Friday, July 27, 2007

....κι αλάργεψες και εχάθης

...ξεθάβοντας κάτι από τα παλιά


Mπανάκι....μανάκι!!!!!

Άντε να τα μαζεύουμε σιγά σιγά... καλό καλοκαίρι σε όλους...









Thursday, July 19, 2007

Η Michelle στην χώρα των Musicless!

Η Δευτέρα δεν είναι ποτέ καλή μέρα για να ξεκινήσεις την εβδομάδα. Ειδικά στο ημερολόγιο της δικής μου ζωής θα έπρεπε να εξαιρείται. Μονόχνοτη, ασήκωτη, κάπως αδέξια θα την περιέγραφα για τον ρόλο που καλείται να παίξει, δειλά ανοίγει την αυλαία για να βγει στη σκηνή, να κεντήσει εκ νέου το σενάριο της ζωής μου. Έχω την πεποίθηση όμως ότι δεν πρέπει να την αδικήσω αυτή τη φορά, να την παγιδέψω σε γενικεύσεις. Πρέπει να βρω το θάρρος να παραδεχτώ ότι αυτή η Δευτέρα διαφέρει κατά τρόπο πανηγυρικό. Ίσως φαντάζουν extravagant τα λόγια μου αυτά κι όμως θα σας εξομολογηθώ ένα μυστικό! Πως μπορεί κάποιος «χτισμένος» μέσα σε 4 τοίχους από μπετόν και γυαλί να αισθάνεται την απόλυτη ευτυχία, την συγκίνηση που τοποθετεί αυτόματα στα μάτια του ένα μικροσκοπικό δάκρυ σαν σταλαχτίτη? Ένα δάκρυ που στέκεται στην άκρη του γκρεμού και παγώνει εκεί επί τόπου για να μην δείξει το πόσο την άγγιξε η ακατέργαστη μελωδία που ηχεί στα αυτιά της τόσο σημαντική και ίσως τόσο αυτοσχέδια και ασήμαντη για εκείνους! Είναι το τραγούδι της, καθιερώθηκε και τους ευχαριστεί για αυτό ολόψυχα! Εμπειρία καταπληκτική και όχι πληκτική όπως ήθελαν να πιστεύουν οι Musicless , συντονισμός και ώρες διδαχής από τον τραγουδιστή της μπάντας, και το αποτέλεσμα στο «Wherever I may roam» τέλειο. Ramones, Metallica, Guns nRoses, Scorpions, James, διάφορες επιμελώς ατημέλητες μελωδίες, και εγώ προς το τέλος της session/ πρόβας στο στούντιο της Λεωφ. Αθηνών να βγάζω τσιρίδες και νότες απείρου κάλλους – εδώ γελάμε- στο KKK took my baby away…που θα μπορούσα να περάσω καλύτερα δηλαδή, με τέτοια παρέα, με τέτοιο μπρίο και ατμόσφαιρα που θύμιζε εποχές επαναστατικές…το αστείο είναι ότι μου ερχόντουσαν στο μυαλό σκηνές από σπίτια γεμάτα με κόσμο- εναλλακτικές παρέες (σαν και την δική μου) αλλά με μούσια και μακριά μαλλιά που παίζανε μουσική με μια κλασική κιθάρα στο χέρι…δεν ξέρω αν είμαι ρομαντική αλλά έτσι φάνταζε στα δικά μου μάτια…μεταφέρθηκα σε ένα άλλο κλίμα σας λέω και επιμένω. Σας ευχαριστώ και τους τρεις πολύ πολύ…σας χρωστάω μια απομαγνητοφώνηση για το περιοδικό και ελπίζω πολύ σύντομα να γίνει published…έτσι ώστε κάποια στιγμή να μοιραστούν και άλλοι τα συναισθήματα τα οποία ένιωσα και εγώ μέσα στο στούντιο αυτές τις 2 ώρες που περάσαμε μαζί παρεούλα. End of session folks...μην γίνω και μελό γιατί δεν τα σηκώνω εγώ αυτά!

Saturday, July 14, 2007

Madrid-Lisboa

Πρίν 2 χρόνια στη Λισσαβώνα...η καλύτερη multicultural παρέα που είχα ποτέ...I love you guys!!!


Πρίν 2 χρόνια στη Μαδρίτη...οι συμφοιτητές μου και εγώ σε τρελά κέφια ...μετά από overdose μαθημάτων, εργασιών και παρουσιάσεων!!!
Νοσταλγώ...γαμώτο μου....και ονειρεύομαι να επιστρέψω...και θα επιστρέψω!!!
Soon...i guess!!!

Wednesday, July 04, 2007

Metallica pt.2


Είχα σκοπό πάλι να αραδιάσω ένα σωρό σκέψεις μετά από την χτεσινή μου μουσική εμπειρία, αλλά δεν θα το κάνω... προτιμώ να τις κλειδώσω μέσα μου, να τις πάρω μαζί μου αυτή την φορά...μοιράστηκα με φίλους τους ενδοιασμούς μου και τις θεωρίες μου περί μουσικής διαφορετικότητας, ταύτισης, περί εφηβικών βιωμάτων και εναγκαλισμού αυτού του είδους μουσικής που προσφέρουν απλόχερα οι Metallicaστο ευρύ κοινό τους..όπως έκαναν και χτες στο χώρο της Μαλακάσας...άρα μου αρκεί.

Ήθελα λοιπόν να γράψω για το πως βίωσα εγώ την χτεσινή βραδιά ως όχι και τόσο αφοσιωμένη φανατική ιέρεια του γκρουπ, και του είδους...παρά μόνο τον τελευταίο χρόνο που έχω μια κλίση και έχω αρχίσει να γίνομαι λιγάκι "κάφρος" ή καλύτερα hardcore όπως με λες και εσύ....που υποκλίθηκες εύκολα στο moshing acting like a maniac..whiplash !!!!!χαχαχαχχα...είναι μέρες λοιπόν σαν την χτεσινή επαναλαμβάνω που θα ευχόμουν να είχα @@@@@@, να ήμουν άντρας, να μπορούσα να αφρίζω σαν μανιακός δολοφόνος μέσα στα pits χωρίς να με κοιτάνε με απορία...αλλά ο θεούλης με έκανε κοριτσάκι και έτσι πρέπει να σεβαστούμε κάτα κάποιο τρόπο την θηλυκότητα μας...χαχαχα...άρα εμμένουμε σε δυνατούς τόνους έξω απο τα δόντια, άλλοτε ξελαρύγγιασμα, κοπάνημα σε ήπιους τόνους, μαλλί μπροστά στη μούρη...χαχαχα αλλά μέχρι εκεί!!!

Που λέτε μετά από ώρες κολλημένη στο flickr και το you tube παρακολουθώντας τα βιντεάκια από την συναυλία που τραβούσε ένας φίλος θεωρώ οτί είναι ιεροσυλία την στιγμή αυτή να μην σιωπήσω...μοναχά αρμόζει στην περίσταση να ανακαλέσω στιγμές, και αναπολώντας να απολαύσω, από μακρυά έστω, τα διπλανά mosh pits που κοπανιόντουσαν ξαφνικά φλεγόμενοι, ηδονισμένοι στους ρυθμούς των "Master of Puppets", "Battery", "Whiplash" , τον πανζουρλισμό, την έκσταση που αισθάνθηκα σε κομμάτια όπως "One", "Sad but true", "Wherever i may roam", "Fade to black" "Enter Sandman", "Seek and Destroy", να μην αποδεχτώ το βεληνεκές της μεγαλειώδης αυτής μπάντας, την μεγαλοπρέπεια του, την άφθαρτη ύλη του, την μουσική του που έχει πλάσει μια ολόκληρη γενιά...ακόμη και τα δικά μου αυτάκια ήταν εξοικειωμένα με τους πρώτους τους δίσκους μέχρι τα 90s...απλά δεν το απαρνιέμαι ... απείχα το τελευταίο διάστημα και το αισθάνθηκα εκεί όταν όλοι ούρλιαζαν, ωρύονταν, απέδιδαν τους στίχους καλύτερα και από τον Hettfield, που λέει ο λόγος...δεν έχανα όμως έστω και έτσι την εμπειρία ζωής που αποκόμισα χτες βράδυ...εξάλλου όπως λέει και ένας "φίλος" πολύ αχώνευτος, τόσο αχώνευτος που ξεπερνάει τα όρια κάθε φαντασίας...χαχαχαχα.... η μουσική δεν είναι κτήμα κανενός και χτες στη Μαλακάσα δεν έγινε διαγωνισμός του πιο πιστού Metallica fun ώστε να αισθάνομαι και άσχημα...όλοι κάποτε ταυτιζόμαστε λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με το soundtrack που έχει ντύσει ο καθένας την ζωή του και τα ακούσματα του!Εν ολίγοις ναι οι Μetallica τα σάρωσαν όλα...γ@@@@@@ στην κυριολεξία...όλοι έφυγαν με τις ψυχές τους αφημένες εκεί, λίγο σκονισμένοι από την ομόγυρη και την αρένα που πάλευαν για να δείξουν την αγάπη τους στη μπάντα και ιδρωμένοι από το ξύλο...χαχαχα άντε πάντα τέτοια και πολύ σύντομα εύχομαι να επιστρέψουν όπως υποσχέθηκε και ο Lars στο κλείσιμο της βραδιάς...and until then i'll be ready for you...

Υ.Γ. αν και ΑΥΤΟ δεν θα έπρεπε να μπει στο υστερόγραφο, θέλω να δηλώσω την βαθιά θλίψη που με κυριεύε την πρώτη ώρα του φεστιβάλ από την στιγμή που επιβεβαίωσα την φήμη και αντιλήφθηκα ότι έχασα τους ΜΥ DYING BRIDE...γαμώ την ατυχία μου μέσα! Όπως πέρσι με τον Heppner την έπαθα ξανά! Η κριτική του Rocking (διαβάστε είναι το καλύτερο review) με έριξε ακόμη πιο πολύ γιατί ακριβώς αυτή τη μελαγχολία, τις βαριές και ασήκωτες κιθάρες, την doom διάθεση αποζητούσα να ζήσω ακούγοντας τους live στο Rockwave αλλά δεν τα κατάφερα λόγω της γαμωκίνησης!!!!Μπουρλότο στη γαμωπόλη!

Πάρτε και ένα σούπερ video να γουστάρετε ακόμη πιο πολύ...τυχόν πέρα δώθε του κάμεραμαν οφείλονται στο κύμα "κάφρων" που ξαφνικά έρχεται κατά πάνω του και επομένως κάπως πρέπει να αμυνθεί ο άνθρωπος!Έστω και αν μέσα σε αυτούς τους "κάφρους" είναι και οι ίδιοι του οι κολλητοί!χαχαχαχαχαχα!!!





\m/ \m/ \m/
But I'll take my time anywhere
Free to speak my mind anywhere
And I'll redefine anywhere

Anywhere I may roam
Where I lay my head is home

Tuesday, July 03, 2007

Metallica



Εδώ θα βρισκόμαστε όλοι σήμερα το βράδυ...προσωπικά επιχείρησα να κάνω το μέγα λάθος και να μην αγοράσω νωρίτερα εισητήριο λόγω τεχνικών και άλλων οικονομικών δυσκολιών που προέκυψαν αλλά αναθεώρησα και μόλις χτες αγόρασα το μαγικό χαρτάκι που θα μου εξασφαλίσει την είσοδο μου ...ας πάει και το παλιάμπελο...μια ζωή την έχουμε μονάκριβη και τι έγινε που θα την περάσουμε πίσω από τα σίδερα...ας είναι καλά και πάλι οι διοργανώτες και οι χαμηλές τιμές των εισητηρίων που με φέρνουν σε αδιέξοδο κάθε φορά!And guess what???????Oι Τοοl επιστρέφουν δυναμικά για τα μάτια μου και μόνο!!!!Είπαμε φίλτατε οι συνετοί άνθρωποι ανταμείβονται!6 Σεπτεμβρίου λοιπόν ανανεώνουμε το ραντεβού μας στην Μαλακάσα...προς το παρόν...i can't remember anything, can't tell if this is true or dream, deep down inside i feel to scream this terrible silence stops me.........

Sunday, July 01, 2007

QUERER


...αν και αιφνίδια επιστρέφω στον τόπο αυτό μετά από βδομάδες συνειδητής απουσίας λόγω του έκτακτου κύματος παραγωγής "θερινής" μελανίνης που με καλούσαν να γευτώ οι εξωτικές παραλίες ...ωστόσο θέλω να γράψω το πρώτο πράγμα που άκουσα και με άγγιξε μετά απο πολύ καιρό...είναι οι περίοδοι που ψάχνεις λήμματα, στιχάκια ερωτιάρικα και νότες που ενορχηστρώνουν τα όνειρα σου, υφαίνουν τον ιστό των σκέψεών σου, ντύνουν με λόγια και μουσική αυτό που κουβαλάς στον ώμο σου κάθε πρωινό με το πρώτο βλεφάριασμα και το βράδυ με το πρώτο νανούρισμα για συντροφιά...υπαίτια και συνένοχος στην αυτοκαταστροφή μου η Κική η κακούργα και η Ντάμα Κούπα της ένα δειλινό στον Λυκαβηττό, μαύρο σύννεφο στον ουρανό...σε ευχαριστώ ...χωρίς άλλα σχόλια...καλό μήνα

Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθεί
μυστικό κι ενστικτό μου βαθύ
Να κλαις
που δυο μάτια κοιτάς
και να χάνεται ο χρόνος
μια στιγμή, χρόνια ή μήνες
Αργά
να φιλάς το φιλί
σαν εξαίσια απειλή
να ξεσπάει σαν το κύμα με μιας
Να κλαις
να ζητάς να σωθείς
με φωτιά να ενωθείς
κι απ’το είναι να φτάνει
ο λυγμός
ως τα χείλια
Να κλαις
τι πληγή ν’αγαπάς
λαβωμένος να πας
μες του κόσμου το γλέντι απών
Να κλαις
που νυχτώνει χωρίς
κάποια ελπίδα να βρεις
πόσα πέπλα έχει η νύχτα
Φωτιά
σε φαρέτρα χρυσή
για να μένει μισή
απ’τον έρωτα πάντα η καρδιά
Ποτέ
πάνε χρόνια είχα πει
μα ξανάρθε η αστραπή
κι είπα
βάλε στο ευάλωτο εγώ
δυο ποτήρια
Να κλαις
έτσι ο πόθος ποθεί
η φωτιά ν’απλωθει
μυστικό κι αγγιγμά μου βαθύ
να κλαις...