδα στην μέχρι τότε πορεία του Joe διαχωρίζοντας τον από τους ροκαμπίλι 101’ers. Η κάλπικη λατρεία των Rolling Stones και των Beatles τον ενοχλεί. Η τρικυμιώδης περσόνα του John Mellor, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, οι ίντριγκες, οι «απολύσεις παλιών εθισμένων στα ναρκωτικά και οι προσλήψεις νέων μελών» δίνουν ζωή και παίρνουν από την αίγλη του ως front man. «Θα γίνω ροκ σταρ και το εννοούσε» ομολογεί μια φίλη του στο ντοκιμαντέρ. Μέσα από αμέτρητες καταθέσεις συνεργατών και φίλων, επώνυμων και μη, καθισμένους γύρω από μια φωτιά, μέσα από σπάνιες, εξομολογητικές συνεντεύξεις του σκηνοθέτη με τον ίδιο τον Στράμερ προκύπτει ένας διθύραμβος στο πρόσωπο του, μια εξύψωση και όχι απαραίτητα αγιοποίηση του πνευματώδη, αυθάδη και βαθιά πολιτικοποιημένου ειδώλου. Μέσα από την πανκ μουσική του, και όχι μόνο, διαμορφώνει γενιές ανθρώπων, πλάθει αξίες και ιδανικά για τους νεολαίους που ταξιδεύουν νοερά μαζί του ανά τον κόσμο μέσα από τους στίχους και την μουσική του. Έκανε λάθη, πολλές φορές ακρότητες, δεν ήταν αψεγάδιαστος, παρόλα αυτά κερδίζει την συγχώρεση αυτών που έβλαψε. Θαμώνας του Γκλάστονμπερι, ενίοτε καταληψίας, επαναστάτης με ριζωμένη την πολιτική διαμαρτυρία στις φλέβες του, ποτέ δεν αισθάνθηκε στο μέγιστο την δόξα γιατί ήταν έμφυτα ενοχικός τύπος. Αισθανόταν άβολα με την μεγάλη επιτυχία γιατί ένιωθε ότι χάνει την επαφή με το κοινό του, σε αντίθεση με τον Μικ Τζόουνς που απολάμβανε κάθε λεπτό.

«Όταν σου έλεγε ότι θα βγούμε το βράδυ ήξερες εκ των προτέρων τι επρόκειτο να επακολουθήσει και πάντα έπαιρνες μαζί σου ένα ζευγάρι γυαλιά...» επισημαίνει κάποιος από τους γνωστούς-αγνώστους, ένα μείον του σκηνοθέτη να παραλείψει ονόματα.

Τα σχέδια που ζωγράφιζε στα τετράδια του ξαφνικά έπαιρναν σάρκα και οστά, ζωντάνευαν και χόρευαν στους ρυθμούς της πανκ. Εκστασιάστηκα με την ευρηματικότητα του σκηνοθέτη. Επίσης με αιφνιδίασαν τα αποσπάσματα από την Φάρμα των ζώων.

Η αναδρομή στο χρόνο που αφιερώνει στους Mescaleros, στους Pogues, και στους 101ers αποκαλύπτει όλες τις πτυχές της προικισμένης του φιγούρας.

Οι Clash διαλύονται μετά από την δεκάχρονη πορεία τους στα μουσικά δρώμενα και τότε ξεκινά η κάθοδος του Στράμερ ως μουσικού. Επανασυνδέονται για μια και μόνο φορά με σκοπό να στηρίξουν αφιλοκερδώς τις προσπάθειες βελτίωσης των άθλιων εργασιακών συνθηκών των εργαζομένων στο πυροσβεστικό σώμα!

Ο Στράμερ καταρρέει το 2002 και αφήνει μια ανεκτίμητη κληρονομιά στους συνεχιστές του είδους. Ο Τεμπλ συνθέτει το συγκινητικό πορτρέτο ενός καλλιτέχνη που δεν επαναπαυόταν... «δεν έχει νόημα να έχω πράγματα, όταν δεν μπορούν να τα έχουν και άλλοι». Ζωγραφίζει τον καμβά ενός γκρουπ, μιας αλησμόνητης εποχής που ξύπνησε μέσα μας την ανάγκη για κινητοποίηση και την αγάπη μας για την ζωή που μας απαξιώνει!

(to be continued)

«…Ορισμένα τραγούδια δεν γράφονται για να είναι ωραία» (Ίαν Κέρτις, 1956-1980)

Ζοφερός ήχος, σκοτεινός. Δαιμονισμένος λυρισμός. Η κραυγή της σιωπής. Κατανυκτικό το τέλος της ύπαρξης. Λύτρωση. «Η απελευθέρωση της θηλιάς» κόβει τα δεσμά. Αγνότητα, αθώο γαλάζιο βλέμμα, λιμνοθάλασσες τα υγρά του μάτια. Δίσκοι του David Bowie, posters και μουσική από Iggy Pop και Lou Reed χαλιναγωγούν και ξεδιψάνε το μυστήριο Εγώ του. Τον κατευθύνουν ανενδοίαστα στην κόλαση. Η έμπνευση, η ευφυΐα, το ταλέντο του είναι ο θάνατος του. Πειθήνια όψη αλλά το ηφαίστειο κοχλάζει και θα ξεσπάσει αυτοβούλως.

Μαινόμενος επί σκηνής χορεύει στα πρόθυρα επιληψίας. Οι αλχημείες φαρμάκων δεν του στερούν την πνευματική διανόηση, του στερούν όμως την ζωή. Υπέρτατο αγαθό του η ποίηση, ξεριζώνει το τσακισμένο του είναι και το σκορπάει αμετάκλητα, ανεπίστροφα. Καταφύγιο πουθενά. Η θηλιά φτάνει στον λαιμό μου, με πνίγει. Δεν μπορώ να συντάξω με πειθαρχία τις λέξεις, δεν μπορεί να έχει σωστή ροή ο λόγος μου. Το φάντασμα του δεν ξορκίζεται, στοίχειωσε ευθαρσώς τον ανώριμο ψυχισμό μου και την ταυτότητα που αναζητώ εδώ και χρόνια, τον σκοπό της ύπαρξης μου και τον ρόλο μου σε αυτόν τον κόσμο. Τορπιλίζει την σκέψη μου, συστέλλονται οι κόρες των ματιών μου στην εικόνα του Ίαν που σπαρταράει ψελλίζοντας …

"Until she lost control again
And walked upon the edge of
no escape
She’s lost control…"

Ο τρεμάμενος ρυθμός που ακολουθούν τα νωχελικά του βλέφαρα με ζαλίζουν. Ψεύτικα αληθινός, σαν να ήταν εκείνος. Ζευγάρι στον δρόμο προχωρά, η αγάπη θα μας τσακίσει πάλι, διαμελίζεται και προσπερνά, χάνεται σαν την σκιά, φαίνεται αμυδρά πια. Η αέναη φιγούρα του όμως παραμένει εκεί στο ασπρόμαυρο τοπίο, η αγάπη θα μας τσακίσει πάλι, εισπνέει τον καπνό από το τσιγάρο του με τα ζαρωμένα χείλη από τη θλίψη και χαράζει το δρόμο δίχως επιστροφή, ντυμένος με την καπαρντίνα που το προσδίδει υστεροφημία, επιβλητικότητα μέσα στην ανυπαρξία που τον οδηγεί τελικά να «ασελγήσει» πάνω στο σώμα του. Ιεροσυλία. Χαμηλώνω το βλέμμα, κοιτάω μέσα μου. Αισθάνομαι ένα σκίρτισμα εφηβικό, αμόλυντο. Φοβάμαι μήπως σε ερωτευτώ. Ένα μαύρο σύννεφο σηματoδοτεί το τέλος.

“Do you cry out in your sleep

All my feelings expose?

Get a taste in my mouth

As desperation takes hold…”

Μαύροι καπνοί ζωγραφίζουν τον ουρανό που αφήνει πίσω του μαζί με ένα τσούρμο αδαείς να σέρνονται στον μικρόκοσμο τους. Ξαφνικά παγωνιά. Καταρρέει. Καταρρέω και εγώ μαζί του.

Και εκεί μπροστά μου στέκεται ο Χούκυ, «εχθρός» των Buzzcocks, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, σαν να θέλει να εξαγνιστεί και να εξαγνίσει και εμάς. Δεν σώζει την κατάσταση, θρυμματίζει κι άλλο τα αποκαΐδια. Μιλάει για την απώλεια ύστερα από 27 ολόκληρα χρόνια και εγώ εκκλήσεις κάνω σε εσένα εκεί πάνω να εκκενώσεις την αίθουσα για να ουρλιάξω για τον χαμό σαν να ήτανε δικός μου. Η βραχνάδα στην φωνή και η διαχρονικότητα στην μουσική του, η ποίηση, αυτή η γαμημένη ποίηση που δεν μπορείς να συλλάβεις εξ ολοκλήρου αλλά νιώθεις. Κάνω μια προσευχή, να σε δω στα όνειρα μου απόψε. Να είσαι εκεί όταν σε χρειάζομαι να μου λες με ένα ίχνος από το σπάνιο χαμόγελο σου «Η μονιμότητα είναι η τσακισμένη περηφάνια του έρωτα…». Αναστήθηκες στις μνήμες, τουλάχιστον εκεί θα ζεις αιώνια.

Υ.Γ. Για εγκυκλοπαιδικούς καθαρά λόγους, η ονομασία Joy Division έχει τις ρίζες του σε ξακουστό Γερμανικό μπορντέλο εποχής που συνήθιζαν να πηγαίνουν οι στρατιώτες κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

You better fight for your right....

...πάντα υπάρχει και η αντίθετη όχθη δεν αντιλέγω, όμως ποιός συνειδητοποιημένος πολίτης, λιγάκι υποψιασμένος και με υγιή πολιτική σκέψη δεν αισθάνθηκε έστω και στιγμιαία έτσι?

...αχώριστοι για πάντα?

Πόσες στιγμές ανεμελιάς συνωστίζονται μέσα σε δυο 24ώρα?

Αναπολούσα τα καλοκαίρια μας στα ξενυχτάδικα της Χίου τις θρυλικές εποχές του 2000-2004, τις βόλτες μας στα καντούνια, τα γέλια μας τα ξημερώματα τύφλα στο μεθύσι, τα παρατημένα αμάξια μέσα στη μέση του δρόμου και τους εξωφρενικούς μας χoρούς κάποια πρωινά μετά από τρελό ξεσάλωμα μπουγελωμένοι από τις μπύρες, τα φλερτ και τα καρδιοχτύπια μας, τα πανηγύρια του 15αύγουστου στην πλατεία του χωριού, τα λικνίσματα και τα χαμόγελα μας, τα ιδρωμένα πουκάμισα, τα σκισμένα…και τα βιολιά. Επιστροφή στο σπίτι 10 το πρωί με μια καυτή ζαμπονοτυρόπιτα στο χέρι, νοστάλγησα τα παγωτά χωνάκια φορεμένα καπέλο σε γυμνά κεφάλια και τα εγκαύματα από χαστούκια με τυρόπιτα στα ροδαλά μαγουλάκια. Στις 16 Αυγούστου ο συρτός στις 9 το πρωί διάρκειας 30 λεπτών, και μετά όλοι μαζί για μπάνιο στον Εμπορειό, οι εκδρομές στη Βόρεια Χίο, οι βουτιές στο Γλάρο και το φαγητό στη Δασκαλόπετρα! Λιώσιμο στην Κώμη, η παρέα να αποτελείται από 15 ατόμα αραχτά σε παρατεταγμένες σεζ λονγκ κατά μήκος της αμμουδιάς, τα ανέκδοτα στο Φώκι, τα hot dog στα Μαύρα Βόλια και η μακαρονάδα φούρνου στον Λύκο, οι κρέπες και ο καφές στα Μεστά, τα ατελείωτα τσιγάρα να δίνουν και να παίρνουν…τα βράδια ακούραστοι να μετράμε τα αστέρια στον πλουμιστό ουρανό και οι βροχές από τις λαμπερές δροσοσταλίδες να συντροφεύουν τις συζητήσεις μας, τις κιθάρες και τα τραγούδια που μοιραζόμασταν. Με τα μαγιό μας έβρισκε η νύχτα στην παραλία μπροστά από το καφέ να βουτάμε στο σκοτάδι, στα ζεστά νερά και να παίζουμε κοκορομαχίες. Αξέχαστα τα Corona parties στο Κοχύλι και το Αfter by night στο πάνω, το παλιό ξύλινο μπαρ, και η μουσική την νύχτα να ερωτοτροπεί με την αθωότητα μας, στα decks ο Grigoris & ο Koukoubrinos. Φιλιά και αγκαλιές - αποκαλύψεις, δάκρυα και απογοητεύσεις, κουτσομπολιά και λόγια, πολλά λόγια…μηχανάκια και αέρας στα πανιά μας, πόρτες και κουδούνια να χτυπάνε αλαφιασμένα από τα άτακτα χεράκια μας, ζαλισμένα απογεύματα και ραγισμένες ψυχές, αποχαιρετισμοί και υποσχέσεις για αντάμωση του χρόνου…κάθε χρόνο όμως λιγοστεύαμε, οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν άλλοτε συναντιόμασταν οι μισοί της παρέας άλλοτε κανείς με κανέναν…αλλά χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε…έτσι δεν λέει και το τραγούδι? Το σαββατοκύριακο που πέρασε μου έδωσε πίσω εκείνη την χαρά...την είχα σπάσει στα δύο, έγινε ξανά ένα όμως με τον ερχομό σας, όλη η παλιοπαρέα μαζί, και η χαρά μου χόρευε τρελούς χορούς, εκεί που είχε συνηθίσει μόνο να ροκάρει,για δύο 24 ωρα... μου άφησε, μαζί με ένα ερωτηματικό όμως και μια γλυκόπικρη γεύση, μου θύμισε τα παλιά μας, μοναδικά μας χρόνια…. Θα ξαναζήσουμε άραγε τέτοιες στιγμές,? Είμαι σίγουρη πως ναι! Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά αυτά που βρίσκονται εδώ και εκεί...που μου έχουν χαρίσει τόσες μα τόσες αναμνήσεις…για να μπορώ να αναπνέω…love u guys!

...εν αναμονή των Τοοl

...έτσι για να ανεβαίνουμε και λιγάκι γιατί πολύ από κάτω μας έχει πάρει τις τελευταίες μέρες...άντε μην τα πάρωωωωωωωωωωωωωωω

Who are you to wave your finger?
You must have been out your head...

...επιστροφή

Ανάβω μια φωτιά στο νου

ρωτώ και τυραννιέμαι

για το παλιό μας όνειρο

κλαίω κι αναρωτιέμαι.

Που πήγαν τα λιμάνια

οι αγκαλιές τα ξημερώματα

γινήκαν όλα στάχτες κι αφορμές

πικρά καμώματα.

Χρωστάω όσα δεν έζησα

μα κι όσα έχω ζήσει

μες την καρδιά μου ανατολή

και στο μυαλό μου η δύση.

Τα λόγια, τα μισόλογα

τα ρούχα τα κλεμμένα

είναι το ψέμα που μισώ

γιατί θυμάμαι εσένα.

Τα λυπημένα βλέμματα

δεν είν’ του κόσμου ψέματα

μα της ψυχής η αναπνοή

και της ζωής η ανταμοιβή.

I send this smile over to you...

...u r killing me again

I've got memories

I keep them away from me

They won't behave

Won't be what I want them to be


I've seen it all and it's all done

I've been with everyone and no one


So many squandered moments

So much wasted time

So busy chasing dreams

I left myself behind


I've seen it all and it's all done

I've been with everyone and no one


So this dying slowly

It seemed better than shooting myself

This dying slowly

It seemed better than shooting myself


These worms, darling

They're nibbling away at me

They go at it when I'm sleeping

Won't let me get to my feet

..............................

This dying slowly

It seemed better than shooting -

If I could find the words to explain this feeling

I would shout them out

If I could find out all this, what's inside me

I would shout it out

........................................

I make some coffee

Pull on that new pair of pants

I can get so far [?]

The feeling just falls away

..........................

I'm just tired, baby

I just need to lay down
...............................

....κι αλάργεψες και εχάθης

...ξεθάβοντας κάτι από τα παλιά

Mπανάκι....μανάκι!!!!!

Άντε να τα μαζεύουμε σιγά σιγά... καλό καλοκαίρι σε όλους...

Η Michelle στην χώρα των Musicless!

Η Δευτέρα δεν είναι ποτέ καλή μέρα για να ξεκινήσεις την εβδομάδα. Ειδικά στο ημερολόγιο της δικής μου ζωής θα έπρεπε να εξαιρείται. Μονόχνοτη, ασήκωτη, κάπως αδέξια θα την περιέγραφα για τον ρόλο που καλείται να παίξει, δειλά ανοίγει την αυλαία για να βγει στη σκηνή, να κεντήσει εκ νέου το σενάριο της ζωής μου. Έχω την πεποίθηση όμως ότι δεν πρέπει να την αδικήσω αυτή τη φορά, να την παγιδέψω σε γενικεύσεις. Πρέπει να βρω το θάρρος να παραδεχτώ ότι αυτή η Δευτέρα διαφέρει κατά τρόπο πανηγυρικό. Ίσως φαντάζουν extravagant τα λόγια μου αυτά κι όμως θα σας εξομολογηθώ ένα μυστικό! Πως μπορεί κάποιος «χτισμένος» μέσα σε 4 τοίχους από μπετόν και γυαλί να αισθάνεται την απόλυτη ευτυχία, την συγκίνηση που τοποθετεί αυτόματα στα μάτια του ένα μικροσκοπικό δάκρυ σαν σταλαχτίτη? Ένα δάκρυ που στέκεται στην άκρη του γκρεμού και παγώνει εκεί επί τόπου για να μην δείξει το πόσο την άγγιξε η ακατέργαστη μελωδία που ηχεί στα αυτιά της τόσο σημαντική και ίσως τόσο αυτοσχέδια και ασήμαντη για εκείνους! Είναι το τραγούδι της, καθιερώθηκε και τους ευχαριστεί για αυτό ολόψυχα! Εμπειρία καταπληκτική και όχι πληκτική όπως ήθελαν να πιστεύουν οι Musicless , συντονισμός και ώρες διδαχής από τον τραγουδιστή της μπάντας, και το αποτέλεσμα στο «Wherever I may roam» τέλειο. Ramones, Metallica, Guns n’ Roses, Scorpions, James, διάφορες επιμελώς ατημέλητες μελωδίες, και εγώ προς το τέλος της session/ πρόβας στο στούντιο της Λεωφ. Αθηνών να βγάζω τσιρίδες και νότες απείρου κάλλους – εδώ γελάμε- στο KKK took my baby away…που θα μπορούσα να περάσω καλύτερα δηλαδή, με τέτοια παρέα, με τέτοιο μπρίο και ατμόσφαιρα που θύμιζε εποχές επαναστατικές…το αστείο είναι ότι μου ερχόντουσαν στο μυαλό σκηνές από σπίτια γεμάτα με κόσμο- εναλλακτικές παρέες (σαν και την δική μου) αλλά με μούσια και μακριά μαλλιά που παίζανε μουσική με μια κλασική κιθάρα στο χέρι…δεν ξέρω αν είμαι ρομαντική αλλά έτσι φάνταζε στα δικά μου μάτια…μεταφέρθηκα σε ένα άλλο κλίμα σας λέω και επιμένω. Σας ευχαριστώ και τους τρεις πολύ πολύ…σας χρωστάω μια απομαγνητοφώνηση για το περιοδικό και ελπίζω πολύ σύντομα να γίνει published…έτσι ώστε κάποια στιγμή να μοιραστούν και άλλοι τα συναισθήματα τα οποία ένιωσα και εγώ μέσα στο στούντιο αυτές τις 2 ώρες που περάσαμε μαζί παρεούλα. End of session folks...μην γίνω και μελό γιατί δεν τα σηκώνω εγώ αυτά!

Madrid-Lisboa

Πρίν 2 χρόνια στη Λισσαβώνα...η καλύτερη multicultural παρέα που είχα ποτέ...I love you guys!!!

Πρίν 2 χρόνια στη Μαδρίτη...οι συμφοιτητές μου και εγώ σε τρελά κέφια ...μετά από overdose μαθημάτων, εργασιών και παρουσιάσεων!!!
Νοσταλγώ...γαμώτο μου....και ονειρεύομαι να επιστρέψω...και θα επιστρέψω!!!
Soon...i guess!!!

Metallica pt.2

Είχα σκοπό πάλι να αραδιάσω ένα σωρό σκέψεις μετά από την χτεσινή μου μουσική εμπειρία, αλλά δεν θα το κάνω... προτιμώ να τις κλειδώσω μέσα μου, να τις πάρω μαζί μου αυτή την φορά...μοιράστηκα με φίλους τους ενδοιασμούς μου και τις θεωρίες μου περί μουσικής διαφορετικότητας, ταύτισης, περί εφηβικών βιωμάτων και εναγκαλισμού αυτού του είδους μουσικής που προσφέρουν απλόχερα οι Metallicaστο ευρύ κοινό τους..όπως έκαναν και χτες στο χώρο της Μαλακάσας...άρα μου αρκεί.

Ήθελα λοιπόν να γράψω για το πως βίωσα εγώ την χτεσινή βραδιά ως όχι και τόσο αφοσιωμένη φανατική ιέρεια του γκρουπ, και του είδους...παρά μόνο τον τελευταίο χρόνο που έχω μια κλίση και έχω αρχίσει να γίνομαι λιγάκι "κάφρος" ή καλύτερα hardcore όπως με λες και εσύ....που υποκλίθηκες εύκολα στο moshing acting like a maniac..whiplash !!!!!χαχαχαχχα...είναι μέρες λοιπόν σαν την χτεσινή επαναλαμβάνω που θα ευχόμουν να είχα @@@@@@, να ήμουν άντρας, να μπορούσα να αφρίζω σαν μανιακός δολοφόνος μέσα στα pits χωρίς να με κοιτάνε με απορία...αλλά ο θεούλης με έκανε κοριτσάκι και έτσι πρέπει να σεβαστούμε κάτα κάποιο τρόπο την θηλυκότητα μας...χαχαχα...άρα εμμένουμε σε δυνατούς τόνους έξω απο τα δόντια, άλλοτε ξελαρύγγιασμα, κοπάνημα σε ήπιους τόνους, μαλλί μπροστά στη μούρη...χαχαχα αλλά μέχρι εκεί!!!

Που λέτε μετά από ώρες κολλημένη στο flickr και το you tube παρακολουθώντας τα βιντεάκια από την συναυλία που τραβούσε ένας φίλος θεωρώ οτί είναι ιεροσυλία την στιγμή αυτή να μην σιωπήσω...μοναχά αρμόζει στην περίσταση να ανακαλέσω στιγμές, και αναπολώντας να απολαύσω, από μακρυά έστω, τα διπλανά mosh pits που κοπανιόντουσαν ξαφνικά φλεγόμενοι, ηδονισμένοι στους ρυθμούς των "Master of Puppets", "Battery", "Whiplash" , τον πανζουρλισμό, την έκσταση που αισθάνθηκα σε κομμάτια όπως "One", "Sad but true", "Wherever i may roam", "Fade to black" "Enter Sandman", "Seek and Destroy", να μην αποδεχτώ το βεληνεκές της μεγαλειώδης αυτής μπάντας, την μεγαλοπρέπεια του, την άφθαρτη ύλη του, την μουσική του που έχει πλάσει μια ολόκληρη γενιά...ακόμη και τα δικά μου αυτάκια ήταν εξοικειωμένα με τους πρώτους τους δίσκους μέχρι τα 90s...απλά δεν το απαρνιέμαι ... απείχα το τελευταίο διάστημα και το αισθάνθηκα εκεί όταν όλοι ούρλιαζαν, ωρύονταν, απέδιδαν τους στίχους καλύτερα και από τον Hettfield, που λέει ο λόγος...δεν έχανα όμως έστω και έτσι την εμπειρία ζωής που αποκόμισα χτες βράδυ...εξάλλου όπως λέει και ένας "φίλος" πολύ αχώνευτος, τόσο αχώνευτος που ξεπερνάει τα όρια κάθε φαντασίας...χαχαχαχα.... η μουσική δεν είναι κτήμα κανενός και χτες στη Μαλακάσα δεν έγινε διαγωνισμός του πιο πιστού Metallica fun ώστε να αισθάνομαι και άσχημα...όλοι κάποτε ταυτιζόμαστε λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με το soundtrack που έχει ντύσει ο καθένας την ζωή του και τα ακούσματα του!Εν ολίγοις ναι οι Μetallica τα σάρωσαν όλα...γ@@@@@@ στην κυριολεξία...όλοι έφυγαν με τις ψυχές τους αφημένες εκεί, λίγο σκονισμένοι από την ομόγυρη και την αρένα που πάλευαν για να δείξουν την αγάπη τους στη μπάντα και ιδρωμένοι από το ξύλο...χαχαχα άντε πάντα τέτοια και πολύ σύντομα εύχομαι να επιστρέψουν όπως υποσχέθηκε και ο Lars στο κλείσιμο της βραδιάς...and until then i'll be ready for you...

Υ.Γ. αν και ΑΥΤΟ δεν θα έπρεπε να μπει στο υστερόγραφο, θέλω να δηλώσω την βαθιά θλίψη που με κυριεύε την πρώτη ώρα του φεστιβάλ από την στιγμή που επιβεβαίωσα την φήμη και αντιλήφθηκα ότι έχασα τους ΜΥ DYING BRIDE...γαμώ την ατυχία μου μέσα! Όπως πέρσι με τον Heppner την έπαθα ξανά! Η κριτική του Rocking (διαβάστε είναι το καλύτερο review) με έριξε ακόμη πιο πολύ γιατί ακριβώς αυτή τη μελαγχολία, τις βαριές και ασήκωτες κιθάρες, την doom διάθεση αποζητούσα να ζήσω ακούγοντας τους live στο Rockwave αλλά δεν τα κατάφερα λόγω της γαμωκίνησης!!!!Μπουρλότο στη γαμωπόλη!

Πάρτε και ένα σούπερ video να γουστάρετε ακόμη πιο πολύ...τυχόν πέρα δώθε του κάμεραμαν οφείλονται στο κύμα "κάφρων" που ξαφνικά έρχεται κατά πάνω του και επομένως κάπως πρέπει να αμυνθεί ο άνθρωπος!Έστω και αν μέσα σε αυτούς τους "κάφρους" είναι και οι ίδιοι του οι κολλητοί!χαχαχαχαχαχα!!!

\m/ \m/ \m/

But I'll take my time anywhere
Free to speak my mind anywhere
And I'll redefine anywhere

Anywhere I may roam
Where I lay my head is home

Metallica

Εδώ θα βρισκόμαστε όλοι σήμερα το βράδυ...προσωπικά επιχείρησα να κάνω το μέγα λάθος και να μην αγοράσω νωρίτερα εισητήριο λόγω τεχνικών και άλλων οικονομικών δυσκολιών που προέκυψαν αλλά αναθεώρησα και μόλις χτες αγόρασα το μαγικό χαρτάκι που θα μου εξασφαλίσει την είσοδο μου ...ας πάει και το παλιάμπελο...μια ζωή την έχουμε μονάκριβη και τι έγινε που θα την περάσουμε πίσω από τα σίδερα...ας είναι καλά και πάλι οι διοργανώτες και οι χαμηλές τιμές των εισητηρίων που με φέρνουν σε αδιέξοδο κάθε φορά!And guess what???????Oι Τοοl επιστρέφουν δυναμικά για τα μάτια μου και μόνο!!!!Είπαμε φίλτατε οι συνετοί άνθρωποι ανταμείβονται!6 Σεπτεμβρίου λοιπόν ανανεώνουμε το ραντεβού μας στην Μαλακάσα...προς το παρόν...i can't remember anything, can't tell if this is true or dream, deep down inside i feel to scream this terrible silence stops me.........

QUERER

...αν και αιφνίδια επιστρέφω στον τόπο αυτό μετά από βδομάδες συνειδητής απουσίας λόγω του έκτακτου κύματος παραγωγής "θερινής" μελανίνης που με καλούσαν να γευτώ οι εξωτικές παραλίες ...ωστόσο θέλω να γράψω το πρώτο πράγμα που άκουσα και με άγγιξε μετά απο πολύ καιρό...είναι οι περίοδοι που ψάχνεις λήμματα, στιχάκια ερωτιάρικα και νότες που ενορχηστρώνουν τα όνειρα σου, υφαίνουν τον ιστό των σκέψεών σου, ντύνουν με λόγια και μουσική αυτό που κουβαλάς στον ώμο σου κάθε πρωινό με το πρώτο βλεφάριασμα και το βράδυ με το πρώτο νανούρισμα για συντροφιά...υπαίτια και συνένοχος στην αυτοκαταστροφή μου η Κική η κακούργα και η Ντάμα Κούπα της ένα δειλινό στον Λυκαβηττό, μαύρο σύννεφο στον ουρανό...σε ευχαριστώ ...χωρίς άλλα σχόλια...καλό μήνα

Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθεί
μυστικό κι ενστικτό μου βαθύ
Να κλαις
που δυο μάτια κοιτάς
και να χάνεται ο χρόνος
μια στιγμή, χρόνια ή μήνες
Αργά
να φιλάς το φιλί
σαν εξαίσια απειλή
να ξεσπάει σαν το κύμα με μιας
Να κλαις
να ζητάς να σωθείς
με φωτιά να ενωθείς
κι απ’το είναι να φτάνει
ο λυγμός
ως τα χείλια
Να κλαις
τι πληγή ν’αγαπάς
λαβωμένος να πας
μες του κόσμου το γλέντι απών
Να κλαις
που νυχτώνει χωρίς
κάποια ελπίδα να βρεις
πόσα πέπλα έχει η νύχτα
Φωτιά
σε φαρέτρα χρυσή
για να μένει μισή
απ’τον έρωτα πάντα η καρδιά
Ποτέ
πάνε χρόνια είχα πει
μα ξανάρθε η αστραπή
κι είπα
βάλε στο ευάλωτο εγώ
δυο ποτήρια
Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθει
μυστικό κι αγγιγμά μου βαθύ
να κλαις...

Oι Isis στο Aν Club/ 14-06-2007

Ήμουν και εγώ εκεί...ενώ το πλήθος κόχλαζε στα μυσταγωγικά riffs του Aaron και της παρέας του, εγώ σιγοψιθύριζα την ουράνια λάμψη, το θεικό του κάλλος...δεν πάλεψα με τα θηρία, με παρέσυραν στην οχλαγωγία αλλά δεν πιάστηκα στα δίχτυα τους...
Ψέλλιζα μονάχα αυτό...το τελευταίο κομμάτι του setlist

Void
Black hole
The eyes of greater size
Than all the oceans
Do you ever get that feeling that you're sinking
I do!!!!!!!

Spring and by summer fall

Tell me where you've seen my life
I look in your eyes and can only see my own complexion
Tell me where you've been my life
I've been watching you spring by summer fall when some one called

Tell me where you've seen my life
You've been biting my hands and knocking me down down to the ground
Tell me where you've been my life
I see only what you see, face who you face, be who you want to be

Clashing lies and clashing thighs
Clashing chasing changing minds
Tell me what you've seen
tell me where you've gone
Tell me where you've been
tell me what you saw

Υ.Γ. Τι ονειρεμένοοοοοοοοοοοοοοοο κομμάτι ύψιστε...τι θεία μελωδία...έχω αρρωστήσει με την μοναδικότητα του...το άρπαξα, πλέον είναι δικό μου, αυτές οι νότες έχουν γραφτεί για μένα, μην μου στερείται την χαρά...χαχαχα (ο δίσκος "23" είναι πελώριος!)

Πυρετός από events

Από το Forbidden Poetry του Μιχάλη Δέλτα συνοδεία της εξαιρετικής Τάνιας Τσανακλίδου στη Ρωμαϊκή Αγορά, προσγειωνόμαστε στην αισθησιακή έκθεση φωτογραφίας “Backstage” του Τάσου Βρεττού σε γνωστό strip hall της οδού Πειραιώς , προβολές φωτογραφιών σε μεγάλες οθόνες, ερωτικές περιπτύξεις και επιδείξεις ανδρών και γυναικών που εξελίσσονταν ταυτόχρονα στην σκηνή έχοντας ως background τα video slights υπό τους ήχους των Radiohead, Prince, Aerosmith, Sugarbabes, Madonna etc.μας διέγειραν την φαντασία και από τότε δεν έχει σταματήσει να καλπάζει…χαχαχα …και τελευταίος σταθμός: Γεωπονική Σχολή , εκδηλώσεις «Αναίρεσις» στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών…Ζιώγαλας, Φάμελλος, Δρογώσης, Ζακ Στεφάνου…παιχνιδιάρικη διάθεση, αλχημεία μουσικών και ταξίδια στο παρελθόν …πόσο μ’ αρέσει αυτό το γέλιο πόσο όμορφος γίνεσαι, αυτή τη στιγμή, για τη δική σου, μην υποκρίνεσαι, δείξε μου τον τρόπο, συγχώρεσε με αγκάλιασέ με γιατί αγάπη αν είναι αυτό …φτάσε στον πάτο…καλημέρα!!!

Για την Αμαλία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

• ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Αναμένοντας...

Εκπέμποντας στην ίδια συχνότητα με τους Ιsis, λιγοστές κουβέντες πολύ μουσική, θα επιχειρήσω να είμαι όσο πιο λακωνική γίνεται...ο καιρός δεν το επιτρέπει άλλωστε, η βροχή πάντα με μελαγχολεί και με βυθίζει σε σκέψεις που δεν θέλω να μοιραστώ!Μια μικρή παρένθεση μιας και ήρθε η συζήτηση...Πολλοί από εσάς που διαβάζετε blogs περιμένετε ένα καθωσπρεπισμό στα γραπτά των εκάστοτε bloggers...εγώ όπως δήλωσα από την αρχή δεν θα μείνω σε αυτού του είδους τις συμβατικότητες...αισθάνομαι κάτι ανιαρό, κάτι που εμπεριέχει θυμό και συναισθήματα εμπάθειας, θέλω να εσωκλείονται στα κείμενα μου βωμολοχίες και εκτόξευσεις κατηγοριών, πόνος????Θα το κάνω, δεν θα σκεφτώ αν προσβάλλω την αισθητική κάποιου αναγνώστη για τον πολύ απλό λόγο ότι πρόκειται για ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο όπου καλώς ή κακώς μου ανήκει...αλλάξτε σελίδα αν όντως τρίβετε τα μάτια σας...

Αυτομάτως μπορώ να καταθέσω κάθε μου σκέψη όσο βρώμικη και αν είναι...γνωρίζοντας τις συνέπειες αυτού...δεν είμαι τόσο χαζή ούτε τρέφω αυταπάτες, δέχομαι την άσχημη κριτική αλλά όχι τους καθωσπρεπισμούς... όταν ζω ένα παραλήρημα το οποίο ξαφνικά με ωθεί να το κοινοποιήσω στο blog μου, δεν παρασύρομαι από την αρχικά εν βρασμώ ψυχικά μου κατάσταση...δεν είμαι έφηβη πια ξέρω πολύ καλά τι κάνω...το επεξεργάζομαι και έπειτα κινούμαι στα πλαίσια του "publish or not to be published"...άσε που πολλές φορές έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μόνος σου εκεί εξώ και δεν σε διαβάζει κανείς!

....ίσως εσείς που με γνωρίζετε να σας απωθεί, να σας κάνει να αλλάζετε την εικόνα που είχατε για μένα...πολύ κακώς γιατί αυτό δείχνει ότι δεν μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να με γνωρίσετε πραγματικά...αυτή είμαι όμως και στην τελική μην κολλάτε σε ευτελείς και ανούσιες ταμπέλες...αυτή είναι εύκολη λύση για όλους!Είναι υποτιμητικό για εσάς πάνω από όλα!Anyway αρκετά ...δεν σκοπεύω να απολογηθώ απλά θέλω να είμαι ξεκάθαρη from now on...

Τι αναμένω καρτερικά από εδώ και στο εξής? Πρώτα από όλα την συναυλία της Τάνιας Τσανακλίδου και του Μιχάλη Δέλτα στη Ρωμαική Αγορά, ηλεκτρονική ποίηση, την Τετάρτη 30/5 και την Πέμπτη 31/5 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την σύζευξη της Ρεμπούτσικα-Πασπαλά...στις 14/6 στο Αν Club τους experimental, μελωδικούς post metal Ιsis (σύντομα θα ανακοινωθεί αλλαγή στο συναυλιακό τόπο συνάντησης), στις 18/7 τους James στο Fly Beeyond Festival, το επιστολογραφικό μυθιστόρημα του Λακλό "Επικίνδυνες Σχέσεις" στην σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής δια χειρός Xάινερ Μύλλερ (Κουαρτέτο) στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών στις 2 - 4 & 6 - 8 Ιουλίου και τέλος την Ερωτευμένη Νεκρή του Θεόφιλου Γκωτιέ στο αμφιθέατρο της Αδριανού, οι παραστάσεις του οποίου έχουν ήδη ξεκινήσει!Τα λέμε εκεί...

Sin pena...

Ayer los dos soñábamos con un mundo perfecto
Ayer a nuestros labios les sobraban las palabras
Porque en los ojos nos espiábamos el alma
Y la verdad no vacilaba en tu mirada

Ayer nos prometimos conquistar el mundo entero
Ayer tú me juraste que este amor seria eterno
Por que una vez equivocarse es suficiente
Para aprender lo que es amar sinceramente

Qué Hiciste? Hoy destruiste con tu orgullo la esperanza
Hoy empañaste con tu furia mi mirada
Borraste toda nuestra historia con tu rabia
Y confundiste tanto amor que te entregaba
Como permiso para así romperme el alma

Qué Hiciste? Nos obligaste a destruir las madrugadas
Y nuestras noches las ahogaron tus palabras
Mis ilusiones acabaron con tus falsas
Se te olvido que era el amor lo que importaba
Y con tus manos derrumbaste nuestra casa

Mañana que amanezca un día nuevo en mi universo
Mañana no veré tu nombre escrito entre mis versos
No escuchare palabras de arrepentimiento
Ignorare sin pena tu remordimiento

Mañana olvidare que ayer yo fui tu fiel amante
Mañana ni siquiera habrá razones para odiarte
Yo borrare todos tus sueños de mis sueños
Que el viento arrastre para siempre tus recuerdos

...and you know you´re gonna lie to you and in your own way...

Lo-li θα σε φάω ζωντανή...

Είχες δεν είχες με έβαλες πάλι στο τριπάκι να τα ξεράσω όλα...εντάξει λοιπόν θα παίξω και πάλι το παιχνίδι σου μικρή μπουρλοτιέρισσα, τελευταία φορά όμως σε προειδοποιώ!

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι…
Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία…με τίποτα και ποτέ δεν ησυχάζω…πάντα υπάρχει μια δόση απληστίας…πάντα κάτι θα μας λείπει και θα το αποζητούμε. Παρόλο αυτά ένα ειδυλλιακό τοπίο, μια μουσική μπορούν να με κάνουν ευτυχισμένη…

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι τις περισσότερες φορές…τα μεσημέρια δε ο πονοκέφαλος από τον πολύ ύπνο…στις διακοπές τα πρωινά το βιολογικό μου ρολόι χτυπάει από μόνο του αρκετά νωρίς…τίποτα δεν είναι τυχαίο…

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Νομίζω μου διαφεύγει αυτή η λεπτομέρεια…τον τελευταίο καιρό θυμάμαι μόνο το αντίθετο…

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Έχω πολλά γνωρίσματα και πολλά χαρίσματα…(ψώνιο) τώρα τι ψάχνεις…κάτι που παίζει πολύ τελευταία όμως είναι ο υδροχοίστικος εγωισμός μου…έτσι το αποκαλούν…ώρες ώρες πετάω στα σύννεφα, άλλες πάλι προσγειώνομαι τόσο απότομα που παίρνει και άλλους η μπάλα…διεκδικώ όσο μπορώ αυτό που θέλω…μην με ρωτήσετε τι γίνεται όταν το αποκτήσω…χιχιχι

Το βασικό ελάττωμα; Η αναποφασιστικότητα μου…η αδυναμία μου να απέχω από πράγματα που με χαλάνε…είμαι αυτοκαταστροφική και μαζόχα…

Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκιεια; Σε εκείνα που δείχνουν μεταμέλεια…

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Τι να σου πω τώρα μωρέ, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, την Μελίνα Μερκούρη…τον Ανδρέα Παπανδρέου…χαχαχα…μπαααα…όχι καλύτερα ταυτίζομαι με τον εαυτό μου!

Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα; Δεν υπάρχουν ήρωες σήμερα…κανείς δεν είναι άφθαρτος…τα ιδανικά έχουν πεθάνει…

Tο αγαπημένο σας ταξίδι; Πράγα Τσεχία

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Ρόζαμουντ Πιλτσερ, Ιζαμπέλ Αλιέντε, Σώτη Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Καβάφης, Βασίλης Βασιλικός, Διονύσης Χαριτόπουλος, Πάμπλο Νερούδα, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Αλμπέρτ Καμύ, Κάρλος Φουέντες, Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα, Μένιος Κουμανταρέας etc.

Ποια αρετή προτιμάτε σ’ έναν άνδρα; Να είναι άνδρας ρε π@@@@@ όπως τον παλιό καλό καιρό…

Και σε μια γυναίκα; Την ωριμότητα που χτυπάει κάποια στιγμή την πόρτα θες δεν θες…

Ο αγαπημένος σας συνθέτης; Συνθέτης εεε…Zbigniew Preisner, Craig Armstrong, Danny Elfman, Clint Mansell ,Μάνος Λοίζος, Σωκράτης Μάλαμας, Ελένη Καραίνδρου, Νίκος Ξυλούρης. Αυτοί φτάνουν!

Το τραγούδι που σφυρίζεται ενώ κάνετε ντουζ; Βασικά όταν κάνω ντους ποτέ δεν τραγουδάω, εκτός και εφόσον ακούω μουσική αλλά σπάνια…

Το βιβλίο που σας σημάδεψε; Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Ίρβιν Γιάλομ

Η ταινία που σας σημάδεψε; The Fountain (πρόσφατη αλλά με συγκλόνισε όσο καμία άλλη)

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; Τώρα πρέπει να πω κάποιον κλασικό? Όχι δεν θα το κάνω…αρνούμαι … Φρίντα Κάλο και Λούις Ρόγιο

Το αγαπημένο σας χρώμα; Αποχρώσεις του πράσινου και του κίτρινου.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας; Το ότι τα κατάφερα και επιβίωσα εκείνον τον χρόνο στο εξωτερικό…η μετάβαση από την μια χώρα στην άλλη, η πολυπολιτισμικότητα δεν με φόβισε. Είμαι περήφανη για αυτό μου το κατόρθωμα…δεν μάσησα τελικά και ας ήμουν παντελώς μόνη σε αυτό!

Το αγαπημένο σας ποτό; Caipirosca

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο; Όταν χάνω χρόνο…μετανιώνω…

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα; Την κοροϊδία, τη λασπολογία, το διασυρμό του ονόματος μου γιατί για ένα κούτελο ζούμε.

Όταν δε γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία; Να ακούω μουσική, να μαθαίνω για τη μουσική, να σερφάρω, να διαβάζω free press, να διαβάζω γενικά, να γυμνάζομαι!

Ο μεγαλύτερος φόβος σας; Ο θάνατος, η ανασφάλεια…

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ένα ψέμα;
Όταν η αλήθεια δεν βοηθάει…

Ποιο είναι το μότο σας; Ότι κάνεις στην ζωή σου… γυρνάει σε εσένα κάποια στιγμή…όλοι πληρώνουν για τα άσχημα και ανταμείβονται για τα καλά…αν και το τελευταίο δεν είναι και απαραίτητο! Επίκαιρη ερώτηση!

Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ήσυχα, στον ύπνο μου χωρίς να βασανίζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου! Προτιμώ να με κάψουν παρά να με φάνε τα σκουλήκια. Τα κοκαλάκια που μένουν εξάλλου δεν είναι ωραίο θέαμα!Oooooh my goth!

Αν συναντούσατε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει; Τι σκεφτόταν όταν έφτιαχνε τον κόσμο…ποίος ο λόγος…από πού προήλθαμε…και που καταλήγουμε…υπάρχει μετά θάνατον ζωή…θα αλλάξει η κυβέρνηση για να χωθούμε και εμείς πουθενά?χαχαχα

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Μηδενιστική. Είμαι αγανακτισμένη, εξοργισμένη, απογοητευμένη…προβληματισμένη, ταξιδεύω, χάνομαι…

Fade into you...

Αηδία!!!!!!!!!!

Μίσος, εκδίκηση, οργή, αγανάκτηση, εξευτελισμός, υποκρισία, ψέματα, εκτόξευση κατηγοριών, ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν κλείνει…μικροαστοί, σιχαμένε υπόκοσμε των δυτικών προαστίων που δεν έχετε τα @@@@ και το σθένος να παραδεχτείτε, να πάψετε να υποτιμάτε την νοημοσύνη και την εμπιστοσύνη που σας έδειξαν κάποτε, να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων, να πείτε την αλήθεια, να πάψετε να παραποιείται, να δημιουργείται σκευάσματα της φαντασίας σας και να τα παρουσιάζετε ως αλήθεια…δεν φοράτε παντελόνια και είστε πουτάνες στην ψυχή, άντρες γυναίκες. Αργόσχολα καθίκια που βρίσκετε νόημα στη ζωή σας και τρέφεστε από τον πόνο των ανθρώπων που σας θεωρούν φίλους. Όλα σε εμάς γυρνάνε, αυτό το ξεχνάτε τιποτένιοι, φτηνοί κάποτε θα σκάσει η βόμβα πάνω σας, θα σας φτύνω, θα χώνω το κεφάλι σας πιο βαθιά στη γη, θα σας χτυπάω χωρίς έλεος. Τέρμα οι καλοσύνες και τα παιδιαρίσματα…να εύχεστε μοναχά να μην συναντηθούμε κάπου τυχαία…ξέρετε εσείς!

Σαπίλα, καθιζήματα, βρωμόμπαζα που διδάσκετε μαθήματα ηθικής…σε ποιους σε εμάς…άνανδροι, φυγόπονοι, ευθυνόφοβοι, ατροφικοί χωρίς συναισθήματα και χωρίς δικό σας κόσμο, άξεστοι χοντροκομμένοι, χαζογκόμενες που ζείτε με τα λεφτά του μπαμπά, περνάτε στα πανεπιστήμια και μετά λέγεστε και πτυχιούχοι, άσχημες απέξω και από μέσα, που μου το παίζετε ανώτερες με τα louis viton, είδατε και χαρά στα σκέλια σας μετά από 22 χρόνια και τώρα την είδατε και μ@@@@@…πατσαβούρα! Ναι σε εσένα μιλάω, σε εσένα και στο ετερόν σου ήμισυ που βρέθηκε, κάνατε ζευγάρι και τώρα η απειλή μεγαλώνει, καταστρέφεται μαζί τις ζωές των ανθρώπων με ψέματα γιατί είστε δειλοί, εσύ λαϊκέ τύπε μ@@@@δουλε…μαζί με την τριχωτή σου μπάλα κλέβετε και φθονείται καθετί που δεν είναι δικό σας αλλά που δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσετε γιατί είστε ανίκανοι, άδειοι. Εσύ από την άλλη που λες ότι αγαπάς τον αδελφικό σου φίλο, θριάμβευσες, τον ξεφτίλισες με τον χειρότερο τρόπο, του έκανες το μεγαλύτερο κακό, αντί να τον προστατέψεις τον πρόδωσες…και εσύ ο άλλος αδελφικός φίλος ισχυρίζεσαι ότι είσαι καθαρός, γιατί αποποιήσε τις ευθύνες σου, αφού είναι εμφανές, εσύ τα ξεκίνησες όλα...δεν νιώθεις ενοχές ή τυψεις για τη φθορά που προκάλεσες.?Η μια π@@@@ μετά την άλλη. Έχεις συνειδητοποιήσει ότι θα καείς στην κόλαση? Όλα σε εσάς να γυρίσουν και θα γυρίσουν!

Αν διαβάζεις εσύ κατάλαβε το επιτέλους…εκείνοι σου κάνανε το μεγαλύτερο κακό! Μην αμφιβάλλεις για το ποιοι σ’ αγαπάνε πραγματικά ή σε αγαπήσανε κάποτε. Τρομερά απογοητευμένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, έξαλλη και απηυδισμένη, αηδιασμένη και ξεχαρβαλωμένη από τον πόνο…ότι όμορφο υπήρχε το τσακίσανε, το κατασπαράξανε, το βγάλανε με το ζόρι μέσα από την καρδιά και το πετάξανε στα σκουπίδια. Μπράβο σας τα καταφέρατε, μπορείτε να είστε υπερήφανοι τώρα και να γελάτε με το κατόρθωμα σας!

Χαλαρααααααααααά......

Αράααααααααααααααααξατεεεεεεεεεεεεεεεε
εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε??????????????
Εμείς να δεις!!!

Είμαι στη δουλειά και νιώθω μια ευφορία ασυγκράτητη να βγω στους δρόμους να χορέψω...βέβαια δεν θα

έπρεπε να αισθάνομαι έτσι μετά τα τελευταία γεγονότα...ανωμαλία, άμυνα, αδιαφορία, με βόλεψε η
κατάσταση, who knows....
Λείπει που λέτε και το μεγάλο αφεντικό...και ποιός με πιάνει τώρα!!!Κάτι τέτοιες στιγμές που δεν έχεις
όρεξη να κουνήσεις ούτε το δάχτυλο σου...εκτιμώ τον δημόσιο τομέα και την θέση που βρίσκομαι...έστω
και προσωρινά!
CHEERS!!!