I send this smile over to you...

...u r killing me again

I've got memories

I keep them away from me

They won't behave

Won't be what I want them to be


I've seen it all and it's all done

I've been with everyone and no one


So many squandered moments

So much wasted time

So busy chasing dreams

I left myself behind


I've seen it all and it's all done

I've been with everyone and no one


So this dying slowly

It seemed better than shooting myself

This dying slowly

It seemed better than shooting myself


These worms, darling

They're nibbling away at me

They go at it when I'm sleeping

Won't let me get to my feet

..............................

This dying slowly

It seemed better than shooting -

If I could find the words to explain this feeling

I would shout them out

If I could find out all this, what's inside me

I would shout it out

........................................

I make some coffee

Pull on that new pair of pants

I can get so far [?]

The feeling just falls away

..........................

I'm just tired, baby

I just need to lay down
...............................

....κι αλάργεψες και εχάθης

...ξεθάβοντας κάτι από τα παλιά

Mπανάκι....μανάκι!!!!!

Άντε να τα μαζεύουμε σιγά σιγά... καλό καλοκαίρι σε όλους...

Η Michelle στην χώρα των Musicless!

Η Δευτέρα δεν είναι ποτέ καλή μέρα για να ξεκινήσεις την εβδομάδα. Ειδικά στο ημερολόγιο της δικής μου ζωής θα έπρεπε να εξαιρείται. Μονόχνοτη, ασήκωτη, κάπως αδέξια θα την περιέγραφα για τον ρόλο που καλείται να παίξει, δειλά ανοίγει την αυλαία για να βγει στη σκηνή, να κεντήσει εκ νέου το σενάριο της ζωής μου. Έχω την πεποίθηση όμως ότι δεν πρέπει να την αδικήσω αυτή τη φορά, να την παγιδέψω σε γενικεύσεις. Πρέπει να βρω το θάρρος να παραδεχτώ ότι αυτή η Δευτέρα διαφέρει κατά τρόπο πανηγυρικό. Ίσως φαντάζουν extravagant τα λόγια μου αυτά κι όμως θα σας εξομολογηθώ ένα μυστικό! Πως μπορεί κάποιος «χτισμένος» μέσα σε 4 τοίχους από μπετόν και γυαλί να αισθάνεται την απόλυτη ευτυχία, την συγκίνηση που τοποθετεί αυτόματα στα μάτια του ένα μικροσκοπικό δάκρυ σαν σταλαχτίτη? Ένα δάκρυ που στέκεται στην άκρη του γκρεμού και παγώνει εκεί επί τόπου για να μην δείξει το πόσο την άγγιξε η ακατέργαστη μελωδία που ηχεί στα αυτιά της τόσο σημαντική και ίσως τόσο αυτοσχέδια και ασήμαντη για εκείνους! Είναι το τραγούδι της, καθιερώθηκε και τους ευχαριστεί για αυτό ολόψυχα! Εμπειρία καταπληκτική και όχι πληκτική όπως ήθελαν να πιστεύουν οι Musicless , συντονισμός και ώρες διδαχής από τον τραγουδιστή της μπάντας, και το αποτέλεσμα στο «Wherever I may roam» τέλειο. Ramones, Metallica, Guns n’ Roses, Scorpions, James, διάφορες επιμελώς ατημέλητες μελωδίες, και εγώ προς το τέλος της session/ πρόβας στο στούντιο της Λεωφ. Αθηνών να βγάζω τσιρίδες και νότες απείρου κάλλους – εδώ γελάμε- στο KKK took my baby away…που θα μπορούσα να περάσω καλύτερα δηλαδή, με τέτοια παρέα, με τέτοιο μπρίο και ατμόσφαιρα που θύμιζε εποχές επαναστατικές…το αστείο είναι ότι μου ερχόντουσαν στο μυαλό σκηνές από σπίτια γεμάτα με κόσμο- εναλλακτικές παρέες (σαν και την δική μου) αλλά με μούσια και μακριά μαλλιά που παίζανε μουσική με μια κλασική κιθάρα στο χέρι…δεν ξέρω αν είμαι ρομαντική αλλά έτσι φάνταζε στα δικά μου μάτια…μεταφέρθηκα σε ένα άλλο κλίμα σας λέω και επιμένω. Σας ευχαριστώ και τους τρεις πολύ πολύ…σας χρωστάω μια απομαγνητοφώνηση για το περιοδικό και ελπίζω πολύ σύντομα να γίνει published…έτσι ώστε κάποια στιγμή να μοιραστούν και άλλοι τα συναισθήματα τα οποία ένιωσα και εγώ μέσα στο στούντιο αυτές τις 2 ώρες που περάσαμε μαζί παρεούλα. End of session folks...μην γίνω και μελό γιατί δεν τα σηκώνω εγώ αυτά!

Madrid-Lisboa

Πρίν 2 χρόνια στη Λισσαβώνα...η καλύτερη multicultural παρέα που είχα ποτέ...I love you guys!!!

Πρίν 2 χρόνια στη Μαδρίτη...οι συμφοιτητές μου και εγώ σε τρελά κέφια ...μετά από overdose μαθημάτων, εργασιών και παρουσιάσεων!!!
Νοσταλγώ...γαμώτο μου....και ονειρεύομαι να επιστρέψω...και θα επιστρέψω!!!
Soon...i guess!!!

Metallica pt.2

Είχα σκοπό πάλι να αραδιάσω ένα σωρό σκέψεις μετά από την χτεσινή μου μουσική εμπειρία, αλλά δεν θα το κάνω... προτιμώ να τις κλειδώσω μέσα μου, να τις πάρω μαζί μου αυτή την φορά...μοιράστηκα με φίλους τους ενδοιασμούς μου και τις θεωρίες μου περί μουσικής διαφορετικότητας, ταύτισης, περί εφηβικών βιωμάτων και εναγκαλισμού αυτού του είδους μουσικής που προσφέρουν απλόχερα οι Metallicaστο ευρύ κοινό τους..όπως έκαναν και χτες στο χώρο της Μαλακάσας...άρα μου αρκεί.

Ήθελα λοιπόν να γράψω για το πως βίωσα εγώ την χτεσινή βραδιά ως όχι και τόσο αφοσιωμένη φανατική ιέρεια του γκρουπ, και του είδους...παρά μόνο τον τελευταίο χρόνο που έχω μια κλίση και έχω αρχίσει να γίνομαι λιγάκι "κάφρος" ή καλύτερα hardcore όπως με λες και εσύ....που υποκλίθηκες εύκολα στο moshing acting like a maniac..whiplash !!!!!χαχαχαχχα...είναι μέρες λοιπόν σαν την χτεσινή επαναλαμβάνω που θα ευχόμουν να είχα @@@@@@, να ήμουν άντρας, να μπορούσα να αφρίζω σαν μανιακός δολοφόνος μέσα στα pits χωρίς να με κοιτάνε με απορία...αλλά ο θεούλης με έκανε κοριτσάκι και έτσι πρέπει να σεβαστούμε κάτα κάποιο τρόπο την θηλυκότητα μας...χαχαχα...άρα εμμένουμε σε δυνατούς τόνους έξω απο τα δόντια, άλλοτε ξελαρύγγιασμα, κοπάνημα σε ήπιους τόνους, μαλλί μπροστά στη μούρη...χαχαχα αλλά μέχρι εκεί!!!

Που λέτε μετά από ώρες κολλημένη στο flickr και το you tube παρακολουθώντας τα βιντεάκια από την συναυλία που τραβούσε ένας φίλος θεωρώ οτί είναι ιεροσυλία την στιγμή αυτή να μην σιωπήσω...μοναχά αρμόζει στην περίσταση να ανακαλέσω στιγμές, και αναπολώντας να απολαύσω, από μακρυά έστω, τα διπλανά mosh pits που κοπανιόντουσαν ξαφνικά φλεγόμενοι, ηδονισμένοι στους ρυθμούς των "Master of Puppets", "Battery", "Whiplash" , τον πανζουρλισμό, την έκσταση που αισθάνθηκα σε κομμάτια όπως "One", "Sad but true", "Wherever i may roam", "Fade to black" "Enter Sandman", "Seek and Destroy", να μην αποδεχτώ το βεληνεκές της μεγαλειώδης αυτής μπάντας, την μεγαλοπρέπεια του, την άφθαρτη ύλη του, την μουσική του που έχει πλάσει μια ολόκληρη γενιά...ακόμη και τα δικά μου αυτάκια ήταν εξοικειωμένα με τους πρώτους τους δίσκους μέχρι τα 90s...απλά δεν το απαρνιέμαι ... απείχα το τελευταίο διάστημα και το αισθάνθηκα εκεί όταν όλοι ούρλιαζαν, ωρύονταν, απέδιδαν τους στίχους καλύτερα και από τον Hettfield, που λέει ο λόγος...δεν έχανα όμως έστω και έτσι την εμπειρία ζωής που αποκόμισα χτες βράδυ...εξάλλου όπως λέει και ένας "φίλος" πολύ αχώνευτος, τόσο αχώνευτος που ξεπερνάει τα όρια κάθε φαντασίας...χαχαχαχα.... η μουσική δεν είναι κτήμα κανενός και χτες στη Μαλακάσα δεν έγινε διαγωνισμός του πιο πιστού Metallica fun ώστε να αισθάνομαι και άσχημα...όλοι κάποτε ταυτιζόμαστε λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με το soundtrack που έχει ντύσει ο καθένας την ζωή του και τα ακούσματα του!Εν ολίγοις ναι οι Μetallica τα σάρωσαν όλα...γ@@@@@@ στην κυριολεξία...όλοι έφυγαν με τις ψυχές τους αφημένες εκεί, λίγο σκονισμένοι από την ομόγυρη και την αρένα που πάλευαν για να δείξουν την αγάπη τους στη μπάντα και ιδρωμένοι από το ξύλο...χαχαχα άντε πάντα τέτοια και πολύ σύντομα εύχομαι να επιστρέψουν όπως υποσχέθηκε και ο Lars στο κλείσιμο της βραδιάς...and until then i'll be ready for you...

Υ.Γ. αν και ΑΥΤΟ δεν θα έπρεπε να μπει στο υστερόγραφο, θέλω να δηλώσω την βαθιά θλίψη που με κυριεύε την πρώτη ώρα του φεστιβάλ από την στιγμή που επιβεβαίωσα την φήμη και αντιλήφθηκα ότι έχασα τους ΜΥ DYING BRIDE...γαμώ την ατυχία μου μέσα! Όπως πέρσι με τον Heppner την έπαθα ξανά! Η κριτική του Rocking (διαβάστε είναι το καλύτερο review) με έριξε ακόμη πιο πολύ γιατί ακριβώς αυτή τη μελαγχολία, τις βαριές και ασήκωτες κιθάρες, την doom διάθεση αποζητούσα να ζήσω ακούγοντας τους live στο Rockwave αλλά δεν τα κατάφερα λόγω της γαμωκίνησης!!!!Μπουρλότο στη γαμωπόλη!

Πάρτε και ένα σούπερ video να γουστάρετε ακόμη πιο πολύ...τυχόν πέρα δώθε του κάμεραμαν οφείλονται στο κύμα "κάφρων" που ξαφνικά έρχεται κατά πάνω του και επομένως κάπως πρέπει να αμυνθεί ο άνθρωπος!Έστω και αν μέσα σε αυτούς τους "κάφρους" είναι και οι ίδιοι του οι κολλητοί!χαχαχαχαχαχα!!!

\m/ \m/ \m/

But I'll take my time anywhere
Free to speak my mind anywhere
And I'll redefine anywhere

Anywhere I may roam
Where I lay my head is home

Metallica

Εδώ θα βρισκόμαστε όλοι σήμερα το βράδυ...προσωπικά επιχείρησα να κάνω το μέγα λάθος και να μην αγοράσω νωρίτερα εισητήριο λόγω τεχνικών και άλλων οικονομικών δυσκολιών που προέκυψαν αλλά αναθεώρησα και μόλις χτες αγόρασα το μαγικό χαρτάκι που θα μου εξασφαλίσει την είσοδο μου ...ας πάει και το παλιάμπελο...μια ζωή την έχουμε μονάκριβη και τι έγινε που θα την περάσουμε πίσω από τα σίδερα...ας είναι καλά και πάλι οι διοργανώτες και οι χαμηλές τιμές των εισητηρίων που με φέρνουν σε αδιέξοδο κάθε φορά!And guess what???????Oι Τοοl επιστρέφουν δυναμικά για τα μάτια μου και μόνο!!!!Είπαμε φίλτατε οι συνετοί άνθρωποι ανταμείβονται!6 Σεπτεμβρίου λοιπόν ανανεώνουμε το ραντεβού μας στην Μαλακάσα...προς το παρόν...i can't remember anything, can't tell if this is true or dream, deep down inside i feel to scream this terrible silence stops me.........

QUERER

...αν και αιφνίδια επιστρέφω στον τόπο αυτό μετά από βδομάδες συνειδητής απουσίας λόγω του έκτακτου κύματος παραγωγής "θερινής" μελανίνης που με καλούσαν να γευτώ οι εξωτικές παραλίες ...ωστόσο θέλω να γράψω το πρώτο πράγμα που άκουσα και με άγγιξε μετά απο πολύ καιρό...είναι οι περίοδοι που ψάχνεις λήμματα, στιχάκια ερωτιάρικα και νότες που ενορχηστρώνουν τα όνειρα σου, υφαίνουν τον ιστό των σκέψεών σου, ντύνουν με λόγια και μουσική αυτό που κουβαλάς στον ώμο σου κάθε πρωινό με το πρώτο βλεφάριασμα και το βράδυ με το πρώτο νανούρισμα για συντροφιά...υπαίτια και συνένοχος στην αυτοκαταστροφή μου η Κική η κακούργα και η Ντάμα Κούπα της ένα δειλινό στον Λυκαβηττό, μαύρο σύννεφο στον ουρανό...σε ευχαριστώ ...χωρίς άλλα σχόλια...καλό μήνα

Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθεί
μυστικό κι ενστικτό μου βαθύ
Να κλαις
που δυο μάτια κοιτάς
και να χάνεται ο χρόνος
μια στιγμή, χρόνια ή μήνες
Αργά
να φιλάς το φιλί
σαν εξαίσια απειλή
να ξεσπάει σαν το κύμα με μιας
Να κλαις
να ζητάς να σωθείς
με φωτιά να ενωθείς
κι απ’το είναι να φτάνει
ο λυγμός
ως τα χείλια
Να κλαις
τι πληγή ν’αγαπάς
λαβωμένος να πας
μες του κόσμου το γλέντι απών
Να κλαις
που νυχτώνει χωρίς
κάποια ελπίδα να βρεις
πόσα πέπλα έχει η νύχτα
Φωτιά
σε φαρέτρα χρυσή
για να μένει μισή
απ’τον έρωτα πάντα η καρδιά
Ποτέ
πάνε χρόνια είχα πει
μα ξανάρθε η αστραπή
κι είπα
βάλε στο ευάλωτο εγώ
δυο ποτήρια
Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθει
μυστικό κι αγγιγμά μου βαθύ
να κλαις...

Oι Isis στο Aν Club/ 14-06-2007

Ήμουν και εγώ εκεί...ενώ το πλήθος κόχλαζε στα μυσταγωγικά riffs του Aaron και της παρέας του, εγώ σιγοψιθύριζα την ουράνια λάμψη, το θεικό του κάλλος...δεν πάλεψα με τα θηρία, με παρέσυραν στην οχλαγωγία αλλά δεν πιάστηκα στα δίχτυα τους...
Ψέλλιζα μονάχα αυτό...το τελευταίο κομμάτι του setlist

Void
Black hole
The eyes of greater size
Than all the oceans
Do you ever get that feeling that you're sinking
I do!!!!!!!

Spring and by summer fall

Tell me where you've seen my life
I look in your eyes and can only see my own complexion
Tell me where you've been my life
I've been watching you spring by summer fall when some one called

Tell me where you've seen my life
You've been biting my hands and knocking me down down to the ground
Tell me where you've been my life
I see only what you see, face who you face, be who you want to be

Clashing lies and clashing thighs
Clashing chasing changing minds
Tell me what you've seen
tell me where you've gone
Tell me where you've been
tell me what you saw

Υ.Γ. Τι ονειρεμένοοοοοοοοοοοοοοοο κομμάτι ύψιστε...τι θεία μελωδία...έχω αρρωστήσει με την μοναδικότητα του...το άρπαξα, πλέον είναι δικό μου, αυτές οι νότες έχουν γραφτεί για μένα, μην μου στερείται την χαρά...χαχαχα (ο δίσκος "23" είναι πελώριος!)

Πυρετός από events

Από το Forbidden Poetry του Μιχάλη Δέλτα συνοδεία της εξαιρετικής Τάνιας Τσανακλίδου στη Ρωμαϊκή Αγορά, προσγειωνόμαστε στην αισθησιακή έκθεση φωτογραφίας “Backstage” του Τάσου Βρεττού σε γνωστό strip hall της οδού Πειραιώς , προβολές φωτογραφιών σε μεγάλες οθόνες, ερωτικές περιπτύξεις και επιδείξεις ανδρών και γυναικών που εξελίσσονταν ταυτόχρονα στην σκηνή έχοντας ως background τα video slights υπό τους ήχους των Radiohead, Prince, Aerosmith, Sugarbabes, Madonna etc.μας διέγειραν την φαντασία και από τότε δεν έχει σταματήσει να καλπάζει…χαχαχα …και τελευταίος σταθμός: Γεωπονική Σχολή , εκδηλώσεις «Αναίρεσις» στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών…Ζιώγαλας, Φάμελλος, Δρογώσης, Ζακ Στεφάνου…παιχνιδιάρικη διάθεση, αλχημεία μουσικών και ταξίδια στο παρελθόν …πόσο μ’ αρέσει αυτό το γέλιο πόσο όμορφος γίνεσαι, αυτή τη στιγμή, για τη δική σου, μην υποκρίνεσαι, δείξε μου τον τρόπο, συγχώρεσε με αγκάλιασέ με γιατί αγάπη αν είναι αυτό …φτάσε στον πάτο…καλημέρα!!!

Για την Αμαλία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

• ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Αναμένοντας...

Εκπέμποντας στην ίδια συχνότητα με τους Ιsis, λιγοστές κουβέντες πολύ μουσική, θα επιχειρήσω να είμαι όσο πιο λακωνική γίνεται...ο καιρός δεν το επιτρέπει άλλωστε, η βροχή πάντα με μελαγχολεί και με βυθίζει σε σκέψεις που δεν θέλω να μοιραστώ!Μια μικρή παρένθεση μιας και ήρθε η συζήτηση...Πολλοί από εσάς που διαβάζετε blogs περιμένετε ένα καθωσπρεπισμό στα γραπτά των εκάστοτε bloggers...εγώ όπως δήλωσα από την αρχή δεν θα μείνω σε αυτού του είδους τις συμβατικότητες...αισθάνομαι κάτι ανιαρό, κάτι που εμπεριέχει θυμό και συναισθήματα εμπάθειας, θέλω να εσωκλείονται στα κείμενα μου βωμολοχίες και εκτόξευσεις κατηγοριών, πόνος????Θα το κάνω, δεν θα σκεφτώ αν προσβάλλω την αισθητική κάποιου αναγνώστη για τον πολύ απλό λόγο ότι πρόκειται για ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο όπου καλώς ή κακώς μου ανήκει...αλλάξτε σελίδα αν όντως τρίβετε τα μάτια σας...

Αυτομάτως μπορώ να καταθέσω κάθε μου σκέψη όσο βρώμικη και αν είναι...γνωρίζοντας τις συνέπειες αυτού...δεν είμαι τόσο χαζή ούτε τρέφω αυταπάτες, δέχομαι την άσχημη κριτική αλλά όχι τους καθωσπρεπισμούς... όταν ζω ένα παραλήρημα το οποίο ξαφνικά με ωθεί να το κοινοποιήσω στο blog μου, δεν παρασύρομαι από την αρχικά εν βρασμώ ψυχικά μου κατάσταση...δεν είμαι έφηβη πια ξέρω πολύ καλά τι κάνω...το επεξεργάζομαι και έπειτα κινούμαι στα πλαίσια του "publish or not to be published"...άσε που πολλές φορές έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μόνος σου εκεί εξώ και δεν σε διαβάζει κανείς!

....ίσως εσείς που με γνωρίζετε να σας απωθεί, να σας κάνει να αλλάζετε την εικόνα που είχατε για μένα...πολύ κακώς γιατί αυτό δείχνει ότι δεν μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να με γνωρίσετε πραγματικά...αυτή είμαι όμως και στην τελική μην κολλάτε σε ευτελείς και ανούσιες ταμπέλες...αυτή είναι εύκολη λύση για όλους!Είναι υποτιμητικό για εσάς πάνω από όλα!Anyway αρκετά ...δεν σκοπεύω να απολογηθώ απλά θέλω να είμαι ξεκάθαρη from now on...

Τι αναμένω καρτερικά από εδώ και στο εξής? Πρώτα από όλα την συναυλία της Τάνιας Τσανακλίδου και του Μιχάλη Δέλτα στη Ρωμαική Αγορά, ηλεκτρονική ποίηση, την Τετάρτη 30/5 και την Πέμπτη 31/5 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την σύζευξη της Ρεμπούτσικα-Πασπαλά...στις 14/6 στο Αν Club τους experimental, μελωδικούς post metal Ιsis (σύντομα θα ανακοινωθεί αλλαγή στο συναυλιακό τόπο συνάντησης), στις 18/7 τους James στο Fly Beeyond Festival, το επιστολογραφικό μυθιστόρημα του Λακλό "Επικίνδυνες Σχέσεις" στην σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής δια χειρός Xάινερ Μύλλερ (Κουαρτέτο) στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών στις 2 - 4 & 6 - 8 Ιουλίου και τέλος την Ερωτευμένη Νεκρή του Θεόφιλου Γκωτιέ στο αμφιθέατρο της Αδριανού, οι παραστάσεις του οποίου έχουν ήδη ξεκινήσει!Τα λέμε εκεί...

Sin pena...

Ayer los dos soñábamos con un mundo perfecto
Ayer a nuestros labios les sobraban las palabras
Porque en los ojos nos espiábamos el alma
Y la verdad no vacilaba en tu mirada

Ayer nos prometimos conquistar el mundo entero
Ayer tú me juraste que este amor seria eterno
Por que una vez equivocarse es suficiente
Para aprender lo que es amar sinceramente

Qué Hiciste? Hoy destruiste con tu orgullo la esperanza
Hoy empañaste con tu furia mi mirada
Borraste toda nuestra historia con tu rabia
Y confundiste tanto amor que te entregaba
Como permiso para así romperme el alma

Qué Hiciste? Nos obligaste a destruir las madrugadas
Y nuestras noches las ahogaron tus palabras
Mis ilusiones acabaron con tus falsas
Se te olvido que era el amor lo que importaba
Y con tus manos derrumbaste nuestra casa

Mañana que amanezca un día nuevo en mi universo
Mañana no veré tu nombre escrito entre mis versos
No escuchare palabras de arrepentimiento
Ignorare sin pena tu remordimiento

Mañana olvidare que ayer yo fui tu fiel amante
Mañana ni siquiera habrá razones para odiarte
Yo borrare todos tus sueños de mis sueños
Que el viento arrastre para siempre tus recuerdos

...and you know you´re gonna lie to you and in your own way...

Lo-li θα σε φάω ζωντανή...

Είχες δεν είχες με έβαλες πάλι στο τριπάκι να τα ξεράσω όλα...εντάξει λοιπόν θα παίξω και πάλι το παιχνίδι σου μικρή μπουρλοτιέρισσα, τελευταία φορά όμως σε προειδοποιώ!

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι…
Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία…με τίποτα και ποτέ δεν ησυχάζω…πάντα υπάρχει μια δόση απληστίας…πάντα κάτι θα μας λείπει και θα το αποζητούμε. Παρόλο αυτά ένα ειδυλλιακό τοπίο, μια μουσική μπορούν να με κάνουν ευτυχισμένη…

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι τις περισσότερες φορές…τα μεσημέρια δε ο πονοκέφαλος από τον πολύ ύπνο…στις διακοπές τα πρωινά το βιολογικό μου ρολόι χτυπάει από μόνο του αρκετά νωρίς…τίποτα δεν είναι τυχαίο…

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Νομίζω μου διαφεύγει αυτή η λεπτομέρεια…τον τελευταίο καιρό θυμάμαι μόνο το αντίθετο…

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Έχω πολλά γνωρίσματα και πολλά χαρίσματα…(ψώνιο) τώρα τι ψάχνεις…κάτι που παίζει πολύ τελευταία όμως είναι ο υδροχοίστικος εγωισμός μου…έτσι το αποκαλούν…ώρες ώρες πετάω στα σύννεφα, άλλες πάλι προσγειώνομαι τόσο απότομα που παίρνει και άλλους η μπάλα…διεκδικώ όσο μπορώ αυτό που θέλω…μην με ρωτήσετε τι γίνεται όταν το αποκτήσω…χιχιχι

Το βασικό ελάττωμα; Η αναποφασιστικότητα μου…η αδυναμία μου να απέχω από πράγματα που με χαλάνε…είμαι αυτοκαταστροφική και μαζόχα…

Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκιεια; Σε εκείνα που δείχνουν μεταμέλεια…

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Τι να σου πω τώρα μωρέ, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, την Μελίνα Μερκούρη…τον Ανδρέα Παπανδρέου…χαχαχα…μπαααα…όχι καλύτερα ταυτίζομαι με τον εαυτό μου!

Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα; Δεν υπάρχουν ήρωες σήμερα…κανείς δεν είναι άφθαρτος…τα ιδανικά έχουν πεθάνει…

Tο αγαπημένο σας ταξίδι; Πράγα Τσεχία

Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Ρόζαμουντ Πιλτσερ, Ιζαμπέλ Αλιέντε, Σώτη Τριανταφύλλου, Κωνσταντίνος Καβάφης, Βασίλης Βασιλικός, Διονύσης Χαριτόπουλος, Πάμπλο Νερούδα, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Αλμπέρτ Καμύ, Κάρλος Φουέντες, Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα, Μένιος Κουμανταρέας etc.

Ποια αρετή προτιμάτε σ’ έναν άνδρα; Να είναι άνδρας ρε π@@@@@ όπως τον παλιό καλό καιρό…

Και σε μια γυναίκα; Την ωριμότητα που χτυπάει κάποια στιγμή την πόρτα θες δεν θες…

Ο αγαπημένος σας συνθέτης; Συνθέτης εεε…Zbigniew Preisner, Craig Armstrong, Danny Elfman, Clint Mansell ,Μάνος Λοίζος, Σωκράτης Μάλαμας, Ελένη Καραίνδρου, Νίκος Ξυλούρης. Αυτοί φτάνουν!

Το τραγούδι που σφυρίζεται ενώ κάνετε ντουζ; Βασικά όταν κάνω ντους ποτέ δεν τραγουδάω, εκτός και εφόσον ακούω μουσική αλλά σπάνια…

Το βιβλίο που σας σημάδεψε; Όταν έκλαψε ο Νίτσε, Ίρβιν Γιάλομ

Η ταινία που σας σημάδεψε; The Fountain (πρόσφατη αλλά με συγκλόνισε όσο καμία άλλη)

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος; Τώρα πρέπει να πω κάποιον κλασικό? Όχι δεν θα το κάνω…αρνούμαι … Φρίντα Κάλο και Λούις Ρόγιο

Το αγαπημένο σας χρώμα; Αποχρώσεις του πράσινου και του κίτρινου.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας; Το ότι τα κατάφερα και επιβίωσα εκείνον τον χρόνο στο εξωτερικό…η μετάβαση από την μια χώρα στην άλλη, η πολυπολιτισμικότητα δεν με φόβισε. Είμαι περήφανη για αυτό μου το κατόρθωμα…δεν μάσησα τελικά και ας ήμουν παντελώς μόνη σε αυτό!

Το αγαπημένο σας ποτό; Caipirosca

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο; Όταν χάνω χρόνο…μετανιώνω…

Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα; Την κοροϊδία, τη λασπολογία, το διασυρμό του ονόματος μου γιατί για ένα κούτελο ζούμε.

Όταν δε γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία; Να ακούω μουσική, να μαθαίνω για τη μουσική, να σερφάρω, να διαβάζω free press, να διαβάζω γενικά, να γυμνάζομαι!

Ο μεγαλύτερος φόβος σας; Ο θάνατος, η ανασφάλεια…

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ένα ψέμα;
Όταν η αλήθεια δεν βοηθάει…

Ποιο είναι το μότο σας; Ότι κάνεις στην ζωή σου… γυρνάει σε εσένα κάποια στιγμή…όλοι πληρώνουν για τα άσχημα και ανταμείβονται για τα καλά…αν και το τελευταίο δεν είναι και απαραίτητο! Επίκαιρη ερώτηση!

Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ήσυχα, στον ύπνο μου χωρίς να βασανίζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου! Προτιμώ να με κάψουν παρά να με φάνε τα σκουλήκια. Τα κοκαλάκια που μένουν εξάλλου δεν είναι ωραίο θέαμα!Oooooh my goth!

Αν συναντούσατε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει; Τι σκεφτόταν όταν έφτιαχνε τον κόσμο…ποίος ο λόγος…από πού προήλθαμε…και που καταλήγουμε…υπάρχει μετά θάνατον ζωή…θα αλλάξει η κυβέρνηση για να χωθούμε και εμείς πουθενά?χαχαχα

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Μηδενιστική. Είμαι αγανακτισμένη, εξοργισμένη, απογοητευμένη…προβληματισμένη, ταξιδεύω, χάνομαι…

Fade into you...

Αηδία!!!!!!!!!!

Μίσος, εκδίκηση, οργή, αγανάκτηση, εξευτελισμός, υποκρισία, ψέματα, εκτόξευση κατηγοριών, ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν κλείνει…μικροαστοί, σιχαμένε υπόκοσμε των δυτικών προαστίων που δεν έχετε τα @@@@ και το σθένος να παραδεχτείτε, να πάψετε να υποτιμάτε την νοημοσύνη και την εμπιστοσύνη που σας έδειξαν κάποτε, να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων, να πείτε την αλήθεια, να πάψετε να παραποιείται, να δημιουργείται σκευάσματα της φαντασίας σας και να τα παρουσιάζετε ως αλήθεια…δεν φοράτε παντελόνια και είστε πουτάνες στην ψυχή, άντρες γυναίκες. Αργόσχολα καθίκια που βρίσκετε νόημα στη ζωή σας και τρέφεστε από τον πόνο των ανθρώπων που σας θεωρούν φίλους. Όλα σε εμάς γυρνάνε, αυτό το ξεχνάτε τιποτένιοι, φτηνοί κάποτε θα σκάσει η βόμβα πάνω σας, θα σας φτύνω, θα χώνω το κεφάλι σας πιο βαθιά στη γη, θα σας χτυπάω χωρίς έλεος. Τέρμα οι καλοσύνες και τα παιδιαρίσματα…να εύχεστε μοναχά να μην συναντηθούμε κάπου τυχαία…ξέρετε εσείς!

Σαπίλα, καθιζήματα, βρωμόμπαζα που διδάσκετε μαθήματα ηθικής…σε ποιους σε εμάς…άνανδροι, φυγόπονοι, ευθυνόφοβοι, ατροφικοί χωρίς συναισθήματα και χωρίς δικό σας κόσμο, άξεστοι χοντροκομμένοι, χαζογκόμενες που ζείτε με τα λεφτά του μπαμπά, περνάτε στα πανεπιστήμια και μετά λέγεστε και πτυχιούχοι, άσχημες απέξω και από μέσα, που μου το παίζετε ανώτερες με τα louis viton, είδατε και χαρά στα σκέλια σας μετά από 22 χρόνια και τώρα την είδατε και μ@@@@@…πατσαβούρα! Ναι σε εσένα μιλάω, σε εσένα και στο ετερόν σου ήμισυ που βρέθηκε, κάνατε ζευγάρι και τώρα η απειλή μεγαλώνει, καταστρέφεται μαζί τις ζωές των ανθρώπων με ψέματα γιατί είστε δειλοί, εσύ λαϊκέ τύπε μ@@@@δουλε…μαζί με την τριχωτή σου μπάλα κλέβετε και φθονείται καθετί που δεν είναι δικό σας αλλά που δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσετε γιατί είστε ανίκανοι, άδειοι. Εσύ από την άλλη που λες ότι αγαπάς τον αδελφικό σου φίλο, θριάμβευσες, τον ξεφτίλισες με τον χειρότερο τρόπο, του έκανες το μεγαλύτερο κακό, αντί να τον προστατέψεις τον πρόδωσες…και εσύ ο άλλος αδελφικός φίλος ισχυρίζεσαι ότι είσαι καθαρός, γιατί αποποιήσε τις ευθύνες σου, αφού είναι εμφανές, εσύ τα ξεκίνησες όλα...δεν νιώθεις ενοχές ή τυψεις για τη φθορά που προκάλεσες.?Η μια π@@@@ μετά την άλλη. Έχεις συνειδητοποιήσει ότι θα καείς στην κόλαση? Όλα σε εσάς να γυρίσουν και θα γυρίσουν!

Αν διαβάζεις εσύ κατάλαβε το επιτέλους…εκείνοι σου κάνανε το μεγαλύτερο κακό! Μην αμφιβάλλεις για το ποιοι σ’ αγαπάνε πραγματικά ή σε αγαπήσανε κάποτε. Τρομερά απογοητευμένη από τις ανθρώπινες σχέσεις, έξαλλη και απηυδισμένη, αηδιασμένη και ξεχαρβαλωμένη από τον πόνο…ότι όμορφο υπήρχε το τσακίσανε, το κατασπαράξανε, το βγάλανε με το ζόρι μέσα από την καρδιά και το πετάξανε στα σκουπίδια. Μπράβο σας τα καταφέρατε, μπορείτε να είστε υπερήφανοι τώρα και να γελάτε με το κατόρθωμα σας!

Χαλαρααααααααααά......

Αράααααααααααααααααξατεεεεεεεεεεεεεεεε
εεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε??????????????
Εμείς να δεις!!!

Είμαι στη δουλειά και νιώθω μια ευφορία ασυγκράτητη να βγω στους δρόμους να χορέψω...βέβαια δεν θα

έπρεπε να αισθάνομαι έτσι μετά τα τελευταία γεγονότα...ανωμαλία, άμυνα, αδιαφορία, με βόλεψε η
κατάσταση, who knows....
Λείπει που λέτε και το μεγάλο αφεντικό...και ποιός με πιάνει τώρα!!!Κάτι τέτοιες στιγμές που δεν έχεις
όρεξη να κουνήσεις ούτε το δάχτυλο σου...εκτιμώ τον δημόσιο τομέα και την θέση που βρίσκομαι...έστω
και προσωρινά!
CHEERS!!!